نشر میلکان | Milkan
هر کتاب داستانی داره، شاید کتاب بعدی داستان زندگیت رو تغییر بده📚 💬 ارتباط با ما: t.me/nashremilkan?direct وبسایت نشر میلکان برای تهیهی کتابها: https://milkan.ir صفحهی اینستاگرام ما: https://instagram.com/milkanpub
Показати більше📈 Аналітичний огляд Telegram-каналу نشر میلکان | Milkan
Канал نشر میلکان | Milkan (@nashremilkan) у мовному сегменті Фарсі є активним учасником. На даний момент спільнота об'єднує 31 047 підписників, посідаючи 1 013 місце в категорії Книги та 11 389 місце у регіоні Іран.
📊 Показники аудиторії та динаміка
З моменту свого створення невідомо, проект продемонстрував стрімке зростання, зібравши аудиторію у 31 047 підписників.
За останніми даними від 22 жовтня, 2026, канал демонструє стабільну активність. Хоча за останні 30 днів спостерігається зміна кількості учасників на 193, а за останні 24 години на 5, загальне охоплення залишається високим.
- Статус верифікації: Не верифікований
- Рівень залученості (ER): Середній показник залученості аудиторії становить 21.63%. Протягом перших 24 годин після публікації контент зазвичай збирає 7.94% реакцій від загальної кількості підписників.
- Охоплення публікацій: В середньому кожен допис отримує 6 718 переглядів. Протягом першої доби публікація в середньому набирає 2 465 переглядів.
- Реакції та взаємодія: Аудиторія активно підтримує контент: середня кількість реакцій на один пост – 164.
- Тематичні інтереси: Контент зосереджений навколо ключових тем, таких як میلکان•, •نشر, وقت, کس, ذهن.
📝 Опис та контентна політика
Автор описує ресурс як майданчик для висловлення суб'єктивної думки:
“هر کتاب داستانی داره،
شاید کتاب بعدی داستان زندگیت رو تغییر بده📚
💬 ارتباط با ما:
t.me/nashremilkan?direct
وبسایت نشر میلکان برای تهیهی کتابها:
https://milkan.ir
صفحهی اینستاگرام ما:
https://instagram.com/milkanpub”
Завдяки високій частоті оновлень (останні дані отримано 23 жовтня, 2026), канал підтримує актуальність та високий рівень охоплення публікацій. Аналітика показує, що аудиторія активно взаємодіє з контентом, що робить його важливою точкою впливу в категорії Книги.
📖 از کتاب گربهای که ذن یاد میدادببر رو به گربه کرد و گفت: «میخوام یه مسیر جدید رو طی کنم؛ ولی برای شروع چندان هم آماده نیستم. دیدم که راهبهای معبد کتابهایی دارن پر از حکمت. من هم باید قبلاز شروع، همهی اونها رو بخونم.» گربه گفت: «این تابلوی راهنما رو ببین. این مقصد نیست، فقط مقصد رو نشون میده... خب کتابها هم راه نیستن؛ ولی میتونن کمکت کنن راه رو پیدا کنی. درست مثل تابلوی راهنما، اگه تمام وقتت رو بذاری برای خوندنش، هیچوقت به اونجایی که میخوای بری، نمیرسی. ببر مدتی به فکر نشست و سپس رو به گربه کرد. گفت: «پس یعنی میگی بااینکه احساس آمادگی نمیکنم، باید همینالان راهیِ مسیر جدید بشم؟» گربه گفت: «بهتره سفر رو شروع کنی، یه اشتباههایی هم بکنی و مسیرت رو اصلاح کنی، بهجای اینکه منتظر بشینی تا همهچی عالی بشه و هیچوقت شروع نکنی.» ببر گفت: «متوجهم. پس فکر کنم دیگه وقتش شده راه جدیدم رو شروع کنم. ازت ممنونم، گربه.» 📚 گربهای که ذن یاد میداد ✍ جیمز نوربری •نشر میلکان• @nashremilkan
