نشر میلکان | Milkan

✍️ شب اول: والد کنترلگر

والدِ کنترلگر ظاهراً نگران و مراقب است، اما عشقِ او یک شرطِ بی‌رحمانه دارد: «فقط وقتی دوستت دارم که دقیقاً همانی باشی که من می‌خواهم.» شما حق نداشتید هر چه دلتان می‌خواهد بپوشید، دوستانتان بی‌چون‌وچرا نقد می‌شدند و فقط حق انتخاب چند رشته‌ی خاص را داشتید. عشق در این خانه اساساً «مشروط» بود. اما فاجعه‌ی اصلی در بزرگسالیِ ما رخ می‌دهد. فرزندی که با این سلطه بزرگ شده، شبیهِ گروگانی است که درهای قفس برایش باز شده، اما فرار نمی‌کند! او ناخودآگاه در آینده هم به دنبالِ همین اسارت می‌گردد؛ دهه‌ها تلاش می‌کند یک مدیرِ بدقلق را راضی نگه دارد، یا با شریکی سلطه‌گر می‌ماند و تحقیرهایش را پای «مراقبت» می‌گذارد. 💡بزرگ‌ترین چالشِ ما که زیر دستِ یک والدِ کنترل‌گر بزرگ شده‌ایم این است: شناساییِ تفاوتِ اساسی بینِ «عشق» و «اطاعت»، پیش از آنکه تمامِ عمرمان تباه شود. 📚#عبور_از_والدین_دشوار #مدرسه_زندگی #آلن_دوباتن • نشر میلکان • @nashremilkan

💢 هفت شب، هفت نوع والد دشوار که به اسمِ «عشق»، روانِ ما را دست‌کاری کردند. والدین می‌توانند از هزاران جهت روان ما را زخمی کنند، اما ما طوری تربیت شده‌ایم که به‌جای دیدنِ زخم‌ها، به بانیانِ آن احترام بگذاریم. این کوریِ ناخواسته، تاوان سنگینی برایمان داشته است. تمام ترس‌ها، انتخاب‌های اشتباه و احساس بی‌ارزشیِ امروزِ ما، ریشه در حقه‌ها و باج‌گیری‌های عاطفیِ والدینی دارد که در کودکی قادر به تشخیصشان نبودیم و نامشان را «عشق» گذاشتیم. در کانال نشر میلکان، قصد داریم با خواندن فصل اول کتاب «عبور از والدین دشوار»، با این دردهای پنهان روبه‌رو شویم. پذیرشِ این جملات اصلاً لذت‌بخش نیست؛ اما قرار هم نیست باشد. ما این حقایق را برای سرگرمی نمی‌خوانیم، هدفمان «آزادسازیِ خودمان» است؛ تا بالاخره چرخه‌ی این رنج را همین‌جا قطع کنیم و آن را به فرزندانمان انتقال ندهیم. اگر برای این رهاییِ تلخ اما ضروری آماده‌اید، در این ۷ شب همراه ما باشید. 📚#عبور_از_والدین_دشوار #مدرسه_زندگی #آلن_دوباتن 📌 شب اول را در پیام بعدی بخوانید👇🏻

آرزو می‌کنم روزهایت بدون نظرات احمقانه‌ای بگذرند که باعث می‌شوند حس کنی قضاوت شده‌ای یا حالت تهوع بگیری یا از بی‌احساس‌بودن مردم شوکه شوی یا حتی چیزهایی بدتر از این‌ها. آرزو می‌کنم کسی تو را با سکوت یا حتی مسخره‌بازی مهربانانه یا [هر چیزی] که در آن لحظه نیاز داری، در چاله‌چوله‌های زندگی‌ات همراهی کند. 📚از کتاب «چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم» ✍️نوشته‌ی مگان دیواین • نشر میلکان • @nashremilkan

