#ജിജ്ഞാസാ(JJSA)

👉ഒരു ഇന്ദ്രിയത്തിലൂടെയുള്ള അനുഭവം മറ്റൊരു ഇന്ദ്രിയത്തെ ക്കൂടി സ്വയമേവ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന അപൂർവ്വവും, കൗതുകകരവുമായ അവസ്ഥയാണ് സൈനസ്തേഷ്യ (Synesthesia).ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിലെ 'സെൻ' (ഉടനെ/ഒരുമിച്ച്) ,'ഐസ്തേഷിസ്' (സംവേദനം) എന്നീ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് ഈ പേരുണ്ടായത്. അതായത് "ഇന്ദ്രിയ ങ്ങളുടെ ഒന്നിച്ചുചേരൽ". സൈനസ്തേഷ്യ അനുഭവപ്പെടുന്ന വ്യക്തികളെ സൈനസ്തീറ്റുകൾ (Synesthetes) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മസ്തിഷ്കത്തിലെ വരികളും, ശബ്ദങ്ങളും നിറങ്ങളും തമ്മിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തുന്ന രീതി അനുസരിച്ച് പലതരം സൈനസ്തേ ഷ്യകളുണ്ട്. 🧏‍♂️ ഗ്രാഫീം-കളർ (Grapheme-Color): അക്ഷരങ്ങളോ, അക്കങ്ങളോ കാണുമ്പോൾ അവയിൽ പ്രത്യേക നിറങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക. (ഉദാഹരണത്തിന്: 'A' എന്ന അക്ഷരം എപ്പോഴും പച്ച നിറമായി തോന്നുമ്പോൾ, '5' എന്നത് ചുവപ്പായി അനുഭവപ്പെടുക). 🧏‍♂️ക്രോമസ്തേഷ്യ (Chromesthesia): സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ കണ്ണിനു മുന്നിൽ നിറങ്ങളോ, രൂപങ്ങളോ മാരിവില്ലുപോലെ തെളിയുക. 🧏‍♂️ലെക്സിക്കൽ-ഗസ്റ്റേറ്ററി (Lexical-Gustatory): ചില വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴോ, വായിക്കുമ്പോ ഴോ നാവിൽ പ്രത്യേക രുചികൾ അനുഭവപ്പെടുക. (ഉദാഹരണത്തിന്: 'സൂര്യൻ' എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോ ൾ ചോക്ലേറ്റിന്റെ രുചി തോന്നുക). 🧏‍♂️ മിറർ-ടച്ച് (Mirror-Touch): മറ്റൊരാളെ ആരോ തൊടുന്നത് കാണുമ്പോൾ, സ്വന്തം ശരീരത്തിലും അതേ സ്പർശനം അനുഭവപ്പെടുക. ഓസ്ട്രിയൻ ഡോക്ടറായ ജോർജ്ജ് തോബിയാസ് ലുഡ്‌വിഗ് സാക്സ് (Georg Tobias Ludwig Sachs) ആണ് തന്റെ മെഡിക്കൽ പ്രബന്ധത്തി ലൂടെ 1812 ൽ സ്വന്തം സൈനസ് തേഷ്യ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലോകത്ത് ആദ്യമായി രേഖ പ്പെടുത്തിയത്. ചാൾസ് ഡാർവിൻറെ ബന്ധുകൂടിയായ സർ ഫ്രാൻസിസ് ഗാൾട്ടൻ ആണ് ഈ അവസ്ഥയെ ക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും, ഇത് പാരമ്പര്യമായി വരാൻ സാധ്യ തയുള്ള ഒന്നാണെന്ന് കണ്ടെത്തുക യും ചെയ്തത്. 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ സൈനസ്തേഷ്യ ഒരു തോന്നലോ ഭ്രാന്തോ ആയി തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ 1980-കളിൽ റിചാർഡ് സൈറ്റോവി ക് (Richard Cytowic) തുടങ്ങിയ ന്യൂറോ സയന്റിസ്റ്റുകൾ ബ്രെയിൻ സ്കാനിംഗ് (fMRI, PET) സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇതിന് വ്യക്തമായ നാഡീവ്യൂഹ തെളിവു കൾ നൽകി. കുട്ടിക്കാലത്ത് തലച്ചോർ വികസി ക്കുമ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രി ക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ വേർപെടാതെ (Pruning നടക്കാതെ) കഴിയുന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം.ഒരു സൈനസ്തീറ്റിന് അഞ്ചാം വയസ്സിൽ '4' എന്ന അക്കം പച്ചയായി അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നെ ങ്കിൽ, 80-ാം വയസ്സിലും അത് അതേ പച്ചനിറത്തിൽ തന്നെയായിരിക്കും. സാധാരണക്കാരെ അപേക്ഷിച്ച് കലാകാരന്മാർ, സംഗീതജ്ഞർ, എഴുത്തുകാർ എന്നിവരിൽ സൈന സ്തേഷ്യ കാണപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത 8 മടങ്ങ് കൂടുതലാണ്. വിവരങ്ങൾ ഒന്നിലധികം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി തലച്ചോറിലെത്തുന്നതിനാൽ, ഇവരുടെ ഓർമ്മശക്തിയും, ഭാവനാശേഷിയും സാധാരണക്കാ രെക്കാൾ വളരെ ഉയർന്നതായിരി ക്കും. ലോകപ്രശസ്തരായ പല കലാകാരന്മാരുടെയും വിജയത്തിന് കാരണം അവരുടെ സൈനസ്തേ ഷ്യ ആയിരുന്നു.പോപ്പ് ഗായിക ആയിരുന്ന ബില്ലി ഈലിഷ് (Billie Eilish) ഓരോ പാട്ടിനും അന്തരീക്ഷ ത്തിനും പ്രത്യേക നിറവും, ആകൃ തിയും ,രുചിയും അനുഭവപ്പെടുന്നു. നിക്കോള ടെസ്‌ല (Nikola Tesla) ക്ക് ആശയങ്ങൾ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിനു മുന്നിൽ പ്രകാശജ്വാലകളും രൂപങ്ങളും തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഫ്രാങ്ക് ലിസ്റ്റ് (Franz Liszt) എന്ന ക്ലാസിക്കൽ സംഗീതജ്ഞന് ഓർക്കസ്ട്രയോട് "ഈ ഭാഗം കുറച്ചുകൂടി നീല നിറത്തിൽ വായിക്കൂ" എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. വ്ലാദിമിർ നബോകോവ് (Vladimir Nabokov) എന്ന സാഹിത്യകാരന് ഓരോ അക്ഷരത്തിനും വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. വിൻസെന്റ് വാൻ ഗോഗ് (Vincent van Gogh) എന്ന ചിത്രകാരന് പിയാനോ വായിക്കാൻ പഠിക്കു മ്പോൾ ഓരോ സ്വരവും ഓരോ നിറമായി കണ്ട് അധ്യാപകനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത് ഒരു രോഗമല്ല; മറിച്ച് പ്രകൃതി ചില ആളുകൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള ഒരു "ആറാമത്തെ ഇന്ദ്രിയം" (Sixth Sense) അല്ലെങ്കിൽ മാന്ത്രികമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ്! ഏറ്റവും സാധാരണ മായ സൈനസ്തേഷ്യ അക്ഷര ങ്ങള്‍ക്കും ,അക്കങ്ങള്‍ക്കും ചില നിറങ്ങള്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നതാണ്‌. ഒരാള്‍ക്ക് അടി കിട്ടുമ്പോള്‍ അതേ വേദന മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെ ടുന്നതും സൈനസ്തേഷ്യ തന്നെയാണ്‌.

പക്ഷേ എല്ലാം യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചല്ല. ഭക്ഷണം. കൃഷി. കുടുംബം. സ്വത്ത്. ദൈനംദിന ജീവിതം. അതാണ് ഈ രേഖകളെ ഇത്ര വിലപ്പെട്ടതാക്കുന്നത്. ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ നാം കാണുന്നത്... രാജാക്കന്മാരെയും സൈന്യങ്ങളെയും. ഈ ഗുഹകളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് കേൾക്കുന്നത്... സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദമാണ്. *ഒരു ജനത വീണ്ടും ചിതറുന്നു* ബാർ കോഖ്ബ കലാപത്തിന് ശേഷം... യെഹൂദ്യയിലെ ജൂത ജനസംഖ്യയ്ക്ക് വലിയ തിരിച്ചടി നേരിട്ടു. പലരും കൊല്ലപ്പെട്ടു. പലരും അടിമകളായി. പലരും പ്രദേശം വിട്ടുപോയി. പക്ഷേ... ജൂതർ പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷരായില്ല. ഗലീലിയിലും മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലും ജൂത സമൂഹങ്ങൾ തുടർന്നു. ബാബിലോണിയയിലും വലിയ ജൂത സമൂഹം നിലനിന്നിരുന്നു. ഇനി അവരുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഒരു രാജ്യം മാത്രമല്ല. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജനതയായിരുന്നു. റോമിന് ശേഷം എന്ത്? റോം ഇപ്പോഴും ശക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ ലോകം മാറുകയായിരുന്നു. യെരൂശലേമിൽ പുതിയൊരു വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്വാധീനം വളരാൻ പോകുന്നു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു പുതിയ മതം ശക്തിയാർജ്ജിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യകാലത്ത് പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ മതം... പിന്നീട് റോമിന്റെ ഔദ്യോഗിക മതമായി മാറും. അതിന്റെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധ നഗരങ്ങളിൽ ഒന്നായി... യെരൂശലേം വീണ്ടും മാറും. പക്ഷേ ഇത്തവണ... അത് ജൂതരുടെ മാത്രം നഗരമായിരിക്കില്ല. ചരിത്രം വീണ്ടും ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. രാത്രി. യെഹൂദ്യയുടെ മലനിരകൾ. ഒരു കുടുംബം തങ്ങളുടെ ചെറിയ സാധനങ്ങൾ കൂട്ടിയെടുക്കുന്നു. പിന്നിൽ അവർ വിട്ടുപോകുന്നത് സ്വന്തം വീട്. മുന്നിൽ... അറിയാത്ത ഒരു ഭൂമി. ഒരു കുട്ടി അവസാനമായി തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു. അവന് അറിയില്ല... ഇനി ഈ മണ്ണിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ കഴിയുമോ എന്ന്. പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു. അവന്റെ അമ്മ അവനോട് ഒരു കാര്യം പറയുന്നു, "നമ്മുടെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല..." ആ വാക്കുകൾ തലമുറകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും. ഒരു രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു നഗരം നഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ആ ഓർമ്മയുമായി അവർ യാത്ര തിരിച്ചു. ചരിത്രം അവരെ പ്രവാസത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി... സാമ്രാജ്യങ്ങൾ മാറും. ഭരണാധികാരികൾ മാറും. ഭാഷകൾ മാറും. പക്ഷേ യെരൂശലേമിന്റെ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 9 റോമിൽ നിന്ന് ബൈസന്റിയിലേക്ക് – യെരൂശലേമിന്റെ പുതിയ ജനനം നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോയി... റോമൻ സാമ്രാജ്യം അതിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിനുള്ളിലും ഒരു പുതിയ ശക്തി വളരുകയായിരുന്നു. ഒരു മതം... ഒരിക്കൽ റോമൻ ഭരണാധികാരികൾ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു മതം. ഇനി അതേ റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയെ തന്നെ മാറ്റാൻ പോകുന്നു.

