#ജിജ്ഞാസാ(JJSA)

ഒരാൾക്ക് സമ്പന്നമായ കൃഷിഭൂമി വേണം. മറ്റൊരാൾക്ക് തുറമുഖം വേണം. മറ്റൊരാൾക്ക് വ്യാപാരപാത വേണം. ചിലപ്പോൾ ഒരേ പ്രദേശം തന്നെ ഒന്നിലധികം ശക്തികളുടെ താൽപര്യകേന്ദ്രമാകും. അവിടെ നിന്നാണ്…യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ഈ യുദ്ധങ്ങളുടെ കഥ പിന്നീടുള്ള മഹാസാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ പോലെ വ്യക്തമായ രേഖകളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ലഭ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ നമ്മൾ കവിതകളെയും കഥകളെയും മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ കല്ലിൽ കൊത്തിയ എഴുത്തുകൾ നോക്കും. നാണയങ്ങൾ നോക്കും. പുരാവസ്തുക്കൾ നോക്കും. വിദേശ യാത്രക്കാരുടെ രേഖകൾ നോക്കും. അതിനുശേഷം.....കവിതകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കും. കാരണം ഈ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന സംഗം സാഹിത്യത്തിൽ രാജാക്കന്മാരുടെ യുദ്ധങ്ങളും ദാനങ്ങളും വീരന്മാരും നഗരങ്ങളും വ്യാപാരവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പക്ഷേ കവിത ചരിത്രരേഖയല്ല. അതുകൊണ്ട്… കവിത പറയുന്നതും കല്ല് തെളിയിക്കുന്നതും ഒരുമിച്ച് വായിക്കേണ്ടി വരും. അവിടെയാണ് “മൂവേന്തർ” എന്ന ലോകം തുറക്കുന്നത് ചേരർ. ചോളർ. പാണ്ഡ്യർ. അവർ ഒരേ സമയത്ത് എല്ലായിടത്തും ഒരേ ശക്തിയിലായിരുന്നില്ല. ഒരാൾ ഉയരുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ പിന്നിലാകാം. ഒരു തുറമുഖം വളരുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് മങ്ങിപ്പോകാം. ഒരു രാജാവ് വിജയിക്കുമ്പോൾ അടുത്ത തലമുറയിൽ തന്നെ ആ വിജയം നഷ്ടപ്പെടാം. എങ്കിലും… ഈ മൂന്ന് പേരുകളും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ആദ്യചരിത്ര രാഷ്ട്രീയത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പ്രധാന വാതിലുകളായി മാറി. അവരുടെ പിന്നിൽ ഒരു ഭൂമിയുണ്ട്. ഒരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഒരു കടൽവ്യാപാരലോകമുണ്ട്. ഒരു യുദ്ധസംസ്കാരമുണ്ട്. ഒരു സാഹിത്യലോകമുണ്ട്. അതിലുപരി… നമ്മൾ ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. കാരണം ഇപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയുണ്ട്: ചേരർ, ചോളർ, പാണ്ഡ്യർ എന്ന് നാം വിളിക്കുന്ന ഈ ശക്തികൾ ചരിത്രത്തിൽ എപ്പോഴാണ് വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്? അവരുടെ പേരുകൾ ആദ്യമായി എവിടെയാണ് കാണുന്നത്? അവരുടെ രാജാക്കന്മാരിൽ ആരാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആദ്യം നിൽക്കുന്നത്? അതിനുള്ള ഉത്തരം തേടുമ്പോൾ നമ്മൾ ഇനി രാജാക്കന്മാരുടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് അല്ല പോകുന്നത്. കവികൾ കൂടിയിരുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്കാണ്. അവിടെ… രാജാക്കന്മാർ യുദ്ധം ചെയ്തു. കവികൾ അത് പാടി. വ്യാപാരികൾ കടൽ കടന്നു. നഗരങ്ങൾ വളർന്നു. ഇതെല്ലാം അറിയുന്നതിന് നമുക്ക് മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കണം. *സംഗകാലം.* കാരണം…മൂന്ന് കിരീടങ്ങളുടെ കഥ ആദ്യം കേൾക്കേണ്ടത് കവികളുടെ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണ്. തുടരും..... അടുത്ത ഭാഗം — സംഗകാലം ചരിത്രം പതുക്കെ ശബ്ദം നേടിത്തുടങ്ങി. കവിതകളിൽ ജീവിച്ച ഒരു പുരാതന ദക്ഷിണേന്ത്യ, കവിതകളിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിലേക്ക്.

*നദികളും വാളുകളും പണിത ദക്ഷിണേന്ത്യ | ഭാഗം 2* മൂന്ന് കിരീടങ്ങൾ _*ചേരർ • ചോളർ • പാണ്ഡ്യർ*_ ഒരു ഭൂമി… പക്ഷേ അതിൽ ഒരൊറ്റ അധികാരകേന്ദ്രമില്ല. പടിഞ്ഞാറൻ മലനിരകൾ കടന്നാൽ അറബിക്കടലിലേക്ക് തുറക്കുന്ന തീരം. കിഴക്കോട്ട് പോയാൽ കാവേരിയുടെ സമൃദ്ധമായ നാടുകൾ. തെക്കോട്ട് ചെന്നാൽ വൈഗൈയും മുത്തുകളുടെ കടലും. ഈ ഭൂമിയിൽ ചെറിയ പ്രാദേശിക ശക്തികൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ മൂന്ന് പേരുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ചേരർ. ചോളർ. പാണ്ഡ്യർ. പിന്നീടുള്ള തമിഴ് പാരമ്പര്യം ഇവരെ “മൂവേന്തർ” എന്ന് വിളിച്ചു. പക്ഷേ… അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആദ്യം അവരുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിലേക്ക് അല്ലാ നമുക്ക് പോകേണ്ടത്. തുറമുഖത്തേക്ക് പോകണം നമുക്ക് ആദ്യം പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തേക്ക്‌ കടലിന്റെ വാതിലിലേക്ക് പോകാം ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ, പെരിയാർ നദിയുടെ പഴയ തീരപ്രദേശങ്ങളോട് ചേർന്ന് ഒരു പുരാതന വാസകേന്ദ്രം മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കുന്നു ഒരു പട്ടണം. ഇവിടെ പുരാവസ്തുഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയത് ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. റോമൻ ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആംഫോറ കഷണങ്ങൾ. വിദേശ മൺപാത്രങ്ങൾ. കുപ്പിമണികൾ. ചേരകാല നാണയങ്ങൾ. ഒരു തുറമുഖവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്ന മരഘടനകളും വാട്ടർഫ്രണ്ട് അവശിഷ്ടങ്ങളും. ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ഈ തീരം പുറം ലോകത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നിരുന്നില്ല. പടിഞ്ഞാറൻ സമുദ്രം അവർക്കൊരു അതിർത്തിയായിരുന്നില്ല. അത്… ഒരു വാതിലായിരുന്നു. പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ മുസിരിസ് / മുചിരി എന്ന പേരിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പ്രശസ്ത തുറമുഖവുമായി പട്ടണത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തമായ വാദമുണ്ട്. എന്നാൽ പട്ടണം തന്നെയാണ് മുസിരിസ് എന്ന് അന്തിമമായി തെളിഞ്ഞുവെന്ന് പറയാൻ ഇപ്പോഴും നമുക്ക് കൂടുതൽ തെളിവുകൾ വേണം. ആ കടൽവാതിലിന്റെ പിന്നിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആയിരുന്നു ചേരർ. പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത് നിന്ന് നമുക്ക് ഇനി കിഴക്കോട്ട് യാത്ര ചെയ്യാം കാവേരിയുടെ നാട്ടിലേക്ക്, അപ്പോൾ ഭൂമി പിന്നെയും മാറുന്നു. മലകൾ പിന്നിലാകും. സമതലങ്ങൾ തുടങ്ങും. അവിടെ…കാവേരി, അത് ഒരു നദി മാത്രം അല്ല. കൃഷിയെ പോറ്റിയ ഒരു ജീവധാരയായിരുന്നു . അതിന്റെ ഡെൽറ്റയിൽ ധാന്യം വളർന്നു. നദിയിലൂടെ ഉൾനാടൻ ബന്ധങ്ങൾ സാദ്ധ്യമായി. കടലിലേക്ക് പോകുന്ന വഴികളും തുറന്നു. ഈ ഭൂമിയിലാണ് ചോളരുടെ ശക്തിക്ക് പിന്നീടൊരു ഉറച്ച അടിത്തറ ലഭിക്കുന്നത്. ഉറയൂർ — ആദ്യകാല ചോളരുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രം. ഉറയൂർ (Uraiyur) എന്നത് ഇന്നത്തെ തിരുച്ചിറപ്പള്ളി നഗരത്തിനുള്ളിലെ ഒരു പുരാതന പ്രദേശമാണ്. പിന്നെ കാവേരി കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്നിടത്ത് കാവേരിപ്പൂമ്പട്ടണം — പൂംപുഹാർ എന്നീ പട്ടണങ്ങളും. ഒരു വശത്ത് കൃഷിയുടെ സമൃദ്ധി. മറ്റൊരു വശത്ത് കടൽവ്യാപാരം. അതിനിടയിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തി. അവർ ആയിരുന്നു ചോളർ. പക്ഷേ നമ്മൾ പിന്നീട് കാണുന്ന രാജരാജ ചോളന്റെ മഹാസാമ്രാജ്യം ഇതല്ല. ഇത് അതിന് വളരെ മുമ്പുള്ള കഥയാണ്. ഒരു രാജവംശം ശക്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പുള്ള കഥ. ഇനി നമുക്ക് തെക്കോട്ട് യാത്ര തിരിക്കാം വൈഗൈയുടെ തീരത്തേക്ക് മധുരയുടെ സമീപം വൈഗൈ നദിയുടെ തീരത്ത് മണ്ണിനടിയിൽ മറ്റൊരു ലോകം തെളിഞ്ഞുവരുന്നു കീഴടി. കീഴടി (Keeladi) എന്നത് തമിഴ്നാട്ടിലെ ശിവഗംഗ ജില്ലയിൽ, വൈഗൈ നദീതടത്തിന് സമീപമുള്ള ഒരു പ്രധാന പുരാവസ്തു ഖനനകേന്ദ്രമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, വൈഗൈ നദിയുടെ തീരത്ത് ഏകദേശം 2,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു വികസിത വാസകേന്ദ്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ് കീഴടിയിൽ കണ്ടെത്തിയത്. ഇവിടെ കണ്ടെത്തിയ ഇഷ്ടികനിർമാണങ്ങൾ, റിംഗ് വെല്ലുകൾ, ഡ്രെയിനേജ് സംവിധാനങ്ങൾ, മൺപാത്രങ്ങൾ, മണികൾ, വ്യാവസായിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ എന്നിവ ആദ്യചരിത്രകാലത്തെ നഗരജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി. വൈഗൈയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ദൂരം മാറി അഴകങ്കുളം. ഇവിടുത്തെ പുരാവസ്തു ഖനനങ്ങളിൽ വിദേശ മൺപാത്രങ്ങളും വ്യാപാരബന്ധത്തിന്റെ തെളിവുകളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അഴകങ്കുളം പാണ്ഡ്യരുടെ പ്രധാന തുറമുഖവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ… വൈഗൈയുടെ തീരത്ത് വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രാഷ്ട്രീയ ശക്തി.... അവർ ആയിരുന്നു പാണ്ഡ്യർ. അവരുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രം മധുരയും *മൂന്ന് ഭൂമികൾ, മൂന്ന് ശക്തികൾ.* പടിഞ്ഞാറ്— കടലിലേക്ക് തുറന്ന ചേരരുടെ ഭൂമി. മധ്യ–കിഴക്ക് —കാവേരിയുടെ സമൃദ്ധിയിൽ വളർന്ന ചോളരുടെ ഭൂമി. തെക്ക്—വൈഗൈയും മധുരയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ പാണ്ഡ്യരുടെ ഭൂമി. ഇവയെ വേർതിരിച്ചത് ഇന്നത്തെ പോലെ വരച്ച അതിർത്തിരേഖകളായിരുന്നില്ല. നദികൾ. മലകൾ. കാടുകൾ. തുറമുഖങ്ങൾ. വ്യാപാരപാതകൾ. അവരുടെ അധികാരം കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇവരെ ഇന്നത്തെ കേരളം, തമിഴ്നാട് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭൂപടത്തിൽ ഒതുക്കി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. അവരുടെ ലോകം അതിനേക്കാൾ വിശാലമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു… മൂന്ന് ശക്തികൾ ഒരേ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വളരുന്നു.