وقتی به کودکی شکلاتی می‌دهید، چشمانش از شادی برق می‌زند؛ اما اگر به کودکی که کنارش ایستاده دو شکلات بدهید، چهره‌ی کودک اول به‌سرعت تغییر می‌کند و نارضایتی از آن چیزی که در وهله‌ی اول خوشحالش کرده بود، در صورتش به‌وضوح دیده می‌شود. تمرکز بر چیزهایی که دیگران دارند و شما ندارید، سرچشمه‌ی نارضایتی شدید از زندگی‌ای است که اگر مدام درحال مقایسه نبودید، از آن لذت می‌بردید. با این کار داشته‌هایتان دیگر اهمیتی ندارد و تنها چیزی که به آن فکر می‌کنید، این است که دیگری بیشتر از شما دارد. 📝 از کتاب نامه‌هایی برای وقت‌هایی که حالت خوش نیست نوشته‌ی دکتر جولی اسمیت نشر میلکان• @nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. ✍️ شب هفتم (پایانِ مسیر): خودوالدگری فرشته‌ی نجات و پایانِ جنگ حالا با این ذهنِ خسته، حواس‌پرت و آسیب‌دیده چه کنم؟ آیا محکومم تا آخر عمر با این مکانیزم‌های دفاعی بجنگم؟ آیا من تا ابد یک آدمِ «ناقص» می‌مانم؟ بزرگ‌ترین دروغی که درباره‌ی ADHD به ما گفتند این بود که مغزمان خراب است و قابل ترمیم نیست. اما مغزی که بر اثرِ محیط و استرس‌های کودکی مسیرش عوض شده، با محیطِ امنِ جدید هم التیام می‌یابد. تو نیازی به «درست» شدن نداری، تو نیاز به «رشد» داری. 🌱 در ایستگاهِ آخر، تنها راهِ نجاتِ ما خودوالدگری است. تو دیگر آن کودکِ بی‌دفاع نیستی و محیط اطرافت دیگر خطرناک نیست. حالا وقتِ آن است که خودت، پدر و مادر مهربان ذهن پراکنده‌ات شوی. از امروز، هر وقت ذهنت حواس‌پرت شد، لجبازی کرد، یا اضطراب گرفت، به جای شلاق سرزنش، او را در آغوش بگیر. با «کنجکاوی مشفقانه» به دردهایش گوش بده. وقتی ذهنِ تو بالاخره احساسِ امنیت کند، اسلحه‌اش را زمین می‌گذارد و جنگِ بقا، تبدیل به «زندگی» می‌شود. #ذهن_های_پراکنده #گبور_مته •نشر میلکان• @nashremilkan

وقتی در بحث با عزیزانتان حرفتان را به کرسی می‌نشانید، تنها کسی که از پیروزی لذت می‌برد، خودتان هستید. آن‌هایی که به‌زعم خود شکستشان داده‌اید، بعدها به این فکر نمی‌کنند که چقدر خوب ثابت کردید حق با شماست و تنها خاطره‌ی رفتارهای بعضاً ناعادلانه و ناپسندتان به یادشان می‌ماند که موجب شدید احساس شکست، حقارت، بی‌توجهی و دوست‌داشتنی‌نبودن کنند. 📝 از کتاب نامه‌هایی برای وقت‌هایی که حالت خوش نیست نوشته‌ی دکتر جولی اسمیت نشر میلکان• @nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند

شب‌های قبل را در پیام‌های بالاتر بخوانید

____. ✍️ شب ششم: عزت‌نفسِ مشروط؛ کمال‌گرایی به عنوان باج بقا کمال‌گراییِ فرساینده. احساس می‌کنی فقط زمانی ارزشمندی که کارِ مهمی انجام دهی، موفق شوی یا یک لیست طولانی از کارها را تیک بزنی. اگر یک روز استراحت کنی یا شکست بخوری، احساسِ پوچی و بی‌ارزشیِ مطلقی تمامِ وجودت را می‌گیرد.  این کمال‌گرایی، جاه‌طلبی نیست؛ مکانیزمِ بقاست! وقتی کودک در محیطی بزرگ می‌شود که محبت و توجهِ والدینش «مشروط» به رفتارِ خوب و نمره‌ی عالی بوده، مغز برای زنده ماندن یک قانون می‌سازد: «من خودبه‌خود ارزشِ دوست‌داشته‌شدن ندارم؛ من باید حقِ حیاتم را با مفید بودن بخرم!» 🌱 باید این شرطِ ظالمانه را بشکنی. تمرینِ اصلی این است که یاد بگیری تو به خاطر «بودنت» ارزشمندی، نه به خاطر «دستاوردت». هر زمان که بابت استراحت کردن یا نقص‌هایت احساس گناه کردی، به خودت بگو: «من برای انسانِ ارزشمندی بودن، نیازی به اثباتِ خودم ندارم.» 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته •نشر میلکان• @nashremilkan

