مهارتهای روانی

‌ خیلی وقت‌ها آدم‌ها دیگران را نه از روی بدذاتی، بلکه از دلِ زخم‌هایی که هرگز التیام پیدا نکرده‌اند، آزار می‌دهند. این موضوع رفتار آسیب‌زننده را توجیه نمی‌کند، اما کمک می‌کند آن را بهتر بفهمیم. تجربه‌های دردناکِ حل‌نشده می‌توانند بر شیوه‌ی فکر کردن، احساس کردن و رابطه برقرار کردن ما اثر بگذارند. اگر این زخم‌ها دیده و پردازش نشوند، ممکن است در قالب خشم، کنترل‌گری، بی‌اعتمادی، فاصله گرفتن یا تکرار الگوهای ناسالم در روابط ظاهر شوند. گاهی فرد، ناخواسته همان رنجی را به دیگران منتقل می‌کند که روزی خودش تجربه کرده است. اما گذشته، سرنوشت ما نیست. آگاهی از این الگوها، پذیرش مسئولیت رفتارهای خود و کمک گرفتن در صورت نیاز، می‌تواند این چرخه را متوقف کند. اینکه زخمی شده‌ایم، انتخاب ما نبوده؛ اما اینکه با آن زخم چگونه زندگی کنیم، مسئولیت امروز ماست. شناخت ریشه‌های درد، برای توجیه آسیب زدن به دیگران نیست؛ برای این است که زخم‌ها، از نسلی به نسل دیگر منتقل نشوند. @mentalskills🌞

⁨ ⁨ گاهی آدمی از شدت ِدرد عبور نمی‌کند؛ آن‌قدر در آن می‌ماند که احساساتش کم‌کم خاموش می‌شوند. بعضی افراد پس از دوره‌های طولانی فشار روانی، دیگر اضطراب شدیدی احساس نمی‌کنند. کمتر گریه می‌کنند. کمتر خشمگین می‌شوند. و حتی گاهی از چیزهایی که زمانی برایشان مهم بود، کمتر تأثیر می‌پذیرند. در نگاه اول ممکن است این وضعیت شبیه آرامش به نظر برسد. اما آرامش و بی‌حسی یکسان نیستند. آرامش حاصل پردازش تجربه است. اما بی‌حسی گاهی نتیجه ناتوانی ِروان در تحمل حجم بالای تجربه‌هاست. ذهن انسان ظرفیت محدودی برای تحمل درد دارد. گاهی برای ادامه دادن، بخشی از احساسات را موقتاً خاموش می‌کند. نه از سر انتخاب، بلکه برای بقا. مشکل از جایی آغاز می‌شود که این خاموشی را با بهبودی اشتباه بگیرید. زیرا بازگشت به زندگی فقط بازگشت ِتوانایی ِرنج کشیدن نیست؛ بازگشت ِتوانایی ِلذت بردن، دلبسته شدن، اندوهگین شدن و تحت تأثیر قرار گرفتن نیز هست. پس پرسش این نیست که «چرا کمتر احساس می‌کنید؟» بلکه این است که روان شما برای محافظت از خود، چه چیزهایی را ناچار شده خاموش کند؟ @mentalskills🍂🍁

