با کاروان حُلّه

🔴مردی که برای نجات کتاب‌ها از جان مایه گذاشت؛ و ما امروز نظاره‌گر پوسیدن آن‌هاییم!

مینوی با یک تکه نان و پنیر، گنجینه‌ای برای ایران ساخت و شما با این همه بودجه و تشکیلات، حتی از نگهداری آن گنجینه عاجز مانده‌اید.

🔺جالب است بدانید این کتاب‌ها و نسخه‌های نفیس که امروز در کتابخانه استاد مجتبی مینوی گرد آمده‌اند، یک‌شبه و با صرف بودجه‌های دولتی و امکانات اداری فراهم نشده‌اند. پشت هر یک از آن‌ها داستانی از جست‌وجو، رنج، عشق و دلبستگی مردی نهفته است که بخش بزرگی از عمر خود را وقف یافتن و نجات میراث مکتوب ایران کرد. 🔺دکتر فتح‌الله مجتبائی در کتاب «قال و مقال عالمی» و در گفت‌وگویی درباره مجتبی مینوی، روایتی شگفت‌انگیز از روزگار حضور او در انگلستان نقل می‌کند: «مسعود فرزاد، رایزن فرهنگی ایران در انگلستان، از رفتار مینوی گله‌مند بود و معتقد بود او با شیوه زندگی‌اش در لندن، آبروی دستگاه فرهنگی ایران را می‌برد. مینوی صبح زود راهی کتابخانه موزه بریتانیا می‌شد، تکه‌ای نان و پنیر را در دستمالی می‌پیچید و در جیب می‌گذاشت تا هنگام ظهر، همان‌جا در کتابخانه، غذای ساده‌اش را بخورد و دوباره به کار بازگردد. آن‌قدر غرق مطالعه و جست‌وجو می‌شد که شب‌ها کتابداران ناچار بودند او را به‌زحمت از کتابخانه بیرون کنند!» 🔺اما آنچه از نگاه برخی، رفتاری ناپسند و مایه شرمساری بود، از منظر دیگر، جلوه‌ای از عشقی کم‌نظیر به دانش و میراث فرهنگی بود. مینوی برای آسایش، تشریفات و زندگی مرفه به انگلستان نرفته بود؛ او آمده بود تا در میان انبوه نسخه‌ها و اسناد کتابخانه‌های بزرگ جهان، ردپای فرهنگ و تاریخ ایران را پیدا کند. 🔺او در انگلستان، ترکیه و دیگر سرزمین‌ها، با همین پشتکار و شیوه زندگی، به جست‌وجوی نسخه‌های فارسی و عربی می‌پرداخت، آثار ارزشمند را شناسایی می‌کرد، از آن‌ها عکس می‌گرفت و حاصل کوشش خود را به ایران می‌فرستاد. به همین سبب است که امروز پژوهشگران تاریخ، ادبیات، فلسفه و معارف ایران، خود را وامدار تلاش‌های او می‌دانند. 🔺استاد مجتبائی در پایان این روایت، به نکته‌ای عمیق اشاره می‌کند: «مینوی عاشق بود.» و چه تعبیر دقیقی! مینوی عاشق کتاب بود؛ عاشق دانایی و عاشق فرهنگی که می‌دانست اگر آثار مکتوب آن از میان برود، بخشی از حافظه تاریخی یک ملت نیز برای همیشه نابود خواهد شد. 🔺اکنون سال‌ها از آن روزگار گذشته است. مردی که برای یافتن و حفظ نسخه‌های خطی ایران، نان و پنیرش را در دستمال می‌پیچید و روز و شب خود را در کتابخانه‌های لندن و استانبول می‌گذراند، دیگر در میان ما نیست؛ اما حاصل آن همه رنج و دلبستگی، در کتابخانه‌ای که به نام اوست، به امانت نزد ما باقی مانده است. و امروز چه تلخ و شرم‌آور است که همان میراث، زیر نفوذ آب باران و در غیاب ابتدایی‌ترین امکانات حفاظتی، در معرض نابودی قرار گرفته است! 🔺اینجا دیگر فقط بحث بی‌توجهی به یک ساختمان یا آسیب‌دیدن چند جلد کتاب نیست؛ سخن از لگدمال‌شدن حاصل یک عمر تلاش و ازخودگذشتگی است. سخن از بی‌حرمتی به مردی است که برای نجات میراث فرهنگی ایران، آسایش خود را فدا کرد و امروز میراث او حتی از یک سقف سالم و چند پنجره بی‌شکست محروم مانده است. 🔺آقایان مسئول! شما وارث این کتاب‌ها نیستید که هرگونه خواستید با آن‌ها رفتار کنید؛ امانت‌دارید. امانت‌دار نسلی که این آثار را پدید آورده و نسلی که هنوز به دنیا نیامده و حق دارد آن‌ها را ببیند، بخواند و بشناسد. 🔺مینوی برای حفظ این کتاب‌ها از آسایش و جان خود مایه گذاشت؛ شما حتی از هزینه‌کردن برای حفظ آن‌ها دریغ می‌کنید. چه تناقض تلخی! او با یک تکه نان و پنیر، گنجینه‌ای برای ایران ساخت و شما با این همه بودجه و تشکیلات، حتی از نگهداری آن گنجینه عاجز مانده‌اید. 🔺شاید بهتر باشد پیش از آنکه آخرین نسخه‌ها و اسناد این کتابخانه در رطوبت و بی‌تدبیری نابود شوند، یک‌بار دیگر روایت زندگی مینوی را بخوانید و از خود بپرسید: آیا در برابر عشقی که او به فرهنگ ایران داشت، حتی اندکی احساس مسئولیت دارید؟ 📌منبع روایت: فتح‌الله مجتبائی، «قال و مقال عالمی»، نشر سخن، صفحه ۵۳. ✍بهادر قاسمی @shahnamehferdowsiii