🧩 دفعه‌ی بعد که به شوخی‌های بی‌وقفه و بامزه‌ی یک نفر غبطه خوردید، این پاراگراف از کتاب «عبور از والدین دشوار» را به یاد بیاورید: درد زیادی لازم است تا ما اندوهناک شویم؛ اما اینکه دائماً بذله‌گو و خندان باشیم، مستلزم درد و ترومای بیشتری است. 📚 #عبور_از_والدین_دشوار #مدرسه_زندگی #آلن_دوباتن ‌ •نشر میلکان• @Nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. ✍شب پنجم: واکنش به حافظه‌ی ضمنی وقتی بدن گذشته را زندگی می‌کند ناگهان و بدون دلیلِ منطقی، دچار اضطراب می‌شوی. یک بوی خاص، یک تغییر کوچک در لحنِ صدا، یا قرار گرفتن در یک موقعیتِ جدید، تو را فلج می‌کند یا به خشم می‌آورد و اصلاً نمی‌دانی چرا این‌قدر واکنشِ شدیدی نشان دادی. تو در حالِ واکنش نشان دادن به «امروز» نیستی! مغز تو دردهایی را در خود ذخیره کرده که بخشِ هشیارِ ذهنت آن‌ها را فراموش کرده است. یک اتفاقِ ساده در زمان حال، بی‌صدا تو را به وحشتِ پنهانِ کودکی‌ت پرتاب می‌کند. این مکانیزمِ مغز برای بقاست که می‌گوید: «من این الگو را می‌شناسم، قبلاً در چنین موقعیتی آسیب دیدیم، پس الان باید اعلام خطر کنم!» ذهنِ تو دارد با تهدیدهای گذشته، در زمانِ حال می‌جنگد. 📌التیام با یک مکثِ آگاهانه شروع می‌شود. وقتی آن موجِ سنگین بی‌دلیل سراغت آمد، به جای غرق شدن در آن، از خودت بپرس: «آیا این خطر واقعاً متعلق به الان است؟» همین مکثِ کوتاه، تو را از گذشته جدا می‌کند و به امنیتِ «اکنون» برمی‌گرداند. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته •نشر میلکان• @nashremilkan

معمولاً آگهی‌های شغلی می‌گویند چه تخصصی نیاز دارند، اما مسیر ما این‌بار متفاوت است. ‌ ما می‌دانیم به افرادی نیاز داریم که بتوانند کمک کنند صدای کتاب‌ها را به افراد بیشتری برسانیم، اما می‌خواهیم شما بهمان بگویید چطور می‌توانید در این مسیر همراه ما باشید: • شاید قلم خوبی دارید و می‌نویسید، • شاید در گرافیک و خلق تصویر مهارت دارید، • شاید به خوبی می‌توانید با مخاطبان ارتباط برقرار کنید • و یا شاید استعداد و ایده‌ای دارید که ما هنوز به آن فکر نکرده‌ایم. ‌ اگر فکر می‌کنید می‌توانیم در کنار هم مسیر جدیدی بسازیم، فرم زیر را پر کنید: https://B2n.ir/milkan1405 منتظر آشنایی با شما هستیم. 🌿

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. ✍ شب چهارم: اعتیاد به مشغله دویدن برای فرار از اندوه نمی‌توانی پنج دقیقه در سکوت بنشینی. کلافه می‌شوی. مدام باید کار کنی، گوشی‌ات را چک کنی یا خودت را در شلوغی غرق کنی. اسمش را گذاشته‌ای اعتیاد به کار، فضای مجازی یا بی‌قراری. ذهنِ پراکنده از سکون و سکوت وحشت دارد! چرا؟ چون سکوت، او را با دردهای پردازش‌نشده، اضطراب‌ها و خلأهای عاطفیِ گذشته‌اش روبه‌رو می‌کند. دویدنِ مدام، اعتیاد به مشغله و پریدن از یک کار به کار دیگر، ترفندِ هوشمندانه‌ی مغز برای بی‌حس کردنِ درد و «فرار از اندوه» است. تو معتاد به کار یا گوشی نیستی؛ تو از ملاقات با دردهای درونی‌ات می‌ترسی. 📌 پادزهرِ این فرارِ فرساینده، لمس کردنِ دردهای کهنه است. تا زمانی که به خودت اجازه‌ی سوگواری و لمسِ رنج‌های گذشته را ندهی، این دویدن متوقف نمی‌شود. التیام یعنی شجاعتِ نشستن در سکوت، و در آغوش کشیدنِ اندوه‌هایی که سال‌ها از آن‌ها فرار کرده‌ای. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته •نشر میلکان• @nashremilkan