هنرِ زمین خوردن (چرا کودکان باید با مشقت بزرگ شوند، نه با درد و رنج؟) ✍️ مصطفی_سلیمانی بعضی پدر و مادرها دلشان می‌خواهد فرزندشان هیچ‌وقت سختی نکشد. پیش از آنکه زمین بخورد، دستش را می‌گیرند؛ پیش از آنکه اشتباه کند، راه درست را نشانش می‌دهند و پیش از آنکه با مشکلی روبه‌رو شود، خودشان آن را حل می‌کنند. در مقابل، والدینی هم هستند که می‌گویند: «بگذار سختی بکشد تا قوی شود.» انگار میان این دو راه، انتخاب دیگری وجود ندارد. اما کودکان نه با آسایشِ بی‌وقفه رشد می‌کنند و نه با رنج کشیدن. آنچه به رشدشان کمک می‌کند، تجربه دشواری در فضایی امن و حمایتگر است. ▪️ میان «مشقت» و «درد و رنج» تفاوتی اساسی وجود دارد. مشقت یعنی کودک برای رسیدن به خواسته‌اش تلاش کند، گاهی ناکام بماند، مسئولیت بپذیرد و راه تازه‌ای پیدا کند. اما رنج زمانی شکل می‌گیرد که این دشواری با تحقیر، تهدید، خشونت یا احساس تنهایی همراه شود. کودکی که در مسابقه شکست می‌خورد، فرصتی برای شناختن ناکامی پیدا کرده است؛ اما اگر پس از شکست بشنود «تو هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسی»، دیگر فقط با ناکامی مواجه نیست. او ممکن است شکست در یک کار را با بی‌ارزشیِ خودش اشتباه بگیرد. ▪️ کودکی را تصور کنید که می‌خواهد بند کفشش را ببندد. چند بار تلاش می‌کند و موفق نمی‌شود. مادری که فوراً بند کفش را می‌بندد، ناخواسته فرصت تمرین را از او می‌گیرد. مادری که با بی‌حوصلگی سرزنشش می‌کند، تلاش را به تجربه‌ای تلخ تبدیل می‌کند. اما مادری که کنارش می‌نشیند و می‌گوید «می‌دانم سخت است، یک بار دیگر امتحان کن؛ اگر لازم شد کمکت می‌کنم؛ من همین‌جا هستم»، به او درس مهم‌تری می‌دهد: می‌توان با دشواری روبه‌رو شد، بی‌آنکه در آن تنها ماند. ▪️ تاب‌آوری از همین تجربه‌های کوچک آغاز می‌شود. از منتظر ماندن برای نوبت بازی، پذیرفتن نتیجه یک امتحان، حل اختلاف با دوست یا جمع کردن وسایل شخصی. هیچ‌کدام از این موقعیت‌ها قرار نیست کودک را خرد کنند؛ قرار است توانایی‌هایش را کمی گسترش دهند. دشواریِ سازنده، متناسب با سن و توان کودک است. مسئولیت مرتب کردن اتاق برای یک دانش‌آموز می‌تواند تمرین استقلال باشد، اما سپردن نگرانی‌های مالی خانواده یا مسئولیت آرام کردن والدین به او، بارِ سنگینی است که به رشد تعلق ندارد. ▪️ گاهی بزرگ‌ترها گمان می‌کنند اگر کودک گریه کند یا ناراحت شود، حتماً تربیتشان اشتباه بوده است. در حالی که ناراحتی همیشه نشانه آسیب نیست. کودک حق دارد از باختن دلگیر شود، از شنیدن «نه» ناامید شود یا از تلاش دوباره خسته باشد. وظیفه والدین حذف همه این احساسات نیست؛ کمک به شناختن و گذر کردن از آنهاست. تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم «گریه نکن، چیزی نشده» و اینکه بگوییم «می‌فهمم ناراحتی؛ وقتی آماده شدی، با هم فکر می‌کنیم چه کار می‌شود کرد.» ▪️ در سوی دیگر، نباید سخت‌گیری را با تربیت اشتباه گرفت. جمله‌هایی مانند «ما هم سختی کشیدیم و آدم شدیم» به‌تنهایی توجیه مناسبی برای محروم کردن کودک از امنیت و محبت نیستند. بعضی تجربه‌ها انسان را پخته‌تر می‌کنند و بعضی تجربه‌ها زخمی بر جا می‌گذارند که سال‌ها بعد هم در روابط و تصمیم‌های او دیده می‌شود. قرار نیست کودک برای یاد گرفتن مسئولیت، از محبت محروم شود یا برای مستقل شدن، احساس کند هیچ‌کس پشتیبان او نیست. ▪️ هنر والدگری شاید همین باشد: بدانیم چه وقت باید دست کودک را بگیریم و چه وقت تنها یک قدم عقب بایستیم. اجازه بدهیم اشتباه کند، اما تحقیر نشود؛ شکست بخورد، اما ارزشمندی‌اش زیر سؤال نرود؛ تلاش کند، اما بارِ بیش از توانش را به دوش نکشد. قرار نیست فرزندانمان هرگز زمین نخورند. قرار است وقتی زمین می‌خورند، برخاستن را یاد بگیرند و مطمئن باشند زمین خوردن، قرار نیست زخمی عمیق بر جانشان بنشاند. @mentalskills🪴