فصل غروب عاطفه، عصر رباط‌ها یعنی، ز هم گسستگی ارتباط‌ها فصل عروج آهن و پرواز دود و چرخ درگیری غریب محیط و محاط‌ها فصل کساد عشق و حراج نگاه و قلب در چارسوی همهمه، روی بساط‌ها جنگ فلز و ترمودینامیک با درخت مرگ حریم باغچه‌ها و حیاط‌ها هنگامه‌ی هیاهو و سرعت برای هیچ! پژمردن تبسم و مرگ نشاط‌ها در خود غروب کردن و در خویش گمشدن در گیر‌ و دار واهمه‌ها، احتیاط‌ها با منطق ریاضی و جدول، نفس زدن در انحصار دایره‌ی انضباط‌ها اندام‌ها خمیده و تابوت‌ها به دوش تسلیم تازیانه‌‌ی‌ سرخ رباط‌ها از مجموعه‌غزل" بی‌عشق، ما سنگ، ما هیچ" بهمن رافعی بروجنی @bahmanrafeii

سفر می‌توانم همه‌عمر سر کنم با شب و دیوار و سکوت وای اما، اما یک‌نفس با دلِ بی‌پنجره، نه                     ‌                ‌‌‌‌ ◽◽◽ چون دوتا خط موازی که روان تا ابدیت...                                                        برویم با توام        با تو...                 ولی در سفر دایره                                            نه محمدرضا روزبه @Mohammadrezarouzbeh

در این دوران افسردگی، این موسیقی بی‌نهایت مرا به وجد آورد.

اجرای کنسرت در فرهنگسرای بهمن تهران به همراه ارکستر آوای دف با حضور بیش از ۱۶۰ نوازنده و گروه کُر ؛ اجرای قطعه کوردی"کچه" از آثار موسیقی محلی ایلام با صدای هنرمند برجسته و خوش صدای ایلامی، محمدجواد شوهانی @darwachdariche

▪ ما اعتنا به عالم و آدم نکرده‌ایم بالای خویش پیش کسی خم نکرده‌ایم با دست خسته پای به دامن کشیده‌ایم از جنس خلق خواهش مرهم نکرده‌ایم آب دهان به روی زمانه فکنده‌ایم زین خشک‌دست آرزوی نم نکرده‌ایم دست طلب به سوی گدایان کجا بریم ما اعتنا به بارگه جم نکرده‌ایم ما را به حال خود بگذارید و بگذرید جنس ثنا و مدح فراهم نکرده‌ایم گُم‌کرده‌خاتمیم که از صخر جنّیان چون جم سراغ گم‌شده‌خاتم نکرده‌ایم از دوستان دوست‌فروشان روزگار شادی بهل که ما طلب غم نکرده‌ایم در حسرت بهشت تمنّای مرحمت ما از زبانیان جهنّم نکرده‌ایم ما را به پای خار ستم بس خلیده است سوزن طلب ز عیسی مریم نکرده‌ایم ▪ الهام‌بخش ما توی و یاد روی تُست خاطر به یاد غیر تو ملهم نکرده‌ایم بعد از مرداد ۱۳۳۲ #مظاهر_مصفا ▪دکتر مظاهر مصفّا ▪@mazahermosaffa

🍀🍀🍀براده ها🍀🍀🍀 "همین جوریا بوده!" جمله های زیر گفته هایی است از جاماسپ حکیم در باره جنگی که فردا میان گشتاسپ شاه ایران و افراسیاب تورانی رخ می دهد.دقیق بخوان تا نکته ای بگویمت! جاماسپ حکیم گوید: آن کس بهتر که از مادر نزاد و چون از مادر زاد؛بمرد یا از جوانی و برنایی به سرحد کمال نرسید! فردا این دو دسته در هم می آمیزند دلیران با دلیران و گرازان با گرازان! بسی مادرِ پسردار بی پسر گردد بس پدر بی پسر بس برادر بی برادر بس زن شوهردار بی شوهر! از کتاب "یادگار زریران " پس گمان مبر که فقط زمانه ما چنین خاک بر سر است و تو از همه غم دار تر! عجیب این است که عین همین جمله ها در کتابِ جامعه پسر تورات هم آمده است! پس خیلی جدی نگیر و غم مخور زیادی! #نقد_ادبی #مهدی_محبتی @doctormohabati @Dr.mohabbati 🍀🍀🍀🍀🍀

باله‌ی "بیژن و منیژه" • در دو پرده و چهار صحنه • براساس داستانی از شاهنامه فردوسی • آهنگساز: #حسین_دهلوی • بیژن و منیژه: #جمشید_سقاباشی و #هایده_چنگیزیان • رهبر ارکستر: #حشمت_سنجری • اجرا: سازمان باله ملی ایران، تالار رودکی (شنبه، سوم آبان ۱۳۵۴)