കോട്ടകൾ ഒന്നൊന്നായി വീഴ്ത്തി. ജനങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി. റോമൻ യുദ്ധയന്ത്രം പതുക്കെ മുറുകുകയായിരുന്നു. ഭൂമിക്കടിയിലെ യുദ്ധം ഇന്നും യെഹൂദ്യയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ കാണുന്ന ഭൂഗർഭ ഗുഹകളും തുരങ്കങ്ങളും ആ കാലത്തെ പോരാട്ടത്തിന്റെ സാക്ഷികളാണ്. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് കുനിഞ്ഞ് മാത്രമേ കഴിയൂ. ചിലത് ചെറിയ മുറികളിലേക്ക് തുറക്കുന്നു. അവിടെ ഭക്ഷണശേഖരങ്ങൾ. വെള്ളത്തിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ. വിളക്കുകൾ. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ. അവിടെ ഒളിച്ചിരുന്നത് സൈനികർ മാത്രമല്ല. കുടുംബങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മമാർ. കുട്ടികൾ. വൃദ്ധർ. റോമൻ സൈന്യം പുറത്തു കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ... ഭൂമിക്കടിയിൽ ഒരു സമൂഹം ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ യുദ്ധം ക്രൂരമായി മാറി റോമാക്കാർ പതുക്കെ പ്രദേശങ്ങൾ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ബാർ കോഖ്ബയുടെ നിയന്ത്രണം ചുരുങ്ങി. അവസാനം കലാപത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വലിയ കോട്ടകളിലൊന്ന്... ബെതാർ.യെരൂശലേമിന് തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തുള്ള ഒരു കോട്ടനഗരം. അവിടെ ബാർ കോഖ്ബയുടെ അവസാന പ്രതിരോധം. *ബെതാറിന്റെ വീഴ്ച* 135AD ബെതാർ റോമൻ സൈന്യത്തിന്റെ കൈകളിൽ വീണു. ബാർ കോഖ്ബ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കലാപം അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ... ഇത്തവണ റോമിന്റെ പ്രതികരണം അതീവ കഠിനമായിരുന്നു. പുരാതന ചരിത്രകാരനായ കാസിയസ് ഡിയോ വൻതോതിലുള്ള നാശത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്കുകൾ വളരെ വലുതാണ്, അതിനാൽ ആ സംഖ്യകളുടെ കൃത്യത ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല: യെഹൂദ്യ ഭയാനകമായി തകർന്നു. *സിറിയ പലസ്തീന ജനിക്കുന്നു* ഇനി ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വഴിത്തിരിവിലേക്ക്. റോമൻ ഭരണകൂടം പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണഘടന മാറ്റി. Judaea എന്ന പ്രവിശ്യയുടെ പേര് ഇല്ലാതായി. പകരം സിറിയ പലസ്തീന എന്ന പേര് ഔദ്യോഗിക ഭരണപരമായ ഉപയോഗത്തിലേക്ക് വന്നു. ഇവിടെയാണ് ഒരു വലിയ ചരിത്രചോദ്യം ഉയരുന്നത്. പലസ്തീന എന്ന പേര് അപ്പോഴാണോ ആദ്യമായി ഉണ്ടായത്? അല്ല. ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. പലസ്തീൻ എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗ്രീക്ക്-റോമൻ പേരുകൾ 135 AD മുമ്പുതന്നെ വിശാലമായ പ്രദേശത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ... സിറിയ പലസ്തീന എന്നത് റോമൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രവിശ്യാ നാമമായത് ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് "റോം ആദ്യമായി പലസ്തീൻ എന്ന പേര് കണ്ടുപിടിച്ചു" എന്നതും "റോമിന് പേര് മാറ്റവുമായി യാതൊരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യവുമില്ലായിരുന്നു" എന്നതും രണ്ടും വളരെ ലളിതമായ നിഗമനങ്ങളാണ്. ചരിത്രം അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമാണ്. എന്തിനാണ് പേര് മാറ്റിയത്? ഇവിടെയാണ് ഇന്നും ചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. ചിലർ ഇതിനെ സാധാരണ റോമൻ ഭരണപരമായ പുനഃസംഘടനയായി കാണുന്നു. മറ്റുചിലർ... ജൂത ദേശീയ തിരിച്ചറിയലിനെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ നടപടിയായിരിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ബാർ കോഖ്ബ കലാപം ഇത്രയും വലിയ നാശം സൃഷ്ടിച്ച സാഹചര്യത്തിൽ... Judaea എന്ന പേരിനുപകരം മറ്റൊരു പ്രവിശ്യാ പേര് നൽകിയത് പ്രതീകാത്മകമായ അർത്ഥവും വഹിച്ചിരിക്കാം. പക്ഷേ... ഇത് ഹാഡ്രിയൻ "ജൂതരെ അപമാനിക്കാൻ Philistines-ന്റെ പേരാണ് എടുത്തത്" എന്ന് നേരിട്ട് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു പുരാതന രേഖ നമുക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമായി ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ നിലപാട്: പേര് മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ചർച്ചയുണ്ട്. *യെരൂശലേമിന്റെ അവസാന രൂപാന്തരം* ഇതിനിടയിൽ യെരൂശലേമും മാറി. പഴയ നഗരം. പഴയ ദേവാലയത്തിന്റെ ഓർമ്മ. ജൂതരുടെ വിശുദ്ധ കേന്ദ്രം. ഇനി അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്... Aelia Capitolina ഒരു റോമൻ നഗരം. റോമൻ ശൈലിയിലുള്ള നഗരനിർമാണം. റോമൻ ദേവതകൾ. റോമൻ ഭരണകൂടം. ഒരു കാലത്ത് ജൂതരുടെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന നഗരം... ഇപ്പോൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നഗരമായി മാറുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ റോമിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായില്ല ഒരു നഗരത്തിന്റെ പേര് മാറ്റാം. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പേര് മാറ്റാം. ഒരു ദേവാലയം തകർക്കാം. ഒരു ജനതയെ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ചിതറിക്കാം. പക്ഷേ... ഓർമ്മയെ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കും? ബാബിലോണിയക്കാർക്ക് അത് കഴിഞ്ഞില്ല. റോമിനും കഴിഞ്ഞില്ല. യെരൂശലേമിന്റെ ഓർമ്മ തലമുറകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. പ്രാർത്ഥനകളിൽ. ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ. പെരുന്നാളുകളിൽ. കുടുംബകഥകളിൽ. "അടുത്ത വർഷം യെരൂശലേമിൽ..." എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ. ഒരു ഗുഹയിൽ നിന്ന് വന്ന ശബ്ദങ്ങൾ യെഹൂദ്യ മരുഭൂമിയിലെ ഗുഹകളിൽ നിന്ന് പിന്നീട് കണ്ടെത്തിയ രേഖകൾ... ഈ ചരിത്രത്തിന് മനുഷ്യരുടെ മുഖം നൽകി. Cave of Letters ഉൾപ്പെടെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് ബാർ കോഖ്ബയുടെ കാലത്തെ കത്തുകളും നിയമരേഖകളും വ്യക്തിപരമായ വസ്തുക്കളും കണ്ടെത്തി. അവയിൽ ചിലത് യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

*ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 8* പ്രവാസം, ബാർ കോഖ്ബ കലാപം, ‘പലസ്തീൻ’ എന്ന പേരിന്റെ ജനനം ഒരു പുതിയ കലാപം... ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ പ്രതികാരം... ഒരു നഗരത്തിന്റെ പേര് മാറുന്നു... ഒരു ജനത വീണ്ടും ചിതറുന്നു... 132 AD യെരൂശലേം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് റോമൻ സൈന്യം തകർത്ത നഗരത്തിന്റെ മുറിവുകൾ ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല. രണ്ടാം ദേവാലയം അവിടെ ഇല്ല. മെനോറ റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മസാദയും വീണു. റോമൻ സൈന്യം വിജയിച്ചു. എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവർ കരുതി. പക്ഷേ... യെഹൂദ്യയുടെ മലനിരകളിൽ, ഭൂമിക്കടിയിലെ ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങളിൽ, മറ്റൊരു കഥ പതുക്കെ എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു. പകൽ അവർ സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ ജീവിച്ചു. രാത്രിയിൽ അവർ ആയുധങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. മലകളിൽ രഹസ്യകേന്ദ്രങ്ങൾ. ഭൂമിക്കടിയിൽ തുരങ്കങ്ങൾ. ഒളിപ്പിച്ച ഭക്ഷണശേഖരങ്ങൾ. അടച്ചിട്ട വാതിലുകൾക്ക് പിന്നിൽ രഹസ്യ യോഗങ്ങൾ. റോമിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യൻ എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ പേര്... ശിമോൻ ബെൻ കോസിബ. പിന്നീട് ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തെ മറ്റൊരു പേരിൽ വിളിച്ചു. ബാർ കോഖ്ബ — "നക്ഷത്രത്തിന്റെ മകൻ." *ഒരു പുതിയ തീപ്പൊരി* അന്ന് റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നത് ഹാഡ്രിയൻ. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ഭരണാധികാരികളിലൊരാൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യം ബ്രിട്ടനിൽ നിന്ന് ഈജിപ്ത് വരെയും സ്പെയിനിൽ നിന്ന് സിറിയ വരെയും വ്യാപിച്ചു കിടന്നു. റോമിനെതിരെ ഒരു ചെറിയ ജനത വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരുപക്ഷേ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ യെഹൂദ്യയിൽ അസന്തോഷം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. യെരൂശലേമിന്റെ പഴയ രൂപം ഇല്ലാതാകുന്നു. റോമൻ നഗരമായ Aelia Capitolina ഉയരുന്നു. ജൂതരുടെ വിശുദ്ധ നഗരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് റോമൻ സംസ്കാരത്തിന്റെ മുദ്ര പതിയുന്നു. ദേവാലയം പുനർനിർമിക്കപ്പെടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും മങ്ങുന്നു. ഇതെല്ലാം ചേർന്ന്... ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയുടെ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ ഒരുദിവസം... 132 AD റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന് എതിരെ കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ബാർ കോഖ്ബയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ജൂതർ ആയുധമെടുത്തു. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവർ 66-ലെ കലാപകാരികളെപ്പോലെ തയ്യാറെടുപ്പില്ലാത്തവരായിരുന്നില്ല. അവർ ഭൂമിക്കടിയിൽ തുരങ്കങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. ചെറിയ മുറികൾ. രഹസ്യ പാതകൾ. ഭക്ഷണവും വെള്ളവും സൂക്ഷിക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ. ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് റോമൻ സൈന്യത്തിന് അറിയാതെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ. ഇത് ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതോടൊപ്പം... ഇത് ഒരു ഗറില്ലാ യുദ്ധവുമായിരുന്നു. റോമിനെ അവർ ഞെട്ടിച്ചു ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ റോമൻ സൈന്യത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയേറ്റു. കലാപകാരികൾ യെഹൂദ്യയിലെ പല പ്രദേശങ്ങളും പിടിച്ചെടുത്തു. ചില കോട്ടകളും ഗ്രാമങ്ങളും അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. അവർ സ്വന്തം ഭരണസംവിധാനം സ്ഥാപിച്ചു. സ്വന്തം നാണയങ്ങൾ പുറത്തിറക്കി. ആ നാണയങ്ങൾ... ഇന്ന് നമ്മൾ കൈയിൽ എടുക്കുന്ന ചെറിയ ലോഹക്കഷണങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവ ഒരു പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. "റോമിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ മറ്റൊരു ജനതയല്ല. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും സ്വന്തം രാജ്യം പണിയുകയാണ്." നാണയങ്ങളിൽ ദേവാലയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതീകങ്ങൾ. ജൂത മതചിഹ്നങ്ങൾ. "ഇസ്രായേൽ" എന്ന ആശയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എഴുത്തുകൾ. ഒരു ചെറിയ നാണയം... പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ സ്വപ്നം. ഒരു റബ്ബി... ഒരു പ്രവചനം... ബാർ കോഖ്ബയ്ക്ക് പിന്തുണ ലഭിച്ചതിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയനായ വ്യക്തികളിലൊരാൾ പ്രശസ്ത റബ്ബിയായ അകീവ ആയിരുന്നു. പിന്നീട് വന്ന ജൂത പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്... അകീവ ബാർ കോഖ്ബയെ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രതീകമായി കണ്ടുവെന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലെ "ബാർ കോഖ്ബ" — നക്ഷത്രത്തിന്റെ മകൻ എന്ന അർത്ഥം, ബൈബിളിലെ "യാക്കോബിൽ നിന്ന് ഒരു നക്ഷത്രം ഉദിക്കും" എന്ന വചനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ചിലർ അദ്ദേഹത്തിൽ ഒരു മെസ്സിയാനിക് പ്രതീക്ഷ കണ്ടു. പക്ഷേ... ചരിത്രം പലപ്പോഴും പ്രതീക്ഷകൾക്ക് ക്രൂരമായ മറുപടിയാണ് നൽകുന്നത്. ആദ്യത്തിൽ റോമിന് ഇത് ഒരു പ്രാദേശിക കലാപം മാത്രമായിരിക്കാം തോന്നിയത്. പക്ഷേ സ്ഥിതി മാറി. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സൈനികരെ യെഹൂദ്യയിലേക്ക് അയച്ചു. ബ്രിട്ടനിൽ നിന്നുപോലും സൈനിക സഹായം എത്തിയതായി തെളിവുകളുണ്ട്. അവസാനം റോമിന്റെ പ്രശസ്തനായ ജനറൽ... സെക്സ്റ്റസ് ജൂലിയസ് സെവെറസ് യെഹൂദ്യയിലെത്തി. അദ്ദേഹം സാധാരണ യുദ്ധതന്ത്രം ഉപയോഗിച്ചില്ല. റോമൻ സൈന്യത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു... ബാർ കോഖ്ബയുടെ സൈന്യത്തെ ഒരൊറ്റ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ അവർ പതുക്കെ മുന്നേറി. ഒരു ഗ്രാമം വളഞ്ഞു. ഭക്ഷണം തടഞ്ഞു. അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