خیلی از اتفاقات زندگی خارج از کنترل ما هستن؛ رفتار آدم‌ها، تصمیم‌هاشون، اتفاقات غیرمنتظره و چیزهایی که نمی‌تونیم تغییرشون بدیم. اما چیزی که می‌تونیم روش اثر بذاریم، واکنش خودمونه. قرار نیست همیشه آروم باشیم یا احساساتمون رو نادیده بگیریم؛ مهم اینه که یاد بگیریم وقتی اتفاقی می‌افته، چطور واکنش نشون بدیم تا بیشتر از خودِ اتفاق آسیب نبینیم. چون وقتی واکنش‌هامون از کنترل خارج می‌شن، ممکنه یک اتفاق کوتاه، ساعت‌ها یا حتی روزها آرامشمون رو با خودش ببره. گاهی آرامش از جایی شروع می‌شه که دست از کنترل چیزی که در اختیارمون نیست می‌کشیم و روی چیزی تمرکز می‌کنیم که واقعاً می‌تونیم تغییرش بدیم. @mentalskills✨

یکی از مهارت‌های روانشناختی مهم جرأت‌مندی (Assertiveness) است؛ یعنی بتوانیم بدون پرخاشگری و بدون آسیب زدن به دیگران، درباره‌ی احساسات، نیازها و مرزهای خودمان صحبت کنیم. جرأت‌مندی یعنی بتوانیم بگوییم: «من با این موضوع راحت نیستم.» «این رفتار برای من قابل قبول نیست.» «من به کمی زمان و فاصله نیاز دارم.» «می‌خواهم درباره‌ی چیزی که ناراحتم کرده صحبت کنم.» این جملات الزاماً نشانه‌ی لجبازی یا خودخواهی نیستند؛ گاهی نشانه‌ی این هستند که فرد برای خودش و نیازهای روانی‌اش ارزش قائل است. گاهی بهترین شکلِ مراقبت از خود، یک «نه» آرام، یک مرز مشخص، یا یک گفت‌وگوی صادقانه است. پس سلامت روان فقط این نیست که بتوانیم با شرایط کنار بیاییم؛ بلکه این است که بدانیم چه زمانی باید سازگار شویم و چه زمانی باید از خودمان دفاع و مراقبت کنیم. سازگاری سالم یعنی خودت را با شرایط هماهنگ کنی، بدون اینکه برای حفظ شرایط، خودت را از دست بدهی. @mentalskills🌻

گاهی آدم‌ها اشتباه می‌کنن؛ نه لزوماً از روی بی‌اهمیتی، بلکه گاهی از روی ناآگاهی، عصبانیت یا بلد نبودنِ درست رفتار کردن… اما شاید چیزی که بعد از یک اشتباه اهمیت داره، اینه که چقدر برای جبرانش تلاش می‌کنیم... بخشیدن آسون نیست، مخصوصاً وقتی چیزی واقعاً دلت رو شکسته باشه؛ ولی بعضی رابطه‌ها اون‌قدر ارزشمند هستن که شاید بد نباشه، کنار همه‌ی ناراحتی‌ها، جایی هم برای یک فرصت دوباره باقی بذاریم... نه برای اینکه اتفاقی که افتاده رو نادیده بگیریم؛ برای اینکه ببینیم آیا می‌شه اینبار، بهتر از قبل ساختش… گاهی یک فرصت دوباره، می‌تونه شروعِ متفاوتی برای دو نفر باشه؛ اگر هر دو قدرش رو بدونن.... @mentalskills🌿

🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻 زندگی، بیش از هر چیز، هنرِ شناخت مرز میان اختیار و ناتوانی است؛ فهم این حقیقت که نه همه‌ی گره‌ها به مدد عقل و اراده گشوده می‌شوند، نه همه‌ی زخم‌ها التیام می‌یابند و نه جهان همواره با خواست ما سازگار می‌شود. بااین‌حال، پذیرفتن محدودیت‌ها دشوار است؛ زیرا گاهی اعتراف به ناتوانی، بیش از هر شکستی، غرور و تصویر ما از خویشتن را به چالش می‌کشد.بلوغ، شاید نه در تواناییِ تغییر همه‌چیز، بلکه در شهامتِ تشخیص مرز میان تلاش و پذیرش باشد؛ اینکه بدانیم کجا باید ایستادگی کنیم، کجا رها کنیم و کجا اجازه دهیم زندگی، بیرون از اراده‌ی ما، مسیر خود را طی کند. پذیرش، تسلیم نیست؛ رهایی از نبردی فرساینده با واقعیت است، بی‌آنکه مسئولیت تغییر آنچه هنوز در اختیار ماست، فراموش شود.رشد حقیقی از جایی آغاز می‌شود که بیاموزیم با ابهام، فقدان و پرسش‌های بی‌پاسخ زندگی کنیم؛ رنج را نه انکار کنیم و نه تقدیس، بلکه چنان در وسعت وجود خویش جای دهیم که به‌جای رسوب کردن و فرسودن ما، نگاه‌مان را عمیق‌تر کند.زیستنِ آگاهانه، هنرِ جمع میان اراده و پذیرش، تلاش و رهایی، قدرت و ناتوانی است. ما همیشه نمی‌توانیم مسیر زندگی را تغییر دهیم، اما می‌توانیم شیوه‌ی مواجهه‌ی خود با آن را دگرگون کنیم. شاید شجاعتِ حقیقی، نه در واداشتن جهان به تغییر، بلکه در بازساختن خویشتن در برابر جهانِ تغییرناپذیر باشد. محمد حسین مظفریان @mentalskills

☘️🌿☘️ -تصور کن سوار ماشینت شدی... +می‌خوای یه آدرسی رو پیدا کنی، اما صدای موزیک خیلی زیاده. چیکار می‌کنی؟ _کمش می‌کنم. +چرا؟ -که بتونم تمرکز کنم! +داری با گوش‌هات آدرس رو پیدا می‌کنی؟ -نه، با چشمام. +پس چرا سکوت بهت کمک می‌کنه؟ -چون ذهنم چیزای کمتری رو پردازش می‌کنه. +پس صدا می‌تونه بدون این‌که چیزی رو ازت بپوشونه، مخفیش کنه؟ _ گمونم می‌تونه. +چه اتفاقی می‌افته وقتی تموم لحظه‌های زندگیت با صدا پر بشه؟ - با چی پر بشه؟ + موزیک، نوتیفیکیشن، ویدیو، پادکست، افکار آدمای دیگه. -ذهنم همیشه در حال پردازشه. +و اگه یه موزیک می‌تونه یه خیابون رو ازت مخفی کنه اگه همه صداها رو کم کنی چه چیزایی رو پیدا می‌کنی؟ -زندگی ای که فکر می‌کردم از کنترلم خارج شده... اونقدر حواسم پرت بوده که نتونم چیزی رو ببینم شاید خیلی از چیزایی که فکر می‌کنیم از دست دادیم، هنوز سر جاشون باشن؛ فقط اون‌قدر ذهنمون رو با صداهای مختلف پر کردیم که دیگه نمی‌تونیم ببینیمشون. گاهی برای پیدا کردن جواب، لازم نیست بیشتر بگردیم؛ فقط باید کمی از هیاهوی اطرافمون فاصله بگیریم. شاید چیزی که دنبالش می‌گردیم، تمام این مدت درست جلوی چشممون بوده... یه وقتایی در روز برای خودتون باشید در سکوت بدون هیاهو @mentalskills