📖 از کتاب سفرترس مانع مردن نمیشه، ولی میتونه مانع زندگیکردن بشه. پاندای بزرگ گفت: «ما باید بریم سفر، بریم اون طرف رودخونه.» اما متوجه شد که انگار اژدهای کوچک نگران است. «چیه، کوچولو؟» اژدهای کوچک سرش را بالا آورد و آرام گفت: «میترسم، من نمیخوام از رودخونه رد بشم.» پاندای بزرگ گفت: «ترسیدن طبیعیه، ولی خب گاهی درهرحال باید ادامه بدیم. ترس مانع مردن نمیشه، ولی میتونه مانع زندگیکردن بشه.» آنها بالاآمدن خورشید از فراز کوههای تاریک را تماشا کردند. پاندای بزرگ گفت: «یه چیزی باید تغییر کنه، دوست کوچیک من. ولی خب اگه ایجاد تغییر آسون بود، احتمالاً اون موقع دیگه خیلی کار مهمی نبود. تغییر بزرگ تلاش زیاد میخواد.» اژدهای کوچک گفت: «حق با توئه. قطعاً ردشدن از رودخونه من رو میترسونه و خب موقع ردشدن ازش هم میترسم، ولی درهرصورت انجامش میدم.» 📚 سفر ✍ جیمز نوربری •نشر میلکان• @nashremilkan
📖 از کتاب پاندای بزرگ و اژدهای کوچک• پاندای بزرگ پرسید: «کدومش مهمتره، سفر یا مقصد؟» اژدهای کوچک گفت: «همسفر.» • اژدهای کوچک پرسید: «سه تا آرزوی تو چیه؟» پاندای بزرگ کمی به فکر فرو رفت و گفت: «ما با هم... سفر کنیم... زیر بارون.» • پاندای بزرگ گفت: «بهترین چیزی که با چای میچسبه یه دوست خوبه.» اژدهای کوچک گفت: «از حرف زدن و گوش دادنت خوشم میآد و از سفر کردن با تو لذت میبرم، ولی بیشتر از همهی اینها، حسی رو دوست دارم که تو بهم میدی.» • اژدهای کوچک گفت: «نمیتونم از این چاله بیام بیرون.» پاندای بزرگ لبخندی زد و گفت: «پس من میآم و اونجا پیشت میشینم.» اژدهای کوچک گفت: «همهی قدرتم تموم شده و تو بهم قدرت میدی.» • پاندای بزرگ گفت: «راه پیش رو انگار دشواره.» اژدهای کوچک گفت: «مهم نیست که چقدر سخت شه، باهم باهاش روبهرو میشیم.» • اژدهای کوچک گفت: «میدونی، ممکنه بعداً با کلی اشتیاق از روزهای خوب قدیم یاد کنیم.» پاندای بزرگ گفت: «پس بیا هیچوقت دست از خاطرهسازی برنداریم.» 📚 پاندای بزرگ و اژدهای کوچک ✍ جیمز نوربری •نشر میلکان• @nashremilkan
شب هفتم: تابآوردندوامآوردن عمیقترین شکل وفاداری است. وقتی دوباره لبخند میزنیم، وقتی یک وعده غذای خوب میخوریم، یا وقتی بعد از مدتها پروژهای را شروع میکنیم، ممکن است حسی شبیه خیانت یقهمان را بگیرد: «چطور میتوانم زندگی کنم، وقتی او دیگر نیست؟» اما حقیقت این است: دوامآوردن، پشتپازدن به عشق نیست؛ عینِ وفاداری به آن است. ذات عشق در این است که خیر و حیات معشوق را بخواهد. هیچ انسانی که ما را از صمیم قلب دوست داشته، آرزو نمیکرده که با رفتن او، شعلهی زندگی ما هم خاموش شود. آنها میخواستند ما بمانیم، تاب بیاوریم و اگر میتوانیم، باز هم طعم زیباییهای دنیا را بچشیم. ما هرگز آنها را فراموش نمیکنیم؛ اما فردا و فرداها به زیستن ادامه خواهیم داد. ما زندگی میکنیم، نه به این خاطر که جای خالیشان پر شده، بلکه به این خاطر که توانستهایم آن جای خالی را به بخشی مقدس و همیشگی از جانمان تبدیل کنیم. بینهایت دلتنگشان میشویم؛ اما با دلی پر از عشق، ادامه میدهیم. 📚 رواقیگری و ببرهایی که برای عصرانه میآیند ✍️مدرسه زندگی •نشر میلکان• @nashremilkan
شب ششم: آنها در آرامشاندرهایی از این ترس که نکند تنهایشان گذاشتهایم عشق گاهی بازیهای غریبی با ذهن سوگوار میکند. این هراس پنهان به جانمان میافتد که نکند عزیز ازدسترفتهمان جایی درد میکشد؟ نکند احساس تنهایی میکند؟ نکند وقتی ما به کارهای روزمرهمان میرسیم، حس میکند رهایش کردهایم یا فراموش شده است؟ این نگرانیها بازتاب ترسِ خود ما از مرگ است، نه واقعیت وضعیت آنها. باید خیالمان راحت باشد: آنها در آرامشی مطلق به سر میبرند. دیگر دردی وجود ندارد، اضطرابی نیست و هیچ نیازی به چیزی ندارند. آنها از اینکه ما به زندگی ادامه میدهیم ناراحت نمیشوند، از ما بابت کارهایمان دلگیر نیستند و هیچ انتظاری از ما ندارند. عبور از مرز مرگ شاید برای فرد درحال احتضار سخت باشد، اما خودِ «مرگ» هیچ ترسی ندارد. آنها به سکونی امن و عمیق رسیدهاند؛ امنترین نقطهای که هستی میتواند به کسی ببخشد. بار نگرانی برای حال آنها را از روی دوشتان بردارید؛ حالِ آنها خوب است. 📚 رواقیگری و ببرهایی که برای عصرانه میآیند ✍️مدرسه زندگی •نشر میلکان• @nashremilkan
