با کاروان حُلّه

شب گذشته من و او، چه خواب خوبی بود در آن سیاهی شب آفتاب خوبی بود همیشه موقع دیدار او دلم می‌ریخت اگر چه ترس نبود، اضطراب خوبی بود گناه نیمه شب ما کلام حافظ شد گناه نیمه شب ما ثواب خوبی بود تفألی نزد و یک غزل برایم خواند ولی عجب غزلی! انتخاب خوبی بود " چه مستی است ندانم که رو به ما اورد " جهان به رقص در آمد... شراب خوبی بود سوال کردم از او عشق چیست؟ چشمانش سکوت ریخت برایم، جواب خوبی بود تمام شب تن او را ورق ورق خواندم غزل، سپید، ترانه، کتاب خوبی بود اگر چه شاعر آیینی‌ام دلش می‌خواست که عاشقانه بگویم، عذاب خوبی بود #حمیدرضا_برقعی @Adabestan1000

عرفی » قصیده‌ها » شمارهٔ ۱۴ - ترجمه الشوق در ستایش مولای متقیان علی علیه السلام جهان بگشتم و دردا به هیچ شهر و دیار نیافتم که فروشند بخت در بازار کفن بیاور و تابوت و جامه نیلی کن که روزگار، طبیب است و عافیت بیمار مرا زمانهٔ طنّاز دست بسته و تیغ زند به فرقم و گوید که هان سری می‌خار زمانه مردِ مصاف است و من ز ساده‌دلی کنم به جوشنِ تدبیرِ وهم، دفعِ مَضار ز منجنیقِ فلک سنگِ فتنه می‌بارد من ابلهانه گریزم در آبگینه حصار عجب که نشکنم این کارگاهِ مینایی که شیشه خالی و من در لجاجتم ز خمار چنین که ناله ز دل جوشد و نفس نزنم عجب مدار گر آتش برآورم چو چنار اگر کرشمهٔ وصلم کَشد و گر غم هجر نه آفرین ز لبم بشوند و نه زنهار دلم ز دردِ گرانمایه چون جگر ز فغان دماغم از گِله خالی چو خاطرم ز غبار دلِ خراب مرا مطلبی است آیتِ یأس چو زود رفتنِ جان پیشِ نیم‌کُشته شکار دلم چو رنگ زلیخا شکسته در خلوت غمم چو تهمتِ یوسف دویده در بازار ز سلک مدّت عمرم که روزها دزدید که فصل شیب و شبابم گذشت در شب تار گلِ حیات من از بس که هست پژمرده اجل نمی‌زند از ننگ بر سرم دستار ز دوستانِ منافق چنان رمیده دلم که پیش روی ز الماس می‌کنم دیوار برون ز صورت دیبای بالشم کس نیست کز آستین نم اشکم بچیند از رخسار عجوز بختم اگر زلفکان بیاراید سفید گردد زلفین شاهدان تتار کدام فتنه به شب سرنهاده بر بالین که صبحدم نشد از خواب، روی من بیدار جراحتم چو بخارد به عزم خاریدن پلنک ناخن، گردد زمانهٔ خونخوار وگر طبیب دهد ناگوار دارویی کند به شیره دندان مارنوش گوار و گر ز بوتهٔ خاری کُنم شبی بالش به سعی، زلزله در دیده‌ام خلاند خار به صید موری اگر ناوکی بزه بندم دهان مار کند در گزیدنم سوفار یقین شناس که منصور از آن اناالحق زد که وارهد ز زمانه به دستگیری دار شب گذشته به زانو نهاده بودم سر که اوفتاد خرد را بر این خرابه گذار سری چنان که نیاری شنید بی‌سامان غمی چنان که مبادا نصیب دیگر بار بدید و گفت به عالم مباد چون تو کسی جهان به خویشتن آرای و خویشتن بیزار سری چنین همه رای صواب و بی‌سامان دلی چنین همه صاف شراب و دردِ خمار مرض ببین و سبب جوی و خود معالجه کن طبیب کیست، فلاطون اگر شود بیمار به گریه گفتمش آری طریق عقل این است ولیک جانب انصاف خود نگه می‌دار کسی چگونه به سامان در آورد آن سر که چون ز زانو برداشت کوفت بر دیوار #عرفی @Adabestan1000

تکرار یک‌دم رها...                  و باز گرفتار می‌شویم یک‌دم رها...                  و باز گرفتار می‌شویم یک‌دم رها...                  و باز گرفتار  می‌شویم... لای کدام چرخه‌ی تاریخ مانده‌ است تقدیرمان                که این‌همه تکرار می‌شویم؟ محمدرضا روزبه @Mohammadrezarouzbeh