🌞🌻 با شروع پاییز، هوا خنک‌تر و روزها کوتاه‌تر می‌شن و بدن هم کم‌کم باید خودش رو با شرایط جدید هماهنگ کنه. چند تغییر ساده توی عادت‌های روزانه می‌تونه کمک کنه پاییز سالم‌تر و سرحال‌تری داشته باشیم. ۱. صبح‌ها نور طبیعی رو از دست نده صبح پرده‌ها رو کنار بزن و اگه می‌تونی کمی بیرون برو. کمتر شدن نور روز در پاییز می‌تونه روی ساعت بدن، خواب و حتی حال‌وهوای ما تأثیر بذاره. ۲. ساعت خوابت رو منظم نگه دار کوتاه شدن روزها ممکنه باعث بشه بیشتر احساس خواب‌آلودگی کنی. سعی کن ساعت خواب و بیدار شدنت خیلی تغییر نکنه تا ریتم بدن به‌هم نریزه. ۳. خونه رو هر روز کمی هوا بده با سرد شدن هوا معمولاً در و پنجره‌ها بیشتر بسته می‌مونن. چند دقیقه تهویه و ورود هوای تازه، مخصوصاً وقتی چند نفر در خونه هستن، کار ساده اما مهمیه. ۴. آب خوردن رو فراموش نکن هوای خنک باعث می‌شه کمتر احساس تشنگی کنیم، اما بدن همچنان به مایعات نیاز داره. یه بطری آب دم دستت بذار تا یادت نره. ۵. پیاده‌روی رو با تابستون خداحافظی نکن پاییز اتفاقاً یکی از بهترین فصل‌ها برای پیاده‌رویه. فعالیت بدنی منظم هم برای سلامت جسم مفیده و هم می‌تونه به بهتر شدن خلق‌وخو کمک کنه. ۶. خشکی پوست رو قبل از شروعش جدی بگیر با خنک و خشک شدن هوا، پوست و لب‌ها زودتر خشک می‌شن. استفاده منظم از مرطوب‌کننده رو از همون اوایل پاییز شروع کن، نه وقتی پوست کاملاً خشک شده. ۷. هر عطسه‌ای سرماخوردگی نیست آبریزش بینی، عطسه و خارش چشم در پاییز می‌تونه به‌خاطر آلرژی فصلی باشه. اگر آلرژی داری، بعد از مدت طولانی بیرون بودن، عوض کردن لباس و دوش گرفتن می‌تونه ورود گرده‌ها به فضای خواب رو کمتر کنه. ۸. هوای سرد به‌تنهایی باعث سرماخوردگی نمی‌شه سرماخوردگی رو ویروس‌ها ایجاد می‌کنن، نه سرد شدن هوا. شستن دست‌ها، دست نزدن به چشم و بینی و تهویه محیط‌های بسته همچنان از مهم‌ترین کارهاست. ۹. کم شدن نور روز رو دست‌کم نگیر اگه هر سال با شروع پاییز به‌طور محسوسی بی‌حوصله، کم‌انرژی یا خواب‌آلود می‌شی، موضوع رو فقط به «حال‌وهوای پاییز» نسبت نده. در بعضی افراد کاهش نور روز می‌تونه با اختلال عاطفی فصلی مرتبط باشه. ۱۰. پاییز رو تبدیل به فصل خونه‌نشینی نکن هوای سرد ممکنه آدم رو وسوسه کنه بیشتر توی خونه بمونه، اما بیرون رفتن در روشنایی روز، تحرک و داشتن برنامه منظم روزانه می‌تونه هم برای جسم و هم برای روحیه مفید باشه. @mentalskills