منتظر نمانید معجزه‌ای رخ دهد تا دوباره سرپا شوید و رنجتان التیام یابد؛ باید به هر روشی که بلدید و با هرچه در اختیار دارید، آگاهانه و خودجوش برای بهبودتان تلاش کنید. 📝 از کتاب نامه‌هایی برای وقت‌هایی که حالت خوش نیست نوشته‌ی دکتر جولی اسمیت نشر میلکان• @nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. ✍ شب سوم: مکانیزم آلرژی هیجانی رادارهای همیشه روشن برای بقا با یک نگاه سرد، یک پیام کوتاه، یا یک انتقاد ساده کاملاً به هم می‌ریزی. ساعت‌ها درگیر نشخوار فکری می‌شوی و خودت را بابت این «زودرنجیِ» فلج‌کننده و ضعف سرزنش می‌کنی. این ضعف نیست؛ یک «آلرژی هیجانی» برای زنده ماندن است! ذهن کودکی که در محیطی پرالتهاب بوده یا محبت بی‌قیدوشرط دریافت نکرده، یاد گرفته برای بقا باید همیشه هوشیار باشد. مغز تو رادارهایش را روی بالاترین درجه‌ی حساسیت تنظیم کرده تا کوچک‌ترین نشانه‌های «طرد شدن» را قبل از وقوع پیش‌بینی کند. واکنش انفجاری امروز تو، وحشت دیروز مغزت از تنها ماندن است. 📌وقتی این موج اضطراب به تو حمله می‌کند، به جای سرزنش خودت مکث کن. با شفقت به خودت یادآوری کن که این آژیر خطر قدیمی است و تو دیگر آن کودک بی‌دفاع نیستی. یک نگاه سرد امروز در بزرگسالی، دیگر به معنای نابودی و طرد شدنِ تو نیست. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته @nashremilkan

*💡 یک تمرین ساده برای خودشناسی* یک راه خیلی ساده برای کشف ارزش‌های درونی، این است که خودمان را از چشم آدم‌های امنِ زندگی‌مان ببینیم. 📌سراغ کسی بروید که شما را خیلی خوب می‌شناسد (دوست صمیمی، شریک زندگی یا یکی از اعضای خانواده) و از او بخواهید به این ۵ سؤال جواب بدهد: ▪️۱. با توجه به حرف‌های روزمره‌ام، فکر می‌کنی چه چیزهایی در زندگی برایم از همه مهم‌ترند؟ ▪️۲. اگر بخواهی من را فقط با «سه کلمه» به یک غریبه معرفی کنی، چه می‌گویی؟ ▪️۳. معمولاً درباره‌ی چه موضوعاتی با ذوق و شوق حرف می‌زنم؟ ▪️۴. در دوستی، چه ویژگی‌ای برای من از همه مهم‌تر است؟ ▪️۵. دلت می‌خواهد کدام احساساتم را بیشتر بروز بدهم؟ 🔅 یادتان باشد اینجا جواب درست و غلط نداریم؛ فقط قرار است ببینید دیگران چه تصویری از شما دارند (و حتی شاید از شنیدن جواب‌ها حسابی غافل‌گیر شوید.) بعد از این گپ‌وگفت، کمی با خودتان خلوت کنید و به این فکر کنید که دوست دارید چه اثری از خودتان به جا بگذارید. 📚 از کتاب #تجربه_های_کوچک_رهایی_بخش #آن_لور_لکانف •نشر میلکان• @nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. ✍ شب دوم، مکانیزم اراده‌ی متقابل آخرین سنگر استقلال اسمش را گذاشته‌ای «اهمال‌کاری». برای کاری مهم برنامه می‌ریزی، اما وقت انجامش فلج می‌شوی. به جای آن، ساعت‌ها در گوشی می‌چرخی و شب با نفرت از بی‌ارادگیِ خودت به خواب می‌روی. این تنبلی نیست؛ مکانیزمِ «اراده‌ی متقابل» است. کودکی که فضای امنی برای «خود بودن» نداشته و مدام با بایدها کنترل شده، برای اینکه هویتش لِه نشود، تنها یک سلاحِ دفاعی پیدا می‌کند: «انجام ندادن». امروز هم وقتی در برابر برنامه‌هایت مقاومت می‌کنی، این همان ذهنِ ترسیده‌ی توست که از «بایدها» وحشت دارد. ذهن تو با کار نکردن، دارد از استقلالش دفاع می‌کند. او می‌خواهد ثابت کند رباتِ دستورپذیرِ کسی نیست؛ حتی دستورات خودت! 📌 تو نمی‌توانی با شلاق سرزنش این مقاومت را بشکنی. راهکار، پایان دادن به این «جنگ قدرتِ درونی» است. به جای بایدهای خشن، به خودت حق انتخاب و خودمختاری بده. وقتی ذهنِ تو احساس کند دیگر کسی قرار نیست او را به‌زور کنترل کند، اسلحه‌ی لجبازی را زمین می‌گذارد و انگیزه‌اش بیدار می‌شود. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته @nashremilkan