شب چهارم: قدردانیامید داشتند خاطرهشان صرفاً سرچشمهی درد نباشد در ماههای اول پس از فقدان، ذهن ما به طرز بیرحمانهای روی روزهای آخر، لحظهی شنیدن خبر، بیماری، یا صحنهی وداع قفل میشود. انگار تمام آن رابطهی چندساله یا چنددهساله در همین نقطهی تاریکِ پایان خلاصه شده است. اما اگر آن عزیز میتوانست با ما حرف بزند، احتمالاً از غرقشدن ما در این درد غصه میخورد. البته که دوست داشت دلتنگش باشیم، اما دلش نمیخواست یاد و خاطرهاش فقط سرچشمهی اشک و عذاب باشد. او امیدوار بود به یاد بیاوریم که پیش از این روزهای آخر، چه سالهایی با هم زندگی کردیم؛ چه شوخیهای نابی میانمان گذشت، چه خندههایی سر میز غذا سر دادیم، چه سفرهایی رفتیم و چه لحظات آرامی را کنار هم گذراندیم. تسلی واقعی در این است که اجازه ندهیم تاریکیِ لحظهی رفتن، روشناییِ تمام روزهای بودنشان را ببلعد. زندگی آنها با ما، خیلی بزرگتر از چند روز یا چند ساعتِ پایانی بوده است. وظیفهی ما این است که آن تصویر بزرگتر را پیش چشم نگه داریم. 📚 رواقیگری و ببرهایی که برای عصرانه میآیند ✍️مدرسه زندگی •نشر میلکان• @nashremilkan
✍️شب سوم: احساسات دوگانه و حسرتهاوقتی کسی میرود، ناخودآگاه قانونی نانوشته در ذهنمان شکل میگیرد: از او فقط باید به نیکی یاد کرد. کمکم شروع میکنیم به ساختن تصویر انسانی کامل و بینقص از او؛ و درست در همین نقطه است که عذاب وجدان به سراغمان میآید: «چرا فلان روز با او بحث کردم؟»، «چرا وقت بیشتری برایش نگذاشتم؟» و... اما بیایید بیپرده اعتراف کنیم: رفتگان هم وقتی زنده بودند، انسانهایی معمولی بودند، درست مثل خود ما؛ با نقصها، بدخلقیها، خستگیها و پیچیدگیها. در رابطهی ما با آنها حتماً دلخوری، سوءتفاهم و تنش هم وجود داشته است. داشتن این احساسات متناقض به این معنی نیست که دوستشان نداشتیم. عشق واقعی در دنیای واقعی شکل میگیرد، نه در خیال. صمیمیت همیشه با اصطکاک همراه است. علاوه بر این، لازم نبود همهچیز را کلمهبهکلمه به زبان بیاوریم. آنها ته دلشان میدانستند که برای ما عزیزند و ما هم میدانستیم. بابت حرفهای نگفته خودتان را سرزنش نکنید؛ رابطهی شما یک رابطهی انسانیِ زنده بود، نه یک نمایشنامهی بینقص. 📚 رواقیگری و ببرهایی که برای عصرانه میآیند @nashremilkan
✍ شب دوم: مشروعیت اندوهاین اندوهِ ادامهدار، تاوانی است که برای عشقورزیدن میپردازیم ما مدام زیر فشاری نامحسوس قرار داریم تا اتفاقی را که افتاده پشت سر بگذاریم. مدام در گوشمان میخوانند که باید به زندگی ادامه دهیم، واقعبینانه به ماجرا نگاه کنیم و بپذیریم که این اتفاق ناگزیر بوده است. اما واقعیت این است که هیچ نیازی به این کارها نیست. ما هرگز به این سادگیها با غم ازدستدادن عزیزمان کنار نخواهیم آمد. نه هرگز او را فراموش میکنیم، نه سادهلوحانه خوب میشویم؛ اصلاً لزومی هم ندارد که چنین باشیم. این اندوه ادامهدار صرفاً تاوانی است که برای عشقورزیدن میپردازیم. روزی در آیندههای دور، خاطرهی آنچه بر ما گذشته باز هم میتواند با تمام قدرت ویرانگرش بر سرمان آوار شود. ما هیچگاه قادر نخواهیم بود این پرونده را برای همیشه ببندیم و نباید هم چنین انتظاری از خودمان داشته باشیم. مرگ پدیدهای نیست که اساساً درست باشد که بخواهیم بر آن چیره شویم. از این منظر، مانند عشق جاودانه است. 📚 رواقیگری و ببرهایی که برای عصرانه میآیند ✍️ مدرسه زندگی (آلن دوباتن) •نشر میلکان• @nashremilkan