ഒരു രാജാവിന് മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി വേണം. ഒരു തുറമുഖം മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പത്ത് ആകണം. ഒരു നദീതടം കൈവശമുള്ളവന് കൂടുതൽ കൃഷിഭൂമി ലഭിക്കും. ഒരു മലനിര കൈവശമുള്ളവന് പ്രകൃതിദത്തമായ പ്രതിരോധം ലഭിക്കും. ഒരു തുറമുഖം കൈവശമുള്ളവന് കടലിന് അപ്പുറമുള്ള ലോകം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ചരിത്രം വെറും രാജാക്കന്മാരുടെ കഥയാകാത്തത്. ഇന്ന് നമ്മൾ ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നത് ഭൂമിയുടെ കഥയാണ് നദികളുടെ കഥയാണ് കടലിന്റെ കഥയാണ് വ്യാപാരികളുടെ കഥയാണ് യോദ്ധാക്കളുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെ കഥയാണ് അതിനെല്ലാം ഉപരി … കല്ലിൽ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ച മനുഷ്യരുടെ കഥ കൂടിയാണ്. ഒരു ദിവസം ഈ ഭൂമിയിൽ പാറകൾ ക്ഷേത്രങ്ങളായി മാറും. ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾ സാമ്രാജ്യങ്ങളായി മാറും. കാവേരി ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഹൃദയമാകും. കാഞ്ചി ഒരു മഹാനഗരമാകും. മധുര വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയരും. തഞ്ചാവൂരിൽ കല്ലുകൊണ്ട് ഒരു അത്ഭുതം പിറക്കും. കടലുകൾ കടന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ കപ്പലുകൾ സഞ്ചരിക്കും. പക്ഷേ അതെല്ലാം വരാനിരിക്കുന്ന കഥയാണ്. കാരണം  നമുക്ക്  ആദ്യം അറിയേണ്ടത് ഒന്നാണ്… ഈ ഭൂമിയിൽ ആദ്യമായി രാജാക്കന്മാരുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത് എവിടെ നിന്നാണ്? അവരുടെ രാജ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു? ചേരർ എങ്ങനെ ഉയർന്നു? ചോളർ എങ്ങനെ ശക്തിയായി? പാണ്ഡ്യരുടെ മധുര എങ്ങനെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ കേന്ദ്രമായി? അതിനും മുമ്പ്… ഈ “മൂവേന്തർ” യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരായിരുന്നു.....? തുടരും അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ — മൂന്ന് കിരീടങ്ങൾ ചേരർ • ചോളർ • പാണ്ഡ്യർ

_*നദികളും വാളുകളും പണിത ദക്ഷിണേന്ത്യ | ഭാഗം- 1*_ *ഒരു ഭൂമി, പല രാജ്യങ്ങൾ* ഒരു രാജ്യം പിറക്കുന്നതിനും മുൻപ് അവിടെ ഒരു ഭൂമിയുണ്ടായിരുന്നു. മലകളും കാടുകളും നദികളും കടലും ചേർന്ന ഒരു വിശാല ഭൂമി. പടിഞ്ഞാറ് അറബിക്കടൽ. കിഴക്ക് ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ. മധ്യേ പീഠഭൂമികളും മലനിരകളും. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദികൾ. പെരിയാർ… പമ്പ… കാവേരി… വൈഗൈ… കൃഷ്ണ… ഗോദാവരി… ഈ നദികൾ വെറും ജലസ്രോതസ്സുകളായിരുന്നില്ല. അവയുടെ തീരങ്ങളിലാണ് മനുഷ്യവാസങ്ങൾ വളർന്നത്. കൃഷി വ്യാപിച്ചു. വ്യാപാരം വളർന്നു. പാതകൾ രൂപപ്പെട്ടു. പിന്നീട്…....? പിന്നീട് അവിടെ അധികാരം ജനിച്ചു. *കല്ലുകൾ സംസാരിച്ച കാലം* നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വലിയ കൊട്ടാരങ്ങളോ ആകാശം തൊടുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മറ്റൊരു തെളിവ് അവശേഷിച്ചിരുന്നു ഇവിടെ അതാണ്‌ കല്ലുകൾ. വലിയ കല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ച ശവസംസ്കാര സ്മാരകങ്ങൾ, കല്ലറകൾ, കല്ലുവൃത്തങ്ങൾ, ഡോൾമെനുകൾ തുടങ്ങിയവ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ ഇരുമ്പുപകരണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും മൺപാത്രങ്ങളും മണികളും ആഭരണങ്ങളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. കേരളം മുതൽ തമിഴ്നാട് വരെയും, കർണാടക മുതൽ ആന്ധ്ര–തെലങ്കാന വരെയും ഈ പുരാവസ്തു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ കാണാം. ഇന്ന് ഗവേഷകർ ഇവയെ ഒരൊറ്റ “മേഗാലിത്തിക് സംസ്കാരം” എന്ന് ലളിതമായി വിളിക്കുന്നു   കാരണം ഈ ശവസംസ്കാര രീതികൾ ഒരേ സമയത്ത് എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിലത് ഇരുമ്പുകാലത്തോടും, ചിലത് അതിനു മുമ്പുള്ള ഘട്ടങ്ങളോടും, ചിലത് പിന്നീട് വന്ന ആദ്യചരിത്ര കാലത്തോടും ബന്ധപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ  നമ്മുടെ കഥയുടെ ആദ്യ നായകൻ ഒരു രാജാവല്ല. അത് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനാണ്. മലകളിലും കാടുകളിലും  വേട്ടയാടിയും മറ്റും ജീവിച്ചിരുന്ന സമൂഹങ്ങൾ ക്രമേണ കൃഷിയുമായി കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടു. ഇരുമ്പിന്റെ ഉപയോഗം വ്യാപിച്ചതോടെ കൃഷിയുപകരണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടി. ഭൂമിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നിയന്ത്രിക്കാം. ഭക്ഷണം നിയന്ത്രിക്കുന്നവന് ആളുകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കാം. ആളുകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നവന്… അധികാരം നേടാം. അങ്ങനെയാണ് ചെറിയ സമൂഹങ്ങൾക്കിടയിൽ നേതാക്കൾ ഉയർന്നത്. നേതാക്കൾക്ക് ചുറ്റും യോദ്ധാക്കൾ. യോദ്ധാക്കൾക്ക് പിന്നിൽ ജനങ്ങൾ. ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഭൂമി. അങ്ങനെ ആദ്യകാല രാഷ്ട്രീയ സമൂഹങ്ങൾ രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ശക്തി അതിന്റെ ഭൂമിയിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചായിരുന്നില്ല അനന്തമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന  കടലായിരുന്നു അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വാതിൽ…..! പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത് നിന്ന് അറേബ്യയിലേക്കും ചെങ്കടൽ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും പോകുന്ന കടൽപാതകൾ. കിഴക്കൻ തീരത്ത് നിന്ന് ശ്രീലങ്കയിലേക്കും അതിനപ്പുറം തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലേക്കും നീളുന്ന ബന്ധങ്ങൾ. തീരദേശ വാസസ്ഥലങ്ങളും തുറമുഖങ്ങളും ക്രമേണ വലിയ സാമ്പത്തിക ശൃംഖലകളുടെ ഭാഗങ്ങളായി. ആദ്യചരിത്ര കാലഘട്ടത്തിൽ കേരളത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലും തീരദേശ–ഉൾനാടൻ വാസസ്ഥലങ്ങൾ, നാണയങ്ങൾ, ശാസനങ്ങൾ, വിവിധ മൺപാത്രങ്ങൾ, വിദേശവ്യാപാരത്തിന്റെ തെളിവുകൾ എന്നിവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിനർത്ഥം ഈ ദക്ഷിണേന്ത്യ ഒറ്റപ്പെട്ട  ഒരു ഭൂമിയല്ലായിരുന്നു എന്നാണ് അത് ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മൂന്ന് കിരീടങ്ങൾ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പിന്നീട് ചരിത്രത്തിന്റെ പേജുകളിൽ മൂന്ന് പേരുകൾ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരുന്നത്. ചേരർ. ചോളർ. പാണ്ഡ്യർ. ഇവരെ പിന്നീട് “മൂവേന്തർ” എന്നാണ്   ചരിത്രത്തിൽ ബന്ധപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് പക്ഷേ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു വലിയ കാര്യമുണ്ട്. അവർ ഇന്നത്തെ സംസ്ഥാന അതിർത്തികളിൽ പൂട്ടപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവരുടെ അധികാരപരിധികൾ കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറി. പടിഞ്ഞാറൻ തീരവും മലനാടും ചേർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ചേരർ ശക്തി നേടി. കാവേരി താഴ്വര യിലും കിഴക്കൻ ഭാഗങ്ങളിലും ചോളർ ഉയർന്നു. തെക്കൻ തമിഴകത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് വൈഗൈ താഴ്വരയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിൽ പാണ്ഡ്യർ ശക്തികേന്ദ്രമായി. പിന്നീട് ഇവരുടെ കഥകൾ യുദ്ധങ്ങളുടെയും സഖ്യങ്ങളുടെയും വ്യാപാരത്തിന്റെയും അധികാരപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെയും കഥകളായി മാറും. പക്ഷേ… ഇവരൊന്നും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ അവസാന വാക്കായിരുന്നില്ല. കാരണം വടക്കോട്ട് മറ്റൊരു ലോകവും ഉണ്ടായിരുന്നു തമിഴകത്തിന് വടക്കായി ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പീഠഭൂമി. അവിടെയും സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ശക്തികൾ വളരുകയായിരുന്നു. കദംബർ. ചാളുക്യർ. രാഷ്ട്രകൂടർ. ഹൊയ്സളർ. കാകതീയർ. പല്ലവർ. ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്ത കാലങ്ങളിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടം മാറ്റി. ചിലർ കാഞ്ചിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി. ചിലർ ഡക്കൻ പീഠഭൂമിയെ. ചിലർ കാവേരി താഴ്വരയെ. ചിലർ കടൽവ്യാപാരത്തെ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ കഥ   ഒരൊറ്റ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കഥയായിരുന്നില്ല. അത് പല ശക്തികളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെയും,  പിടിച്ചാടക്കലിന്റെയും   കീഴടങ്ങലിന്റെയും, സംഖ്യങ്ങളുടെയും കഥയായിരുന്നു. *ഒരു ഭൂമി… പല സ്വപ്നങ്ങൾ*

സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ. പിന്നീട് അതേ ജനങ്ങൾ തന്നെ പ്രതിസന്ധിയിൽ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ വരുന്നു. അവൻ സൈന്യത്തെ നയിക്കുന്നു. അമ്മോന്യർക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ വിജയത്തിന് ശേഷവും സമാധാനം വന്നില്ല. ഇസ്രായേലിലെ ഗോത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ തന്നെ ഏറ്റുമുട്ടൽ ഉണ്ടായി. *എഫ്രയീമും ഗിലെയാദും.* ഒരേ ജനതയിലെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ. പുറത്തെ ശത്രുവിനെതിരെ ഒന്നിച്ചിരുന്നവർ, ഇപ്പോൾ തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു. ഇത് ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഒരു ജനതയായി വളരുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇസ്രായേല്യർ തമ്മിൽ തന്നെ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം വീണ്ടും ഫെലിസ്ത്യരുടെ കാലം. അവിടെ നിന്നാണ് നാം സാംസണിലേക്ക് എത്തിയത്. സിംഹത്തെ കീഴടക്കിയ മനുഷ്യൻ. ഫെലിസ്ത്യരെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട മനുഷ്യൻ. ദെലീലയുടെ വഞ്ചനയിൽ വീണ മനുഷ്യൻ. അവസാനം ഗസ്സയിലെ ദാഗോന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ മരിച്ച മനുഷ്യൻ. സാംസൺ ഒരു രാജാവായിരുന്നില്ല. അവൻ ഒരു സാമ്രാജ്യവും സ്ഥാപിച്ചില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കാലത്തെ സംഘർഷം ഒരു വലിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ കാണിച്ചു. ഫെലിസ്ത്യർ ഒരു ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക ശക്തിയായി വളരുകയായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന് അവരെ നേരിടാൻ കൂടുതൽ സ്ഥിരമായ ഒരു നേതൃത്വം ആവശ്യമാകുകയായിരുന്നു. പിന്നെ സംഭവിച്ചത് അതിലും വലിയ ഒന്നായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ ആഭ്യന്തര സംഘർഷങ്ങളിലൊന്ന്. *ബെന്യാമിൻ ഗോത്രത്തിനെതിരായ യുദ്ധം.* ഒരു പുറംശത്രുവിനെതിരെ അല്ല. ഒരു രാജാവിനെതിരെ അല്ല. സ്വന്തം ജനത്തിനെതിരെ. മറ്റു ഗോത്രങ്ങൾ ബെന്യാമിനെതിരെ ഒന്നിച്ചു. യുദ്ധം നടന്നു. നിരവധി ആളുകൾ മരിച്ചു. ഒരു ജനതയായി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സമൂഹം, സ്വന്തം ഉള്ളിലെ വിഭജനത്തിൽ തന്നെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞു. അത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന് ശത്രുക്കളെ നേരിടാൻ മാത്രം ഒരു സംവിധാനം മതിയാകില്ല. സ്വന്തം ജനങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കാനും ഒരു സംവിധാനം വേണം. ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു പുതിയ തലമുറ വളർന്നുവരികയായിരുന്നു. ഫെലിസ്ത്യരുടെ സമ്മർദ്ദം തുടരുന്നു. ഗോത്രങ്ങൾക്കിടയിലെ ഐക്യം ദുർബലമാണ്. ന്യായാധിപന്മാർ വരുന്നു, പോകുന്നു. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും ഒരു പുതിയ നേതാവിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇപ്പോഴും രാജാവില്ലാത്ത ജനതയാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മറ്റൊന്ന് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചറിവ്. ഒരു ജനതയായി നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ, ഒരു ദിവസം അവർ ഗോത്രങ്ങളെക്കാൾ വലിയൊരു ഘടന സൃഷ്ടിക്കേണ്ടിവരും. ചരിത്രപരമായി ഈ കാലഘട്ടത്തെ ഏകദേശം  BC12-ാം മുതൽ 11-ാം നൂറ്റാണ്ടുകൾ വരെയുള്ള വലിയ പരിവർത്തനഘട്ടമായി കാണാം. ഈ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിവരങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഭാഗം പിന്നീട് രേഖപ്പെടുത്തിയ ഹീബ്രു പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓരോ യുദ്ധവും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ജീവിതവും സ്വതന്ത്രമായ പുരാവസ്തു തെളിവുകളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതല്ല. എന്നാൽ അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ കനാനിലെ മലയോരപ്രദേശങ്ങളിൽ ഇസ്രായേൽ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ജനസമൂഹം രൂപപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതിന് പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ ലഭിക്കുന്നു. BC ഏകദേശം 1208-ലെ മെർനെപ്താഹ് ശിലാലിഖിതം ഇസ്രായേൽ എന്ന പേരിനെ പരാമർശിക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴയ അറിയപ്പെടുന്ന രേഖകളിലൊന്നാണ്. അത് ഒരു രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല പറയുന്നത്. ഒരു ജനസമൂഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്. അതിനാൽ ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തെ ഏറ്റവും ശരിയായ രീതിയിൽ കാണുന്നത്, ഒരു പൂർണ്ണമായ രാജ്യം ഇതിനകം നിലനിന്നിരുന്ന കാലമായി അല്ല, ഒരു ജനസമൂഹം ക്രമേണ ഒരു രാജ്യമായി രൂപപ്പെടുന്ന കാലമായി ആണ്. ഇപ്പോൾ ചിത്രം കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമാണ്. മോശെയുടെ കാലത്തെ ജനത. യോശുവയുടെ കാലത്തെ കനാൻ പ്രവേശനം. ഗോത്രങ്ങളായി രൂപപ്പെട്ട സമൂഹം. ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തെ സംഘർഷങ്ങൾ. ഫെലിസ്ത്യരുടെ സമ്മർദ്ദം. ആഭ്യന്തര വിഭജനം. പക്ഷേ അതിനിടയിലും വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പൊതുവായ തിരിച്ചറിവ്. ഇസ്രായേൽ. അവരുടെ മുന്നിൽ ഇനി ഒരു പുതിയ ചോദ്യം. “നമുക്കും ഒരു രാജാവ് വേണമോ?” ആ ചോദ്യം ഉയർന്നപ്പോൾ, ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം അവസാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ചരിത്രം ഇനി നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനിലേക്കാണ്. _*ശമൂവേൽ.*_ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ പഴയ ഗോത്രസംവിധാനമാണ്. അവന്റെ പിന്നിൽ വരുന്നത്— ഇസ്രായേലിലെ രാജത്വത്തിന്റെ കാലം👑👑👑 തുടരും.... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 4 ശമൂവേൽ മുതൽ ശൗൽ വരെ ഇസ്രായേലിൽ രാജത്വത്തിന്റെ തുടക്കം രാജാവില്ലാത്ത ഒരു ജനത... ഇനി ഒരു രാജാവിനെ തേടുകയാണ്.

*ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 3* *രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യം,ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം* ഒരു രാജാവില്ലാത്ത ജനത... പക്ഷേ ഒരു രാജ്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജനത. സാംസൺ മരിച്ചപ്പോൾ ഒരു കഥ അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല. ഫെലിസ്ത്യരുടെ സമ്മർദ്ദം തുടരുന്നു. കനാനിലെ പല പ്രദേശങ്ങളിലും പഴയ ശക്തികൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഗോത്രങ്ങൾ തങ്ങളുടെ മലനിരകളിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജീവിതം തുടരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഒരു പൊതുവായ ഓർമ്മയുണ്ട്. ഒരു പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഒരു പേര് ഉണ്ട് —ഇസ്രായേൽ. പക്ഷേ ഒരു രാജാവില്ല. അന്ന് ഇസ്രായേൽ ഇന്നത്തെ പോലെ ഒരു രാജ്യമായിരുന്നില്ല. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ,പന്ത്രണ്ട് പ്രദേശങ്ങൾ,പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ. പ്രാദേശിക സൈനിക കൂട്ടായ്മകൾ. ഒരു ഗോത്രത്തിന് ഭീഷണി വന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ സഹായിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ അതിന് സ്ഥിരമായ ഒരു കേന്ദ്ര സംവിധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കാലം പലപ്പോഴും ഒരു വിചിത്രമായ ചക്രം പോലെ മാറി. ഒരു ശത്രു ഉയരും. ഒരു പ്രദേശം തകർന്നുപോകും. ജനങ്ങൾ ഒന്നിക്കും. ഒരു നേതാവ് ഉയർന്നുവരും. ശത്രു പരാജയപ്പെടും. പിന്നെ വീണ്ടും ഗോത്രജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങും. വീണ്ടും മറ്റൊരു ശത്രു. വീണ്ടും മറ്റൊരു നേതാവ്. ഇങ്ങനെയാണ് ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത്. *എഹൂദ്* മോവാബിന്റെ ശക്തി ഇസ്രായേലിന് മേൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിയ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, ബെന്യാമിൻ ഗോത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള എഹൂദ് മുന്നിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥയിൽ യുദ്ധത്തേക്കാൾ കൗശലത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം. മോവാബ്യ രാജാവായ എഗ്ലോന്റെ അടുത്തേക്ക് സമ്മാനം കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരാളായി എഹൂദ് പ്രവേശിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്നാണ് കഥ പെട്ടെന്ന് മാറുന്നത്. രാജാവിനെ വധിച്ച് രക്ഷപ്പെടുന്ന എഹൂദ്, പിന്നീട് ഇസ്രായേല്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു. മോവാബ്യർക്കെതിരെ യുദ്ധം നടക്കുന്നു. ഈ സംഭവം ഒരു കാര്യം കാണിക്കുന്നു— രാജാവില്ലാത്ത ഇസ്രായേലിലും ഒരു പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് ഒരു ഗോത്രനേതാവിന് വലിയൊരു കൂട്ടത്തെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് സ്ഥിരമായൊരു ഭരണസംവിധാനമായിരുന്നില്ല. *ദെബോരയും ബാരാക്കും* വടക്കോട്ട് മറ്റൊരു ഭീഷണി ഉയർന്നു. കനാന്യനായ ഹാസോർ രാജാവിന്റെ ശക്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈനികനായ സീസെര. ഇരുമ്പ് രഥങ്ങളുള്ള ശക്തമായ സൈനിക സംവിധാനം. മലയോരപ്രദേശങ്ങളിലെ ഇസ്രായേൽ സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഇത് വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ദെബോര എന്നൊരു സ്ത്രീ മുന്നിലേക്കെത്തുന്നത്. ഒരു സ്ത്രീ നേതാവ്, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഒരു ന്യായാധിപൻ, അവർ ബാരാക്കിനൊപ്പം ഗോത്രങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് സീസെരയുടെ സൈന്യത്തെ നേരിടുന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ ഫലം വീണ്ടും അതേ ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ടുവരുന്നു. ഇസ്രായേലിന് ഒരു സ്ഥിരസൈന്യമില്ല. പക്ഷേ ഭീഷണി വന്നാൽ ഗോത്രങ്ങൾ ഒന്നിക്കാം. അതാണ് അവരുടെ ശക്തിയും അതേ സമയം അവരുടെ ദൗർബല്യവും. *ഗിദെയോൻ* പിന്നീട് ആക്രമണം വന്നത് മറ്റൊരു ദിശയിൽ നിന്ന്. മിദ്യാന്യർ. അവർ കൃഷിയിടങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു. വിളവെടുപ്പ് കാലത്ത് എത്തി വിളകളും കന്നുകാലികളും നശിപ്പിച്ച് മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ആക്രമണങ്ങൾ. ഇസ്രായേലിലെ ഗ്രാമജീവിതത്തിന് ഇത് വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നാണ് ഗിദെയോന്റെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തിൽ സ്വന്തം കഴിവിൽ പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരാൾ. പിന്നീട് വിവിധ ഗോത്രങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച നേതാവ്. മിദ്യാന്യർക്കെതിരായ പോരാട്ടത്തിൽ ഗിദെയോന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വലിയൊരു വിജയം ഉണ്ടാകുന്നു. വിജയത്തിന് ശേഷം ചിലർ അവനോട് പറയുന്നു— “നീ ഞങ്ങളെ ഭരിക്കണം.” അത് ഒരു ചെറിയ വാക്കായിരുന്നില്ല. കാരണം അതിന്റെ അർത്ഥം, ഇസ്രായേലിന് ഒരു രാജാവ് വേണമോ? എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്കായിരുന്നു. പക്ഷേ ഗിദെയോൻ രാജത്വം സ്വീകരിച്ചില്ലെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. അവൻ മരിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും പഴയ ഗോത്രസംവിധാനത്തിലേക്ക് ഇസ്രായേൽ മടങ്ങി. പക്ഷേ ഇതിനിടയിൽ മറ്റൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ ശത്രുക്കൾ പുറത്തു മാത്രമല്ല. അധികാരത്തിനായുള്ള പോരാട്ടം അകത്തും ആരംഭിച്ചു. ഗിദെയോന്റെ മകൻ അബിമെലെക്ക് സ്വന്തം അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്വന്തം സഹോദരന്മാരെ കൊല്ലുകയും ശെഖേമിൽ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്ത അബിമെലെക്കിന്റെ കഥ, രാജാവില്ലാത്ത കാലത്തുപോലും അധികാരത്തിനായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം എത്ര അപകടകരമാകാമെന്ന് കാണിക്കുന്നു. അവസാനം അവനും കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഒരു രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യത്തിൽ പോലും, രാജാവാകാനുള്ള പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചിരുന്നു. *യെഫ്താഹ്* പിന്നീട് ഇസ്രായേലിന്റെ കിഴക്കൻ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഭീഷണി ഉയരാൻ തുടങ്ങി അമ്മോന്യർ. അവർക്കെതിരെ പോരാടാൻ ഗിലെയാദിലെ യെഫ്താഹ് മുന്നിലെത്തി. അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ ആ കാലത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം കാണിക്കുന്നു.