🌞 ذهن آشفته و شلوغ محصول طفره رفتن و سرکوب احساسات و نیازهای درونی ماست که مانند ارباب رجوع های منتظر در سالن انتظار ازدحام کرده اند و به کار آنها نرسیده ایم. برای آرامش راهی نیست ، باید تن به جراحی خود شناسی سپرد. @mentalskills

🪴 ⁨ تمام کردن تمرینی که دلتون می‌خواست ازش صرف‌نظر کنید، می‌تونه تأثیر بسیار قدرتمندی روی مغزتون داشته باشه. اما وقتی برخلاف بی‌میلی‌تون ورزش رو ادامه می‌دید و تمرین رو به پایان می‌رسونید، واقعاً چه اتفاقی در مغز و بدن شما می‌افته؟ ۱. ترکیب شیمیایی مغز یک جلسه تمرینی سخت، یک رویداد شیمیایی واقعی در بدنه. اندورفین‌ها به کاهش احساس درد کمک می‌کنن. دوپامین احساس رضایت ناشی از به پایان رسوندن تمرین رو ایجاد می‌کنه. ترکیب این دو می‌تونه به کاهش سطح کورتیزول، تثبیت خلق‌وخو برای چند ساعت و حفظ شفافیت ذهنی کمک کنه. ۲. تقویت قدرت ذهنی وقتی کاری رو به پایان می‌رسونید که مغزتون مدام از شما می‌خواسته انجامش ندید، در واقع دارید «خودکارآمدی» رو در خودتون تقویت می‌کنید. خودکارآمدی یعنی باور به اینکه واقعاً توانایی انجام موفقیت‌آمیز یک کار مشخص رو دارید. هر حرکت ورزشی که با وجود بی‌میلی انجام می‌دید، مدرکیه که نشون می‌ده انضباط شخصی می‌تونه بر یک احساس گذرا غلبه کنه. این باور به بخش‌های دیگه زندگی هم منتقل می‌شه: • اعتمادبه‌نفس بیشتر هنگام مواجهه با چالش‌های سخت در محیط کار یا خانه • کاهش قدرت اهمال‌کاری و به تعویق انداختن کارها • ایجاد ارتباط قوی‌تر بین چیزهایی که برای انجامشون برنامه‌ریزی می‌کنید و کارهایی که واقعاً انجام می‌دید ۳. تغییر نگرش و طرز فکر وقتی در شرایطی که تمام نشانه‌ها به شما می‌گن استراحت کنید، آگاهانه حرکت و فعالیت رو انتخاب می‌کنید، در واقع دارید نگاهتون به خودتون رو بازنویسی می‌کنید. دیگه منتظر نمی‌مونید تا انگیزه پیدا کنید؛ بلکه حتی بدون انگیزه هم دست به عمل می‌زنید. به‌مرور، خاطره احساس فوق‌العاده‌ای که بعد از ورزش تجربه می‌کنید، از ترس و بی‌میلی شروع تمرین قدرتمندتر می‌شه. ورزش دیگه یک وظیفه خسته‌کننده نیست؛ بلکه به ابزاری تبدیل می‌شه که آگاهانه و با هدف مشخص سراغش می‌رید. و با این حال، سخت‌ترین بخش ماجرا همچنان همونه: بلند شدن از روی مبل و شروع کردن! @mentalskills

🌻🍂🌻 پذیرش حقیقت در مورد سختی‌ها برای آدم امنیت خاطر ایجاد می‌کند. از نظر روانشناسی آرامش خاطر، موجب آزادسازی انرژی می‌شود. هر زمان که ناخوشایندترین و نامطلوب‌ترین وقایع و اتفاقات ممکنه را بپذیریم، دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم ...!! دیل_کارنگی @mentalskills