«برای رسیدن به اینجا احتمالاً از طوفان‌های مختلف جون سالم به‌ در بردی و شاید حتی حالا هم در دل طوفان باشی.‌‌.. امیدوارم بدونی که تا الان چقدر شجاع بودی.» 📚 از کتاب همیشه یادت باشد ✍️ چارلی مکسی ‌ •نشر میلکان• @Milkanpub

گاهی لازمه به خودت یادآوری کنی: توی بازی زندگی، کارت‌های فاجعه‌ای دستت افتاده بوده، ولی تو فوق‌العاده بودی. 📝 از کتاب ساعت دل نوشته‌ی اروین یالوم •نشر میلکان• @nashremilkan

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند ____. شب اول، مکانیزم قطع توجه پناهگاهی برای زنده ماندن وسط حرف زدن با کسی، یا موقع خواندن یک متن، ناگهان به خودت می‌آیی و می‌بینی ده دقیقه است که خیره شده‌ای به یک نقطه؟ مغزت پر کشیده و رفته. بعد پتک سرزنش را برمی‌داری که «چرا نمی‌توانی دو دقیقه تمرکز کنی؟» اما بیا کمی به عقب برگردیم. به روزهایی که یک کودک خردسال بودی. در خانه‌ای که شاید پر از دعوا بود، یا اضطرابِ پنهان مادر، یا سکوت‌های سنگین و خفه‌کننده. یک کودک در برابر این حجم از دردِ روانی چه کاری از دستش برمی‌آید؟ او که نمی‌تواند چمدانش را ببندد و از خانه برود. وقتی بدن نمی‌تواند فرار کند، مغز پادرمیانی می‌کند و دکمه‌ی «قطع ارتباط با واقعیت» را می‌زند. تو در کودکی یاد گرفتی برای نشنیدن و ندیدنِ محیطِ غیرقابل تحمل، به دنیای خیالاتت پناه ببری. تو حواس‌پرت نیستی؛ مغزت فقط به تو داروی بی‌هوشیِ روانی داده تا از شدت اضطراب متلاشی نشوی. 📌«حواس‌پرتی» امروزِ تو، در واقع مکانیزم بقایِ دیروز توست. ذهنت خراب نیست؛ فقط هنوز در گذشته گیر کرده و فکر می‌کند برای محافظت از تو، باید ارتباطت را با جهان قطع کند. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته @milkanpub

💢 ۷ شب، ۷ مکانیزم بقا که به‌اشتباه ADHD نامیده شده‌اند کلماتی هست که مثل چاقو در روان ما فرو رفته‌اند: حواس‌پرت، بی‌اراده، اهمال‌کار. ما سال‌ها با این کلمات خودمان را قضاوت کرده‌ایم؛ با این باور سنگین که مغزمان خراب است یا ذاتاً تنبلیم. اما گبور مته در کتاب «ذهن‌های پراکنده» آب سردی می‌ریزد روی تمام این خودتحقیری‌ها. او می‌گوید چیزی که امروز اسمش را گذاشته‌اند ADHD، اصلاً بیماری یا نقص ژنتیکی نیست؛ بلکه تنها راهِ بقای ذهن تو در کودکی، در میانِ تنش‌های خانواده بوده است. وقتی کودکی در محیطی پر از اضطراب گیر می‌افتد و پاهای کوچکش توان فرار ندارند، ذهنش یاد می‌گیرد از واقعیت بگریزد تا زنده بماند. حواس‌پرتیِ امروز تو، سپر دفاعیِ دیروز توست. ذهنت خراب نیست؛ فقط هنوز فکر می‌کند در میدان جنگ است. از امشب در کانال نشر میلکان، به مدت ۷ شب، این مکانیزم‌های بقا را واکاوی می‌کنیم تا لابه‌لای خطوط این کتاب، ریشه‌ی دردهایمان را بشناسیم. اگر از جنگیدن با ذهنت خسته‌تان به تنگ آمده‌اید، در این ۷ شب همراه ما باشید. 📚#ذهن_های_پراکنده #گبور_مته @milkanpub 📌مکانیزم شب اول را در پیام بعدی بخوانید👇🏻