⭐ചിലയിടങ്ങളിൽ നാരങ്ങയും പച്ചമുളകും വാതിലിനു മുന്നില്‍ തൂക്കിയിടുന്നത് എന്തിന് ?⭐ 👉വീടുകൾക്കും കടകൾക്കും മുന്നിൽ നാരങ്ങയും, പച്ചമുളകും കോർത്ത് തൂക്കിയിടുന്നത് ഇന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരള ത്തിലും, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും, വളരെ സാധാരണമായി കാണുന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണ്. ഹൈന്ദവ വിശ്വാസ മനുസരിച്ച് ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ദേവിയാണ് ലക്ഷ്മി. ലക്ഷ്മിയുടെ സഹോദരിയും, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും അശുഭ കാര്യങ്ങളുടെയും ദേവി യുമാണ് അലക്ഷ്മി(ചേട്ടാഭഗവതി). അലക്ഷ്മിക്ക് പുളിയും, എരിവും കയ്പുമുള്ള ഭക്ഷണപദാർത്ഥ ങ്ങളോടാണ് പ്രിയം. വീടിനകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന തിന് മുൻപ് വാതിലിൽ തൂക്കിയിട്ടിരി ക്കുന്ന നാരങ്ങയും, മുളകും കണ്ട് അലക്ഷ്മി അതിന്റെ രുചി ആസ്വ ദിച്ച് തൃപ്തയായി പുറത്തുനിന്നുത ന്നെ മടങ്ങിപ്പോകുമെന്നും, വീടിനു ള്ളിലേക്ക് ദാരിദ്ര്യം കടന്നുവരില്ലെ ന്നുമാണ് വിശ്വാസം.മറ്റുള്ളവരുടെ അസൂയയോ, ദൃഷ്ടിദോഷമോ ബിസിനസ്സിനെയോ വീടിനെയോ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ ഇത് ഒരു സംരക്ഷണം (totem) ആയി പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പണ്ടുകാലത്ത് കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾക്കോ കൊതുകു വലകൾക്കോ പകരം ഓലമേഞ്ഞ തും മണ്ണുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതു മായ വീടുകളായിരുന്നു. നാരങ്ങ യിലെ സിട്രിക് ആസിഡും, പച്ചമുള കിലെ 'കാപ്സൈസിൻ' (Capsaicin) എന്ന ഘടകവും ചേർന്ന് ഒരു സ്വാഭാവിക കീടനാശിനിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.കോട്ടൺ നൂലിൽ നാരങ്ങയും മുളകും തുളച്ച് കെട്ടു മ്പോൾ ഇവയുടെ നീര് നൂലിലേക്ക് പടരുകയും, കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന രൂക്ഷഗന്ധം ഈച്ച, കൊതുക്, മറ്റു പ്രാണികൾ എന്നിവ യെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കാതെ അകറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പച്ചമുളകിലെ എരിവും ഗന്ധവും പാമ്പുകളുടെ ഘ്രാണശക്തിയെ ബാധിക്കുകയും അവ കെട്ടിടങ്ങ ളിലേക്ക് കയറുന്നത് തടയുകയും ചെയ്യും. മുൻകാലങ്ങളിൽ ആളു കൾ കാട്ടുപാതകളിലൂടെ ദീർഘദൂരം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ വഴിയിൽ വെച്ച് നിർജ്ജലീകരണം (dehydration) ഉണ്ടായാൽ ഉപയോഗിക്കാൻ നാര ങ്ങ കരുതുകയും, വിഷപ്പാമ്പുകളു ടെയോ പ്രാണികളുടെയോ കടിയേറ്റാൽ നാവിൽ മുളക് ഉരച്ച് നോക്കി വിഷ ബാധയുണ്ടോ എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു (വിഷമേറ്റാൽ നാവിന് എരിവ് അനുഭവപ്പെടില്ല). ഇതിന്റെ ഭാഗമായാണ് വീട്ടുപടിക്കൽ ഇവ സൂക്ഷിക്കുന്ന ശീലം വന്നതെന്നും ഒരു ചരിത്രമതമുണ്ട്. സാധാരണയായി ചൊവ്വ, വെള്ളി ദിവസങ്ങളിലോ അല്ലെങ്കിൽ ശനിയാഴ്ചകളിലോ ആണ് പഴയത് മാറ്റി പുതിയ നാരങ്ങയും മുളകും തൂക്കുന്നത്. സാധാരണയായി ഏഴ് പച്ചമുളകും, ഒരു നാരങ്ങയുമാണ് ഒരുമിച്ച് നൂലിൽ കോർക്കുന്നത്. നാരങ്ങ പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങിപ്പോ കുന്നത് വീടിന്റെയോ, സ്ഥാപന ത്തിന്റെയോ നേരെ വന്ന നെഗറ്റീവ് ഊർജ്ജത്തെ അത് വലിച്ചെടുത്തതുകൊ ണ്ടാണ് എന്നൊരു കൗതുകകരമായ പ്രാദേശിക വിശ്വാസവും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

പക്ഷേ അവിടെ, തടവറയിൽ, ഒരു കാര്യം വീണ്ടും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മുടി വീണ്ടും വളരുകയായിരുന്നു.കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫെലിസ്ത്യർ വലിയൊരു ആഘോഷത്തിനായി ഒത്തുകൂടി.അവരുടെ ദൈവമായ ദാഗോന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ. സാംസണിനെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. അവനെ പരിഹസിക്കാനും തങ്ങളുടെ വിജയത്തിന്റെ അടയാളമായി പ്രദർശിപ്പിക്കാനുമായിരുന്നു അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം. ക്ഷേത്രം ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. സാംസൺ രണ്ട് പ്രധാന തൂണുകൾക്കിടയിൽ നിർത്തപ്പെട്ടു. അവൻ തന്റെ ദൈവത്തോട് അവസാനമായി ശക്തി ചോദിച്ചു. പിന്നെ ആ തൂണുകളിൽ കൈവെച്ചു. അവൻ അവയെ തള്ളിയപ്പോൾ ക്ഷേത്രം തകർന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അനേകം ഫെലിസ്ത്യരും സാംസണും മരിച്ചു. അങ്ങനെ സാംസണിന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു. സാംസണിന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ ചരിത്രത്തിന്റെ ചോദ്യം ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്. സാംസൺ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നോ? അവന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സമകാലിക ഫെലിസ്ത്യ രേഖകളോ ഈജിപ്ഷ്യൻ രേഖകളോ നമുക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല. അവന്റെ യുദ്ധങ്ങളും ദെലീലയും ദാഗോന്റെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തകർച്ചയും പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം വഴി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ സംഭവങ്ങളെ നേരിട്ട് തെളിയിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമായി പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ കഥ നടക്കുന്ന കാലവും സ്ഥലവും ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് അകന്നതല്ല. ഫെലിസ്ത്യർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കനാനിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ അവരുടെ നഗരകേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലനിരകളിൽ ഇസ്രായേൽ എന്ന ജനസമൂഹം രൂപപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ സംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്ര-പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഏകദേശം BC 1208-ൽ ഈജിപ്തിലെ ഫറവോനായ മെർനെപ്താഹിന്റെ ശിലാലിഖിതത്തിൽ “ഇസ്രായേൽ” എന്ന പേര് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും ഇതേ വിശാലമായ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. അവിടെ ഇസ്രായേലിനെ ഒരു നഗരമായി അല്ല,ഒരു ജനവിഭാഗമായി ആണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ സാംസണിന്റെ വ്യക്തിഗത കഥ തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോഴും, അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ചരിത്രലോകം യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. സാംസൺ ഒരു രാജാവായിരുന്നില്ല, ഒരു സാമ്രാജ്യം പണിത മനുഷ്യനുമല്ല, അവൻ ഒരു വലിയ സൈന്യത്തെ നയിച്ച ഭരണാധികാരിയും ആയിരുന്നില്ല. പാരമ്പര്യത്തിൽ അവൻ ഒരു ന്യായാധിപൻ ആയിരുന്നു— രാജാവില്ലാത്ത ഒരു കാലത്ത്, പ്രതിസന്ധികളിൽ ജനങ്ങളെ നയിച്ച പ്രാദേശിക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ. അവന്റെ ജീവിതം നോക്കുമ്പോൾ ആ കാലത്തെ ഇസ്രായേലിന്റെ അവസ്ഥയും വ്യക്തമായി കാണാം. ശക്തിയുണ്ട്. പക്ഷേ ഏകീകരണമില്ല. പ്രതിരോധമുണ്ട്. പക്ഷേ കേന്ദ്രഭരണമില്ല. ഗോത്രങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ഇനിയും പൂർണ്ണമായ രൂപമില്ല. സാംസൺ ഫെലിസ്ത്യർക്കെതിരെ പോരാടി. പക്ഷേ അവന്റെ മരണത്തിനു ശേഷവും പ്രശ്നം അവസാനിച്ചില്ല. കാരണം പ്രശ്നം ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു ജനതയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇനി എത്രകാലം ഇങ്ങനെ ജീവിക്കും? രാജാവില്ലാതെ. കേന്ദ്രഭരണവുമില്ലാതെ. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും ഓരോ പുതിയ ന്യായാധിപനെ ആശ്രയിച്ച്. ആ ചോദ്യമാണ് പതിയെ ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ അടുത്ത വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തിൽ നിന്ന് രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തിലേക്ക്. അതിനുമുമ്പ്, ഇസ്രായേൽ എങ്ങനെയാണ് രാജാവില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്നത്? അവരെ ഒന്നിപ്പിച്ചത് എന്തായിരുന്നു? അവരെ തമ്മിൽ പിരിച്ചുവിട്ടത് എന്തായിരുന്നു? തുടരും.... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 3 രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യം — ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം,ഒരു രാജാവില്ലാത്ത ജനത... പക്ഷേ ഒരു രാജ്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജനത.