👉ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഔദ്യോഗിക ഭാഷകളുള്ള (Official Languages) രാജ്യം ബൊളീവിയ (Bolivia) ആണ്. ദക്ഷിണ അമേരി ക്കൻ രാജ്യമായ ബൊളീവിയയ്ക്ക് 37 ഔദ്യോഗിക ഭാഷകളുണ്ട്. ഗിന്നസ് വേൾഡ് റെക്കോർഡ്സ് പ്രകാരവും ഇതാണ് ഏറ്റവും മുന്നിൽ നൽക്കുന്ന രാജ്യം. 2009-ന് മുൻപ് സ്പാനിഷ് മാത്രമായിരുന്നു ബൊളീവിയയിലെ പ്രധാന ഔദ്യോഗിക ഭാഷ. എന്നാൽ 2009-ൽ അന്നത്തെ പ്രസിഡന്റ് ഈവോ മൊറാലിസിന്റെ (Evo Morales) നേതൃത്വത്തിൽ ഭരണ ഘടന ഭേദഗതി ചെയ്യുകയും, രാജ്യത്തെ പാരമ്പര്യ ഗോത്രവർഗ്ഗ ക്കാരുടെ (Indigenous communities) 36 പ്രാദേശിക ഭാഷകൾക്ക് കൂടി സ്പാനിഷിനൊപ്പം ഔദ്യോഗിക പദവി നൽകുകയും ചെയ്തു. സ്പാനിഷ് കൂടാതെ കെച്ചുവ (Quechua), അയ്മാര (Aymara), ഗുവാറാനി (Guaraní) എന്നിവയാണ് അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഗോത്ര ഭാഷകൾ. ബൊളീവിയയിൽ ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനാകണ മെങ്കിൽ സ്പാനിഷിന് പുറമെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗ ഭാഷ കൂടി നിർബന്ധമായും അറിഞ്ഞിരി ക്കണം. ഔദ്യോഗിക പദവി ലഭിച്ച 37 ഭാഷകളിൽ ചിലത് (ഉദാഹരണ ത്തിന്: Canichana, Guarasu'we) ഏതാനും ചില പ്രായമായ വ്യക്തികൾ മാത്രമാണ് നിലവിൽ സംസാരിക്കുന്നത്. ഭാഷകളെ വംശനാശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനാ ണ് ഭരണഘടനയിലൂടെ അവയ്ക്ക് ഔദ്യോഗിക പദവി നൽകിയത്. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ 'ഭാഷകൾ സംസാരിക്കപ്പെടുന്ന' രാജ്യം പാപ്പുവ ന്യൂ ഗിനിയ (Papua New Guinea) ആണ്. അവിടെ എണ്ണൂറിലധികം (800+) പ്രാദേശിക ഭാഷകൾ ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു ണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ 3-4 എണ്ണത്തിന് മാത്രമാണ് ഔദ്യോഗിക പദവിയുള്ളത്.(ഇന്ത്യ യുടെ ഭരണഘടനാ അംഗീകൃത ഭാഷകൾ 22 ആണ്)

ചരിത്രത്തിൽ വളരെ കുറച്ച് ജനതകൾക്ക് മാത്രമേ അത്തരമൊരു ദീർഘമായ ഓർമ്മയും പ്രതീക്ഷയും നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. *ചരിത്രത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ* Masada – UNESCO World Heritage Site ആയി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രകേന്ദ്രം. The Jewish War – മസാദയുടെ കഥയുടെ പ്രധാന ചരിത്രസ്രോതസ്സ്. മസാദയിലെ റോമൻ ഉപരോധ റാംപ് ഇന്നും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നന്നായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട പുരാതന സൈനിക ഉപരോധ നിർമാണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പുരാവസ്തു ഖനനങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, റോമൻ പാളയങ്ങൾ, സംഭരണശാലകൾ എന്നിവ ജോസിഫസിന്റെ വിവരണങ്ങളിലെ പല ഭാഗങ്ങൾക്കും ശക്തമായ പിന്തുണ നൽകുന്നു. "യെരൂശലേം നഷ്ടപ്പെട്ടു... ദേവാലയം നഷ്ടപ്പെട്ടു... മസാദയും വീണു. പക്ഷേ ഒരു ജനതയുടെ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. അവർ ലോകമെമ്പാടും ചിതറിപ്പോയി. അടുത്ത രണ്ടായിരം വർഷം അവർ സ്വന്തം നാട് ഇല്ലാതെ ജീവിക്കും. എന്നാൽ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രം അവർ കൈവിടില്ല... ഒരിക്കൽ അവർ തിരികെ വരും..." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 8 പ്രവാസം, ബാർ കോഖ്ബ കലാപം, 'പലസ്തീൻ' എന്ന പേരിന്റെ ജനനം ഒരു പുതിയ കലാപം... ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ പ്രതികാരം... "ജൂഡിയ" ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് മായുന്നു... "സിറിയ പാലസ്തീന" ജനിക്കുന്നു... ലോകമെമ്പാടും ചിതറിപ്പോകുന്ന ഒരു ജനത... ഇവിടെയാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം മറ്റൊരു നിർണായക വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. "ജൂഡിയ" എന്ന പേര് എങ്ങനെ മാറി? "പലസ്തീൻ" എന്ന പേര് എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? അതിന് പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയം എന്തായിരുന്നു? — അതാണ് അടുത്ത ഭാഗം.