🍁🌺🍂 🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃 دو راهکار برای حل خجالتی بودن تمرین و تقویت مهارت‌های اجتماعی: خجالتی بودن ممکن است ناشی از عدم اعتماد به نفس و کم‌توانی در برقراری ارتباط با دیگران باشد. با تمرین و تقویت مهارت‌های اجتماعی می‌توانید اعتماد به نفس خود را افزایش داده و به تدریج از خجالتی بودن خلاصه و کوتاه کنید. مثلاً می‌توانید با شرکت در گروه‌ها و فعالیت‌های اجتماعی، مهارت‌های مذاکره، ارتباط و گفت‌وگو را تمرین کنید و با تکرار آنها، خجالتی بودن خود را کاهش دهید. تغییر نگرش و افکار منفی: خجالتی بودن ممکن است ناشی از افکار و نگرش‌های منفی درباره خود و ترس از قضاوت دیگران باشد. با تغییر نگرش و افکار منفی به مثبت و سازنده، می‌توانید از خجالتی بودن خلاصه و کوتاه کنید. به جای انداختن خود در مواقع نامطلوب، از خوبی‌ها و مهارت‌های خود آگاهی پیدا کنید و به خودتان اعتماد کنید. همچنین می‌توانید با تمرین‌های آرامش و افزایش اعتماد به نفس، افکار و احساسات منفی را کاهش داده و خجالتی بودن خود را کاهش دهید. @mentalskills

🍀🌺🌿🌱🌺☘️ 🌿🌹☘️🍃🌺🌱 تاثیر استرس بر بدن . سر: مشکلاتی مانند خشم، افسردگی، زودرنجی، عدم داشتن انرژی و تمرکز، حمله هراس و اضطراب. . قلب: افزایش فشار خون، ضربان قلب و کلسترول، افزایش خطر حملات قلبی. . پوست: اکنه، پسوریازیس، اگزما، جوش و خارش پوستی. . معده: زخم معده،ترشح انسولین و افزایش خطر دیابت، چاقی و آسیب به عروق. . ماهیچه ها: درد، التهاب، تنش، کاهش تراکم استخوان ها، گرفتگی در شانه و کمر. . سیستم ایمنی: کاهش عملکرد سیستم ایمنی در مقابله با بیماری و افزایش قابل توجه التهاب در بدن که منجر به بیماری های مزمن میشود. سعی کنید نگرانی و استرس را با استفاده از روشهایی همانند  مدیتیشن ، مراقبه ،ورزش کردن ، باغبانی ، تغذیه سالم و داشتن خواب کافی از خود دور کنید. @mentalskills

تاثیر فضای مجازی در روابط خانوادگی 🌼🌺🏵️🍃🌼🌺🏵️🍃🌼🌺🏵️

🌞 🍂🌻🍁🌻🍂🍁 پانزده نوع ثروت که داشتن آن‌ها ما را ثروتمند می‌کند ثروت واقعی فراتر از پول است: ١. نگرش مثبت ٢.ارتباط مؤثر ٣.ادب ۴. یادگیری مادام‌العمر ۵.انضباط شخصی ۶.کوشش برای تندرستی ٧.تقویت آستانه تحمل ٨.خلاقیت ٩.عشق ورزیدن به کار ١٠.داشتن برنامه و هدف ١١.انضباط اجتماعی ١٢.احساس مسئولیت در مقابل محیط زندگی ١٣.مقابله با مصرف‌گرایی ١۴. بخشندگی ١۵.اعتماد به نفس @mentalskills

🌞🍂🌻🍁 پیاده‌روی برای مغز معجزه می‌کنه! حافظه و قدرت یادگیری رو تقویت می‌کنه. استرس و اضطراب رو کاهش می‌ده. تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری رو بهتر می‌کنه. باعث ترشح اندورفین و بهبود خلق‌وخو می‌شه. به خلاقیت و شکل‌گیری ایده‌های تازه کمک می‌کنه. کیفیت خواب رو بالا می‌بره. در بلندمدت به حفظ سلامت مغز و کاهش خطر زوال شناختی کمک می‌کنه. حتی روزی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه پیاده‌روی می‌تونه برای سلامت مغزت مفید باشه. @mentalskills