സിംഹത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച തേന്റെ സംഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു അത്. കടങ്കഥ പരിഹരിക്കാൻ അവർക്ക് ഏഴ് ദിവസം. പരിഹരിച്ചാൽ സാംസൺ അവർക്ക് മുപ്പത് വസ്ത്രവും മുപ്പത് മേലങ്കിയും നൽകണം. പരിഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അവർ സാംസണിന് അതേ സമ്മാനം നൽകണം. ആദ്യത്തിൽ ആർക്കും ഉത്തരമറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ ഭാര്യയെ അവർ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി. ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ കുടുംബത്തെയും അവളെയും അപകടത്തിലാക്കുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അവൾ സാംസണോട് കരഞ്ഞും ചോദിച്ചും രഹസ്യം പുറത്തെടുത്തു. അങ്ങനെ കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം ഫെലിസ്ത്യർക്ക് ലഭിച്ചു. സാംസൺ അത് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ കോപം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവൻ അഷ്കലോണിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മുപ്പത് ഫെലിസ്ത്യരെ കൊന്ന് അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് കടങ്കഥയുടെ പന്തയം തീർത്തു. പക്ഷേ അവിടെ കഥ അവസാനിച്ചില്ല. സാംസൺ കോപത്തോടെ തന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോപം ശമിച്ചു. സാംസൺ വീണ്ടും തിമ്നയിലേക്ക് പോയി. ഭാര്യയെ കാണാനായിരുന്നു അവന്റെ ഉദ്ദേശം. പക്ഷേ അവൻ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ മറ്റൊരു വാർത്തയായിരുന്നു. അവളുടെ പിതാവ് അവളെ മറ്റൊരു പുരുഷന് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ  അവൾക്ക് നൽകിയ സമ്മാനം തന്നെ അവന്റെ ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. സാംസണിന്റെ കോപം വീണ്ടും ആളിക്കത്തി. അവൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ വയലുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കുറുക്കന്മാരെ പിടിച്ച് അവരുടെ വാലുകളിൽ തീ കൊളുത്തി വയലുകളിലേക്ക് അയച്ചുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. അവരുടെ ധാന്യവും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളും ഒലിവുതോട്ടങ്ങളും കത്തി നശിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി ഫെലിസ്ത്യർ തിമ്നയിലേക്ക് എത്തി. സാംസണോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, അവന്റെ ഭാര്യയെയും അവളുടെ പിതാവിനെയും അവർ തീകൊളുത്തി കൊന്നു. അപ്പോഴാണ് സാംസൺ വീണ്ടും അവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. ഇവിടെ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നം ഒരു ഗോത്രസംഘർഷത്തിന്റെ രൂപം എടുക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു വിവാഹത്തിലെ പ്രശ്നം— ഒരു കുടുംബപ്രശ്നം— പിന്നെ വ്യക്തിപരമായ പ്രതികാരം— അവസാനം ഇസ്രായേലും ഫെലിസ്ത്യരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ മറ്റൊരു അധ്യായമായി മാറി. സാംസൺ യെഹൂദയിലെ പാറപ്രദേശമായ ഏതമിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടാൻ എത്തി. അപ്പോൾ യെഹൂദയിലെ ആളുകൾ തന്നെ സാംസണിന്റെ അടുത്തെത്തി. ഫെലിസ്ത്യരുമായി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവർ സാംസണിനെ ബന്ധിച്ച് ഫെലിസ്ത്യരുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. /പക്ഷേ അവൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ബന്ധനങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു. അവിടെ നിന്നാണ് സാംസണിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ യുദ്ധങ്ങളിലൊന്ന് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു കഴുതയുടെ താടിയെല്ല് കൈയിലെടുത്ത് സാംസൺ ആയിരം ഫെലിസ്ത്യരെ കൊന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. ആ സംഖ്യ ചരിത്രപരമായി പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ കഥയുടെ പിന്നിലെ ലോകം സാങ്കൽപ്പികമല്ല. BC 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കനാനിലെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ ഫെലിസ്ത്യ ശക്തി വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതേ കാലത്ത് മലനിരകളിൽ ഇസ്രായേൽ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ജനസമൂഹവും രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇരുവിഭാഗങ്ങൾക്കുമിടയിലെ സംഘർഷത്തിന്റെ ഓർമ്മയായിട്ടാണ് സാംസണിന്റെ കഥയെ ചരിത്രപഠനം കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ ജീവിതം യുദ്ധഭൂമിയിൽ മാത്രം നടന്നില്ല. അവന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ തീരുമാനങ്ങളും അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപകടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഗസ്സയിൽ എത്തിയപ്പോഴും അവൻ ശത്രുക്കളുടെ വളയത്തിൽപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. അവന്റെ പേര് ഫെലിസ്ത്യർക്കിടയിൽ ഭയത്തിന്റെ പേരായി മാറുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരാളുടെ ശക്തി എത്ര വലുതായാലും, അവന്റെ ദൗർബല്യം അവനോടൊപ്പം തന്നെയുണ്ടാകും. സാംസണിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആ ദൗർബല്യം പിന്നീട് ഒരു സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ എത്തുന്നു. ദെലീല. ദെലീല സോരേക്ക് താഴ്വരയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു. സാംസൺ അവളെ സ്നേഹിച്ചു. ഫെലിസ്ത്യരുടെ നേതാക്കൾ അവളുടെ അടുത്തെത്തി. സാംസണിന്റെ ശക്തിയുടെ രഹസ്യം കണ്ടെത്താൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൻ എങ്ങനെ കീഴടക്കപ്പെടുമെന്ന് അറിയണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ദെലീല സാംസണിനോട് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ സാംസൺ ആദ്യം സത്യം പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പല തെറ്റായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകി. ഓരോ തവണയും ദെലീല അവനെ പരീക്ഷിച്ചു. ഓരോ തവണയും സാംസൺ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ തുടർച്ചയായ സമ്മർദ്ദത്തിനൊടുവിൽ സാംസൺ തന്റെ യഥാർത്ഥ രഹസ്യം പറഞ്ഞു. ജനനം മുതൽ തന്റെ തലമുടി മുറിച്ചിട്ടില്ലെന്നും, താൻ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട നസീർ ആണെന്നും. അവന്റെ മുടിയാണ് ആ സമർപ്പണത്തിന്റെ പുറം അടയാളം. ദെലീല അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുടി മുറിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു. അവനെ ഗസ്സയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരിക്കൽ ഫെലിസ്ത്യരെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടിരുന്ന മനുഷ്യൻ, ഇപ്പോൾ അവരുടെ തടവറയിൽ ഒരു തടവുകാരനായി. ധാന്യം അരയ്ക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു അവന് നൽകിയത്.

ഏകദേശം BC 1208-ൽ ഈജിപ്തിലെ ഫറവോനായ മെർനെപ്താഹിന്റെ ശിലാലിഖിതത്തിൽ “ഇസ്രായേൽ” എന്ന പേര് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും ഇതേ വിശാലമായ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. അവിടെ ഇസ്രായേലിനെ ഒരു നഗരമായി അല്ല,ഒരു ജനവിഭാഗമായി ആണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ സാംസണിന്റെ വ്യക്തിഗത കഥ തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോഴും, അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ചരിത്രലോകം യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. സാംസൺ ഒരു രാജാവായിരുന്നില്ല, ഒരു സാമ്രാജ്യം പണിത മനുഷ്യനുമല്ല, അവൻ ഒരു വലിയ സൈന്യത്തെ നയിച്ച ഭരണാധികാരിയും ആയിരുന്നില്ല. പാരമ്പര്യത്തിൽ അവൻ ഒരു ന്യായാധിപൻ ആയിരുന്നു— രാജാവില്ലാത്ത ഒരു കാലത്ത്, പ്രതിസന്ധികളിൽ ജനങ്ങളെ നയിച്ച പ്രാദേശിക നേതാക്കളിൽ ഒരാൾ. അവന്റെ ജീവിതം നോക്കുമ്പോൾ ആ കാലത്തെ ഇസ്രായേലിന്റെ അവസ്ഥയും വ്യക്തമായി കാണാം. ശക്തിയുണ്ട്. പക്ഷേ ഏകീകരണമില്ല. പ്രതിരോധമുണ്ട്. പക്ഷേ കേന്ദ്രഭരണമില്ല. ഗോത്രങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ഇനിയും പൂർണ്ണമായ രൂപമില്ല. സാംസൺ ഫെലിസ്ത്യർക്കെതിരെ പോരാടി. പക്ഷേ അവന്റെ മരണത്തിനു ശേഷവും പ്രശ്നം അവസാനിച്ചില്ല. കാരണം പ്രശ്നം ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു ജനതയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇനി എത്രകാലം ഇങ്ങനെ ജീവിക്കും? രാജാവില്ലാതെ. കേന്ദ്രഭരണവുമില്ലാതെ. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും ഓരോ പുതിയ ന്യായാധിപനെ ആശ്രയിച്ച്. ആ ചോദ്യമാണ് പതിയെ ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ അടുത്ത വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലത്തിൽ നിന്ന് രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തിലേക്ക്. അതിനുമുമ്പ്, ഇസ്രായേൽ എങ്ങനെയാണ് രാജാവില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്നത്? അവരെ ഒന്നിപ്പിച്ചത് എന്തായിരുന്നു? അവരെ തമ്മിൽ പിരിച്ചുവിട്ടത് എന്തായിരുന്നു? അതാണ് അടുത്ത അധ്യായം. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 3 രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യം — ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലം,ഒരു രാജാവില്ലാത്ത ജനത... പക്ഷേ ഒരു രാജ്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജനത. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 2 സാംസൺ — ശക്തിയുടെ മനുഷ്യൻ കനാനിൽ ഇസ്രായേൽ ഗോത്രങ്ങൾ താമസമുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലം. മോശെയുടെ കാലം പിന്നിട്ടിരുന്നു.യോശുവയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കനാൻ പ്രവേശനത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും പിന്നിലായി.പക്ഷേ ഇസ്രായേൽ ഇപ്പോഴും ഒരു ഏകീകൃത രാജ്യമല്ല. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ. ഓരോന്നിനും സ്വന്തം പ്രദേശം. സ്വന്തം നേതാക്കൾ. സ്വന്തം ജീവിതം. ഒരു രാജാവില്ല. ഒരു സ്ഥിരമായ കേന്ദ്രസൈന്യമില്ല. അതിനിടയിൽ കനാനിന്റെ തീരപ്രദേശത്ത് മറ്റൊരു ശക്തി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു— ഫെലിസ്ത്യർ. ഗസ്സ, അഷ്കലോൻ, അഷ്ദോദ്, എക്രോൻ, ഗത്ത് തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു അവരുടെ ശക്തി. കടൽതീരത്തെ നഗരജീവിതവും വ്യാപാരവും സൈനിക ശക്തിയും അവരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. മലനിരകളിൽ ചെറിയ ഗ്രാമങ്ങളായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഇസ്രായേല്യ സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഇത് വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ഇരുവിഭാഗങ്ങൾക്കുമിടയിൽ സംഘർഷങ്ങൾ വർധിച്ചു. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഈ അസ്ഥിരമായ കാലത്താണ് ഒരു മനുഷ്യൻ ഉയർന്നുവരുന്നത്. സാംസൺ. ദാൻ ഗോത്രത്തിലെ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു മനോഹാ. അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. ഹീബ്രു പാരമ്പര്യത്തിലെ വിവരണപ്രകാരം, ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് ഒരു ദൈവദൂതന്റെ സന്ദേശം ലഭിച്ചു. അവൾക്ക് ഒരു മകൻ ജനിക്കും. ആ മകൻ ജനനം മുതൽ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവനായിരിക്കും. അവന്റെ തലമുടി മുറിക്കരുത്. അവൻ ഒരു നസീർ ആയിരിക്കും. അവൻ ഇസ്രായേലിനെ ഫെലിസ്ത്യരുടെ കയ്യിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങുമെന്നും ആ സന്ദേശത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. അവന് പേര് നൽകി— സാംസൺ. അവൻ വളർന്നപ്പോൾ തന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനായിരുന്നുവെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. അവന്റെ ശരീരശക്തി അസാധാരണമായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ കഥ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഉടൻ മനസ്സിലാകും— അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അവന്റെ ശരീരമായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നവും അതേ ശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു. സാംസൺ വളർന്നപ്പോൾ തിമ്നയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഒരു ഫെലിസ്ത്യ സ്ത്രീയെ കണ്ടു. അവളെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് സാംസൺ തന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവർ അതിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല. കാരണം അവൾ ഇസ്രായേല്യയല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസൺ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു. വിവാഹത്തിനായി തിമ്നയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് സാംസണിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ വലിയ സംഭവം സംഭവിക്കുന്നത്. ഒരു യുവസിംഹം അവന്റെ നേരെ വന്നു. പാരമ്പര്യവിവരണമനുസരിച്ച് സാംസൺ അതിനെ വെറും കൈകളാൽ കീഴടക്കി. പിന്നീട് അതേ വഴിയിലൂടെ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, സിംഹത്തിന്റെ ശവശരീരത്തിനുള്ളിൽ തേനീച്ചക്കൂട് കണ്ടു. അവൻ അതിൽ നിന്ന് തേൻ എടുത്തു. തേൻ മാതാപിതാക്കൾക്കും നൽകി. പക്ഷേ അത് എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചതെന്ന് അവരോട് പറഞ്ഞില്ല. ഈ സംഭവമാണ് പിന്നീട് വിവാഹസദ്യയിലെ ഒരു കടങ്കഥയായി മാറുന്നത്. വിവാഹസദ്യയിൽ സാംസൺ മുപ്പത് ഫെലിസ്ത്യ യുവാക്കളെ ക്ഷണിച്ചു. അവരോട് ഒരു കടങ്കഥ പറഞ്ഞു.