"ചില യുദ്ധങ്ങൾ വിജയികളെ സൃഷ്ടിക്കും... ചില യുദ്ധങ്ങൾ വീരന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കും... എന്നാൽ ചില തോൽവികൾ ചരിത്രത്തെ തന്നെ അമരത്വത്തിലേക്ക് ഉയർത്തും. മസാദയുടെ കഥ അത്തരത്തിലൊന്നാണ്." റോമാക്കാർ പണിത ഉപരോധ റാംപ് പൂർത്തിയായി. ഭീമൻ battering ram കോട്ടമതിലിൽ ഇടിച്ചുതുടങ്ങി. മസാദയുടെ കല്ലുമതിലുകൾ വിറച്ചു. കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ എല്ലാവർക്കും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു. പ്രഭാതം ഉദിക്കുമ്പോൾ... റോമൻ സൈന്യം അകത്തുണ്ടാകും. ഒരിക്കൽ കൂടി... സ്വാതന്ത്ര്യവും അടിമത്തവും തമ്മിൽ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവരുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. എലെയാസറിന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ ആ രാത്രി... എലെയാസർ ബെൻ യായിർ തന്റെ അനുയായികളെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി. ജോസിഫസിന്റെ The Jewish War എന്ന കൃതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ വാദിച്ചു: "സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ... അടിമകളായി ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സ്വതന്ത്രരായി മരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്." ഇത് വാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഒരു ജനതയുടെ അവസാന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ആ രാത്രിയിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചു? ജോസിഫസിന്റെ വിവരണം അനുസരിച്ച്... മസാദയിലെ പോരാളികൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. റോമാക്കാരുടെ അടിമകളാകില്ല. പരസ്പരം നറുക്കിട്ട ശേഷം കുറച്ച് പേർ മറ്റുള്ളവരെ കൊന്നു. അവസാനം ഒരാൾ മാത്രം ബാക്കിയായി. അദ്ദേഹം അവസാനമായി സ്വന്തം ജീവനും അവസാനിപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... റോമൻ സൈന്യം കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചത് അവസാനത്തെ യുദ്ധമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവിടെ കേട്ടത് നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. ജോസിഫസിന്റെ രേഖപ്രകാരം, രണ്ട് സ്ത്രീകളും അഞ്ച് കുട്ടികളും ഒളിച്ചിരുന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. അവരുടെ മൊഴിയിലൂടെയാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പുറംലോകം അറിഞ്ഞതെന്നാണ് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത്. പക്ഷേ... ഇതാണോ പൂർണ്ണസത്യം? ഇവിടെയാണ് ചരിത്രം വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നത്. 960 പേർ ശരിക്കും കൂട്ട ആത്മഹത്യ ചെയ്തോ? അല്ലെങ്കിൽ... ഇത് ജോസിഫസ് പിന്നീട് സാഹിത്യപരമായി വികസിപ്പിച്ച ഒരു വിവരണമായിരുന്നോ? ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഇന്നും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്. പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം എന്ത് പറയുന്നു? 1960-കളിൽ പുരാവസ്തു ഗവേഷകനായ യിഗയേൽ യാദിൻയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മസാദയിൽ വലിയ ഖനനങ്ങൾ നടന്നു. അവിടെ കണ്ടെത്തിയത്: തീയിൽ നശിച്ച കെട്ടിടങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ. റോമൻ അമ്പുകളും ആയുധങ്ങളും. ഭക്ഷ്യശേഖരങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ. സിനഗോഗിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ. ചില മനുഷ്യ അസ്ഥികൾ. അതോടൊപ്പം ചെറിയ മൺപാളികളിൽ എഴുതിയ പേരുകളും കണ്ടെത്തി. ചില ഗവേഷകർ ഇവയെ നറുക്കെടുപ്പിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാമെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ... ഇതിന് അന്തിമ തെളിവില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മസാദയുടെ അവസാന രാത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. റോമാക്കാർ ജയിച്ചു... പക്ഷേ അവർ എന്താണ് നേടിയത്? റോമൻ പതാക മസാദയുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നു. അവസാന ജൂത കോട്ടയും വീണു. സൈനികവിജയം റോമിനായിരുന്നു. പക്ഷേ... ചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ്മ മറ്റൊന്നാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയത്. മസാദ... ഒരു തോറ്റ യുദ്ധത്തിന്റെ കഥയായി അല്ല... സ്വാതന്ത്ര്യം അവസാന നിമിഷം വരെ കൈവിടാത്ത മനുഷ്യരുടെ കഥയായി. ആധുനിക ഇസ്രായേലിൽ മസാദ ഇന്ന് Masada ഒരു പുരാവസ്തു കേന്ദ്രം മാത്രമല്ല. അത് ദേശീയ സ്മരണയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രം രൂപീകരിച്ചതിന് ശേഷം വർഷങ്ങളോളം ചില സൈനിക യൂണിറ്റുകൾ ഇവിടെ എത്തി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു. "Masada shall not fall again." അതിന്റെ അർത്ഥം... ഒരു കോട്ട വീണ്ടും വീഴില്ല എന്നല്ല. ഒരു ജനത വീണ്ടും സ്വന്തം