ای تکنواز نابغه نینوا، حسین وی تکسوار واقعه کربلا، حسین ای از ازل نوشت سواد سرشت خویش با سرنوشت غربت خود آشنا، حسین هم جان فدای راه وفا کرده، هم جهان، هم جان و هم جهان به وفایت فدا، حسین از امن و عافیت؛ به رضایت جدا شدی چون گشتی از مدینه جدت، جدا حسین یک کاروان ذبیح، به همراه داشتی از فطرت خجسته شیر خدا، حسین یک کاروان اسیر به همراه داشتی از عترت شکسته دل مصطفا، حسین جانبازی ات به منزل آخر رسیده بود در کربلا که خیمه زدی و سرا، حسین وز آستین لعنت ابلیس رسته بود دستی که رگ گسیخت ز خون خدا، حسین شسته است خون پاک تو، چرک جهان همه تا خود جهان چگونه دهد، خونبها، حسین در پیش روی سب و ستم، خیزران چه کرد با آن سر بریده به جور از قفا، حسین کامروز هم تلاوت قرآن رسد به گوش زان سر که رست چون گل خون بر جدا، حسین چاک افق رسید به دامان آسمان وقتی فلک گرفت به سوگت عزا، حسین حتا کویر تف زده را ، اشک شسته بود وقتی جهان گریست، عزای تو را، حسین سوگ تو کرد زلزله، چندان که خواهرت زینب فکند ولوله از «وا اخا» حسین من زین عزا چگونه نگریم که در غمت برخاست ناله از جگر سنگ ها، حسین «آزاده باش باری اگر دین نداشتی» زیباترین سفارش مولای ما، حسین از بعد قرن های فراوان هنوز هم ما راست رهشناس ترین رهنما، حسین تو کشتی نجات و چراغ هدایتی دریاب مان در این شب تاریک، یا حسین #حسین_منزوی @Adabestan1000

حالیا دست کریم تو برای دل ما سرپناهی است در این بی‌سروسامانی‌ها #قیصر_امین‌پور

❗️صدای کمیاب مجید بهبوداوغلو (بهبوداُف) که شعری از حافظ را در صدوبیست‌سال پیش می‌خواند! ▪️مجید بهبوداوغلو (بهبوداُف)؛ پدر رشید بهبوداُف، خواننده‌ی ملل شوروی است. مجید بهبوداف از جمله خوانندگان آذربایجانی است که رابط موسیقی قاجاری (ایرانی) با موسیقی قفقاز بود. او را می‌توان از آخرین خواننده‌هایی دانست که همزمان خواننده‌ی مکتب تبریز (موسیقی ایرانی-ردیف و دستگاهی) و موغام بود. مجید بهبود‌اُف سال‌های فعالیت موسیقی خود را در شهر تفلیس گذراند که قبل از باکو مرکز هنری قفقاز بود. بعد از استقلال یک‌ساله‌ی آذربایجان از دست امپراتوری روسیه با نام جمهوری دموکراتیک آذربایجان به مرکزیت گنجه و بعدا باکو او به پایتخت آذربایجان یعنی باکو رفت. بعد از حمله‌ی بولشویک‌ها به باکو و برچیدن آن جمهوری، موسیقی موغام کمرنگ‌تر و کمرنگ‌تر شد تا جایی که مجید به فراموشی سپرده شد. نام فامیلی او هم در همین سال‌ها از بهبودعلی اوغلو به بهبود‌اُف تغییر داده شد. مجید بهبود‌اُف در زمان قاجار کنسرت‌هایی زیادی را به دعوت خاندان اشرافی در تبریز برگزار کرده بود. @artchanel

ز تخته‌پاره‌ی ما دور نیست ساحل امن اگر تلاطم و توفان، امان‌مان بدهند حسین منزوی

🇦🇫🇮🇷 بمباران ▪️شعری تازه از محمدکاظم کاظمی ابر بارانی بیاید، آسمان باران بگیرد بلکه این بغضی که پرپر می‌شود، پایان بگیرد رفته بودی مشق آب و نان و بابا را بخوانی فکر می‌کردی که این مشق از تو شاید جان بگیرد؟ با خودت گفتی که مادر در مسیر روضه باشد با خودت گفتی که بابا رفته باشد نان بگیرد رفته باشد از دکانی میوهٔ ارزان بچیند تا از آن دکان دیگر پرچم ایران بگیرد پرچم ایران به دستش… بر تن سرد خیابان باید اینجا آسمان ابری شود، باران بگیرد یک نفر حتی نشد پشت سرش آبی بریزد یک نفر حتی نشد آیینه و قرآن بگیرد… فکر کن سقای این دشت عطش، ناچار باشد مشک آبی را که آورده است، با دندان بگیرد فکر کن سرنیزهٔ وحشی، جگرها را بسوزد یک جگرخوار آن طرف جشن حنابندان بگیرد فکر می‌کردی که در قانون جنگل هم ببینی بمب یک حیوان بیاید جان صد انسان بگیرد؟ مشهد، ۲۸ اسفند ۱۴۰۴