ഇവിടെ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നം ഒരു ഗോത്രസംഘർഷത്തിന്റെ രൂപം എടുക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു വിവാഹത്തിലെ പ്രശ്നം— ഒരു കുടുംബപ്രശ്നം— പിന്നെ വ്യക്തിപരമായ പ്രതികാരം— അവസാനം ഇസ്രായേലും ഫെലിസ്ത്യരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ മറ്റൊരു അധ്യായമായി മാറി. സാംസൺ യെഹൂദയിലെ പാറപ്രദേശമായ ഏതമിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടാൻ എത്തി. അപ്പോൾ യെഹൂദയിലെ ആളുകൾ തന്നെ സാംസണിന്റെ അടുത്തെത്തി. ഫെലിസ്ത്യരുമായി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അവർ സാംസണിനെ ബന്ധിച്ച് ഫെലിസ്ത്യരുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ബന്ധനങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു. അവിടെ നിന്നാണ് സാംസണിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ യുദ്ധങ്ങളിലൊന്ന് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു കഴുതയുടെ താടിയെല്ല് കൈയിലെടുത്ത് സാംസൺ ആയിരം ഫെലിസ്ത്യരെ കൊന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. ആ സംഖ്യ ചരിത്രപരമായി പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ കഥയുടെ പിന്നിലെ ലോകം സാങ്കൽപ്പികമല്ല. BC 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കനാനിലെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ ഫെലിസ്ത്യ ശക്തി വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതേ കാലത്ത് മലനിരകളിൽ ഇസ്രായേൽ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ജനസമൂഹവും രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇരുവിഭാഗങ്ങൾക്കുമിടയിലെ സംഘർഷത്തിന്റെ ഓർമ്മയായിട്ടാണ് സാംസണിന്റെ കഥയെ ചരിത്രപഠനം കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ ജീവിതം യുദ്ധഭൂമിയിൽ മാത്രം നടന്നില്ല. അവന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ തീരുമാനങ്ങളും അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപകടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഗസ്സയിൽ എത്തിയപ്പോഴും അവൻ ശത്രുക്കളുടെ വളയത്തിൽപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. അവന്റെ പേര് ഫെലിസ്ത്യർക്കിടയിൽ ഭയത്തിന്റെ പേരായി മാറുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരാളുടെ ശക്തി എത്ര വലുതായാലും, അവന്റെ ദൗർബല്യം അവനോടൊപ്പം തന്നെയുണ്ടാകും. സാംസണിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആ ദൗർബല്യം പിന്നീട് ഒരു സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ എത്തുന്നു. ദെലീല. ദെലീല സോരേക്ക് താഴ്വരയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു. സാംസൺ അവളെ സ്നേഹിച്ചു. ഫെലിസ്ത്യരുടെ നേതാക്കൾ അവളുടെ അടുത്തെത്തി. സാംസണിന്റെ ശക്തിയുടെ രഹസ്യം കണ്ടെത്താൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൻ എങ്ങനെ കീഴടക്കപ്പെടുമെന്ന് അറിയണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ദെലീല സാംസണിനോട് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ സാംസൺ ആദ്യം സത്യം പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പല തെറ്റായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകി. ഓരോ തവണയും ദെലീല അവനെ പരീക്ഷിച്ചു. ഓരോ തവണയും സാംസൺ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ തുടർച്ചയായ സമ്മർദ്ദത്തിനൊടുവിൽ സാംസൺ തന്റെ യഥാർത്ഥ രഹസ്യം പറഞ്ഞു. ജനനം മുതൽ തന്റെ തലമുടി മുറിച്ചിട്ടില്ലെന്നും, താൻ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട നസീർ ആണെന്നും. അവന്റെ മുടിയാണ് ആ സമർപ്പണത്തിന്റെ പുറം അടയാളം. ദെലീല അവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുടി മുറിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു. അവനെ ഗസ്സയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരിക്കൽ ഫെലിസ്ത്യരെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടിരുന്ന മനുഷ്യൻ, ഇപ്പോൾ അവരുടെ തടവറയിൽ ഒരു തടവുകാരനായി. ധാന്യം അരയ്ക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു അവന് നൽകിയത്. പക്ഷേ അവിടെ, തടവറയിൽ, ഒരു കാര്യം വീണ്ടും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മുടി വീണ്ടും വളരുകയായിരുന്നു.കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫെലിസ്ത്യർ വലിയൊരു ആഘോഷത്തിനായി ഒത്തുകൂടി.അവരുടെ ദൈവമായ ദാഗോന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ. സാംസണിനെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. അവനെ പരിഹസിക്കാനും തങ്ങളുടെ വിജയത്തിന്റെ അടയാളമായി പ്രദർശിപ്പിക്കാനുമായിരുന്നു അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം. ക്ഷേത്രം ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. സാംസൺ രണ്ട് പ്രധാന തൂണുകൾക്കിടയിൽ നിർത്തപ്പെട്ടു. അവൻ തന്റെ ദൈവത്തോട് അവസാനമായി ശക്തി ചോദിച്ചു. പിന്നെ ആ തൂണുകളിൽ കൈവെച്ചു. അവൻ അവയെ തള്ളിയപ്പോൾ ക്ഷേത്രം തകർന്നു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അനേകം ഫെലിസ്ത്യരും സാംസണും മരിച്ചു. അങ്ങനെ സാംസണിന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു. സാംസണിന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ ചരിത്രത്തിന്റെ ചോദ്യം ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്. സാംസൺ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നോ? അവന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സമകാലിക ഫെലിസ്ത്യ രേഖകളോ ഈജിപ്ഷ്യൻ രേഖകളോ നമുക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല. അവന്റെ യുദ്ധങ്ങളും ദെലീലയും ദാഗോന്റെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തകർച്ചയും പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം വഴി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ സംഭവങ്ങളെ നേരിട്ട് തെളിയിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമായി പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ കഥ നടക്കുന്ന കാലവും സ്ഥലവും ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് അകന്നതല്ല. ഫെലിസ്ത്യർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കനാനിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ അവരുടെ നഗരകേന്ദ്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലനിരകളിൽ ഇസ്രായേൽ എന്ന ജനസമൂഹം രൂപപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ സംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്ര-പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9.5 അധ്യായം 2 *സാംസൺ — ശക്തിയുടെ മനുഷ്യൻ* കനാനിൽ ഇസ്രായേൽ ഗോത്രങ്ങൾ താമസമുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലം. മോശെയുടെ കാലം പിന്നിട്ടിരുന്നു.യോശുവയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കനാൻ പ്രവേശനത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും പിന്നിലായി.പക്ഷേ ഇസ്രായേൽ ഇപ്പോഴും ഒരു ഏകീകൃത രാജ്യമല്ല. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ. ഓരോന്നിനും സ്വന്തം പ്രദേശം. സ്വന്തം നേതാക്കൾ. സ്വന്തം ജീവിതം. ഒരു രാജാവില്ല. ഒരു സ്ഥിരമായ കേന്ദ്രസൈന്യമില്ല. അതിനിടയിൽ കനാനിന്റെ തീരപ്രദേശത്ത് മറ്റൊരു ശക്തി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു— ഫെലിസ്ത്യർ. ഗസ്സ, അഷ്കലോൻ, അഷ്ദോദ്, എക്രോൻ, ഗത്ത് തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു അവരുടെ ശക്തി. കടൽതീരത്തെ നഗരജീവിതവും വ്യാപാരവും സൈനിക ശക്തിയും അവരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. മലനിരകളിൽ ചെറിയ ഗ്രാമങ്ങളായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഇസ്രായേല്യ സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഇത് വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ഇരുവിഭാഗങ്ങൾക്കുമിടയിൽ സംഘർഷങ്ങൾ വർധിച്ചു. ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഈ അസ്ഥിരമായ കാലത്താണ് ഒരു മനുഷ്യൻ ഉയർന്നുവരുന്നത്. സാംസൺ. ദാൻ ഗോത്രത്തിലെ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു മനോഹാ. അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. ഹീബ്രു പാരമ്പര്യത്തിലെ വിവരണപ്രകാരം, ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് ഒരു ദൈവദൂതന്റെ സന്ദേശം ലഭിച്ചു. അവൾക്ക് ഒരു മകൻ ജനിക്കും. ആ മകൻ ജനനം മുതൽ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവനായിരിക്കും. അവന്റെ തലമുടി മുറിക്കരുത്. അവൻ ഒരു നസീർ ആയിരിക്കും. അവൻ ഇസ്രായേലിനെ ഫെലിസ്ത്യരുടെ കയ്യിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങുമെന്നും ആ സന്ദേശത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. അവന് പേര് നൽകി— സാംസൺ. അവൻ വളർന്നപ്പോൾ തന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനായിരുന്നുവെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. അവന്റെ ശരീരശക്തി അസാധാരണമായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ കഥ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഉടൻ മനസ്സിലാകും— അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അവന്റെ ശരീരമായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നവും അതേ ശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്വഭാവമായിരുന്നു. സാംസൺ വളർന്നപ്പോൾ തിമ്നയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഒരു ഫെലിസ്ത്യ സ്ത്രീയെ കണ്ടു. അവളെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് സാംസൺ തന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവർ അതിൽ സന്തോഷിച്ചില്ല. കാരണം അവൾ ഇസ്രായേല്യയല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസൺ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു. വിവാഹത്തിനായി തിമ്നയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് സാംസണിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ വലിയ സംഭവം സംഭവിക്കുന്നത്. ഒരു യുവസിംഹം അവന്റെ നേരെ വന്നു. പാരമ്പര്യവിവരണമനുസരിച്ച് സാംസൺ അതിനെ വെറും കൈകളാൽ കീഴടക്കി. പിന്നീട് അതേ വഴിയിലൂടെ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, സിംഹത്തിന്റെ ശവശരീരത്തിനുള്ളിൽ തേനീച്ചക്കൂട് കണ്ടു. അവൻ അതിൽ നിന്ന് തേൻ എടുത്തു. തേൻ മാതാപിതാക്കൾക്കും നൽകി. പക്ഷേ അത് എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചതെന്ന് അവരോട് പറഞ്ഞില്ല. ഈ സംഭവമാണ് പിന്നീട് വിവാഹസദ്യയിലെ ഒരു കടങ്കഥയായി മാറുന്നത്. വിവാഹസദ്യയിൽ സാംസൺ മുപ്പത് ഫെലിസ്ത്യ യുവാക്കളെ ക്ഷണിച്ചു. അവരോട് ഒരു കടങ്കഥ പറഞ്ഞു. സിംഹത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച തേന്റെ സംഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു അത്. കടങ്കഥ പരിഹരിക്കാൻ അവർക്ക് ഏഴ് ദിവസം. പരിഹരിച്ചാൽ സാംസൺ അവർക്ക് മുപ്പത് വസ്ത്രവും മുപ്പത് മേലങ്കിയും നൽകണം. പരിഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അവർ സാംസണിന് അതേ സമ്മാനം നൽകണം. ആദ്യത്തിൽ ആർക്കും ഉത്തരമറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ സാംസണിന്റെ ഭാര്യയെ അവർ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി. ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ കുടുംബത്തെയും അവളെയും അപകടത്തിലാക്കുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അവൾ സാംസണോട് കരഞ്ഞും ചോദിച്ചും രഹസ്യം പുറത്തെടുത്തു. അങ്ങനെ കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം ഫെലിസ്ത്യർക്ക് ലഭിച്ചു. സാംസൺ അത് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ കോപം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവൻ അഷ്കലോണിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മുപ്പത് ഫെലിസ്ത്യരെ കൊന്ന് അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് കടങ്കഥയുടെ പന്തയം തീർത്തു. പക്ഷേ അവിടെ കഥ അവസാനിച്ചില്ല. സാംസൺ കോപത്തോടെ തന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോപം ശമിച്ചു. സാംസൺ വീണ്ടും തിമ്നയിലേക്ക് പോയി. ഭാര്യയെ കാണാനായിരുന്നു അവന്റെ ഉദ്ദേശം. പക്ഷേ അവൻ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ മറ്റൊരു വാർത്തയായിരുന്നു. അവളുടെ പിതാവ് അവളെ മറ്റൊരു പുരുഷന് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ  അവൾക്ക് നൽകിയ സമ്മാനം തന്നെ അവന്റെ ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. സാംസണിന്റെ കോപം വീണ്ടും ആളിക്കത്തി. അവൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ വയലുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കുറുക്കന്മാരെ പിടിച്ച് അവരുടെ വാലുകളിൽ തീ കൊളുത്തി വയലുകളിലേക്ക് അയച്ചുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. അവരുടെ ധാന്യവും മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങളും ഒലിവുതോട്ടങ്ങളും കത്തി നശിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി ഫെലിസ്ത്യർ തിമ്നയിലേക്ക് എത്തി. സാംസണോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, അവന്റെ ഭാര്യയെയും അവളുടെ പിതാവിനെയും അവർ തീകൊളുത്തി കൊന്നു. അപ്പോഴാണ് സാംസൺ വീണ്ടും അവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്.

👉ആൺമയിലിന്റെ നീളമേറിയ വാൽത്തൂവലുകൾക്ക് ട്രെയിൻ എന്നാണ് പറയുന്നത് .മേറ്റിങ് സീസൺ കഴിഞ്ഞ്, ആഗസ്റ്റ് സെപ്റ്റംബർ മാസങ്ങളിൽ ഇവന്മാർ ഈ ട്രെയിൻ തൂവലുകൾ പൊഴി ക്കും. 4-5 അടി നീളമുള്ള ഈ തൂവലുകൾ ചുമന്ന് നടക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടാണ് ഒരു കാരണം. അടുത്ത മേറ്റിങ് സീസൺ വരെ ഇത് “തൂക്കിയിട്ട് നടന്നിട്ട്” പ്രത്യേക കാര്യമൊന്നും ഇല്ല . ആറേഴ് മാസം കൊണ്ട് ട്രെയിനുകൾ വീണ്ടും വളർന്ന് വലുതാവും . ആൺമയിലുകളുടെ അഴകായ ഈ നീളൻ തൂവലുകൾ വാലല്ല, മറിച്ച് വാലിനു മുകളിലായി വളരുന്ന 'അപ്പർ ടെയിൽ കവർട്ടുകൾ' (Upper-tail coverts) ആണ്. യഥാർത്ഥ വാൽത്തൂവലുകൾ ഇതിന് അടി യിൽ കുട്ടിറ്റായി നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രജനന കാലം (Mating Season) കഴിയുന്നതോടെ ഈ തൂവലുകൾ കൊണ്ട് അവയ്ക്ക് പ്രത്യേക ഉപയോഗമൊന്നുമില്ല. 4 മുതൽ 5 അടി വരെ നീളമുള്ള ഈ തൂവലുകൾ ഭാരമേറിയതാണ്. ഇവയും പേറി നടക്കുന്നത് ഇരപിടിയന്മാരിൽ (Predators) നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഓട്ടത്തിനെയും പറക്കലിനെയും ബാധിക്കും. വലിയ തൂവലുകൾ നിലനിർത്താൻ ശരീരത്തിന് വളരെയധികം ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്. അതി നാൽ ആഗസ്റ്റ്-സെപ്റ്റംബർ മാസങ്ങളിൽ ഇവ പൊഴിക്കുകയും (Moulting), അടുത്ത പ്രജനന കാലമാകുമ്പോഴേക്ക് (6–7 മാസം കൊണ്ട്) പുതിയവ വളരുകയും ചെയ്യുന്നു. മയിലിന്റെ തൂവലുകൾക്ക് നീലയോ, പച്ചയോ നിറമുള്ള പിഗ്മെന്റുകൾ (Pigments) ഇല്ല! തൂവലുകളിലെ സൂക്ഷ്മമായ ഘടനയിൽ സൂര്യപ്രകാശം തട്ടി പ്രതിഫലിക്കു മ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഭൗതിക പ്രതിഭാസം (Structural Coloration / Optical Interference) കാരണമാണ് നമുക്ക് ഈ മനോഹര വർണ്ണങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുന്നത്. തൂവലുകളുടെ അറ്റത്തുള്ള കണ്ണുപോലെയുള്ള പാടുകളെ 'ഒസെല്ലി' (Ocelli) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കൂടുതൽ കണ്ണുകളുള്ളതും തിളക്കമുള്ളതുമായ ട്രെയിനുള്ള ആൺമയിലുകളെയാണ് പെൺമയിലുകൾ (പീഹെൻ) ഇണയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. പെൺമയിലിനെ ആകർഷിക്കാൻ ആൺമയിൽ പീലി വിടർത്തി കുലുക്കുമ്പോൾ (Train-rattling) മനുഷ്യർക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയാത്ത കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയിലുള്ള (Infrasound) ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. പണ്ടുകാലം മുതലേ മയിൽ പീലികൾ രാജകൊട്ടാരങ്ങളിലും കിരീടങ്ങളിലും അലങ്കാരമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തിയുടെ പ്രശസ്തമായ സിംഹാസനം 'മയൂരാസനം' (Peacock Throne) എന്നാണറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിൽ ഹെറ (Hera) രാജ്ഞിയുടെ നൂറ് കണ്ണുകളുള്ള കാവൽക്കാരനായ 'ആർഗസ്' കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി ഹെറ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മയിലിന്റെ തൂവലുകളിൽ പതിപ്പിച്ചു എന്നാണ് വിശ്വാസം. ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിലും പുരാണങ്ങളിലും മയിലിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുടിയിലെ മയിൽ പീലിയും, സുബ്രഹ്മണ്യ സ്വാമിയുടെ വാഹന മായ മയിലും ഇതിന് ഉദാഹരണ ങ്ങളാണ്. 1963-ലാണ് മയിലിനെ ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പക്ഷിയായി പ്രഖ്യാ പിച്ചത്.