معکوس

چند نفر رو می‌شناسم که واقعا از شرایط راضین. اونا این تصور رو دارن که ریاضت و سختی می‌کشن و نون کمتری سر سفرشون میاد تا دشمن شکست بخوره. شما می‌تونید قانعشون کنید اشتباه می‌کنن؟ اینکه این شرایط عالی که هیچی، حتی نزدیک به خوب هم نیست؛ فاجعه‌ست. اما اونا از کاری که دارن می‌کنن و از سختی که می‌کشن حس رضایت دارن. با هر عقل سالمی و از هر زاویه‌ای این مسئله غلطه ولی برای اونا اینطور نیست. اما تمام این‌ها باعث شد به یه چیزی فکر کنم. «من چه سختی نابه‌جا و اشتباهی رو از درون دارم به خودم تحمیل می‌کنم؟ که فکر می‌کنم باعث فضیلت و درستی می‌شه اما واقعا اینطور نیست.»