നാട് നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല എന്ന പ്രതിജ്ഞയാണ്. ചരിത്രത്തിലെ നിഗൂഢത ജോസിഫസിനെ എത്രത്തോളം വിശ്വസിക്കാം? മസാദയുടെ അവസാന രാത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രധാന സ്രോതസ്സ് ജോസിഫസാണ്. എന്നാൽ... അദ്ദേഹം ഒരു കണ്ണാൽ കണ്ട സാക്ഷിയായിരുന്നില്ല. സംഭവസമയത്ത് അദ്ദേഹം മസാദയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നവരുടെ മൊഴികളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, ചരിത്രകാരന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണത്തെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്രോതസ്സായി കാണുമ്പോഴും, വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു യുഗത്തിന്റെ അവസാനം 73 അല്ലെങ്കിൽ 74 AD മസാദ വീണു. അതോടെ... ആദ്യ മഹാ ജൂത കലാപവും അവസാനിച്ചു. യെരൂശലേം ഇല്ല. രണ്ടാം ദേവാലയം ഇല്ല. അവസാന കോട്ടയും ഇല്ല. എന്നാൽ... ഒരു കാര്യം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ. ആ പ്രതീക്ഷ... നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോയിട്ടും അണഞ്ഞില്ല. ലോകത്തിന്റെ പല രാജ്യങ്ങളിലായി ചിതറിപ്പോയ ഓരോ ജൂത സമൂഹവും ഓരോ വർഷവും ഒരു വാചകം ആവർത്തിച്ചു: "അടുത്ത വർഷം... യെരൂശലേമിൽ." രണ്ടായിരം വർഷത്തോളം ആ പ്രതീക്ഷ ജീവിച്ചു.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 7 *മസാദ – അവസാനത്തെ കോട്ട* ഒരു മലമുകളിലെ കോട്ട... 960 പോരാളികൾ... ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഉപരോധം... ഇന്നും ചരിത്രകാരന്മാരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അന്ത്യം... "യെരൂശലേം കത്തി നശിച്ചു... രണ്ടാം ദേവാലയം ചാരമായി... റോമൻ കഴുകൻ വിജയപതാക ഉയർത്തി. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം റോമിന് അറിയില്ലായിരുന്നു. യുദ്ധം ഇനിയും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല..." 70 AD യെരൂശലേം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പ്രാർത്ഥനകളാൽ മുഴങ്ങിയിരുന്ന തെരുവുകൾ ഇപ്പോൾ പുകയും ചാരവും മാത്രം. റോമാക്കാർ കരുതി... ജൂതരുടെ പ്രതിരോധം അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ... ചില പോരാളികൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് തെക്കോട്ട്, മരുഭൂമിയിലേക്ക് യാത്രയായി. അവരുടെ ലക്ഷ്യം... മസാദ. ആകാശത്തെ തൊടുന്ന കോട്ട ചാവുകടലിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട പാറമല. ഏകദേശം 450 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ, ചുറ്റും കുത്തനെയുള്ള പാറക്കെട്ടുകൾ. താഴെ നിന്ന് നോക്കിയാൽ... അത് ഒരു കോട്ടയല്ല. പ്രകൃതി തന്നെ പണിത ഒരു കോട്ടപോലെയാണ്. ഒരൊറ്റ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെ മാത്രമേ മുകളിലെത്താൻ കഴിയൂ. ആ പാതയ്ക്ക് പിന്നീട് ഒരു പേര് ലഭിച്ചു. "Snake Path." ഈ കോട്ട പണിതത് കലാപകാരികളല്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്... ഹെറോദ് മഹാൻ തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. അധികാരം ശാശ്വതമല്ല. ഒരു ദിവസം ശത്രുക്കൾ വരാം. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം മരുഭൂമിയുടെ നടുവിൽ ഈ കോട്ടയെ അഭയകേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റിയത്. അവിടെ അദ്ദേഹം പണികഴിപ്പിച്ചു: രാജകൊട്ടാരങ്ങൾ ധാന്യശാലകൾ വൻ ജലസംഭരണികൾ ആയുധപ്പുരകൾ മരുഭൂമിയുടെ നടുവിൽ വർഷങ്ങളോളം ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു നഗരം. ചരിത്രം പിന്നീട് അതിന് മറ്റൊരു ലക്ഷ്യം നൽകി. അവസാന അഭയം യെരൂശലേം വീണശേഷം... ഏകദേശം 960 ജൂത പോരാളികളും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും മസാദയിൽ അഭയം തേടി. അവരുടെ നേതാവ്... എലെയാസർ ബെൻ യായിർ. അവർ സാധാരണ സൈനികരായിരുന്നില്ല. റോമൻ അധിനിവേശത്തെ ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത ആളുകൾ. അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. റോം ഒരുനാൾ വരും. പക്ഷേ... അവർ കീഴടങ്ങില്ല. റോമിന്റെ ക്ഷമ റോമൻ സാമ്രാജ്യം ഒരു നഗരത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ സംതൃപ്തരായില്ല. ഒരു കോട്ട പോലും സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്നത് അവർ അനുവദിച്ചില്ല. ഏകദേശം മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ക്രി.വ. 73 അല്ലെങ്കിൽ 74-ൽ (ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ തീയതിയെക്കുറിച്ച് ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്)... റോമൻ സൈന്യം മസാദയിലെത്തി. സേനയെ നയിച്ചത്... ലൂസിയസ് ഫ്ലാവിയസ് സിൽവ. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ആയിരക്കണക്കിന് റോമൻ സൈനികർ. അവരുടെ മുന്നിൽ... ആകാശത്തെ തൊടുന്ന ഒരു കോട്ട. ഒരു അസാധ്യപ്രശ്നം റോമാക്കാർക്ക് ഒരു വലിയ വെല്ലുവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. കോട്ട ആക്രമിക്കാൻ വഴിയില്ല. കുത്തനെയുള്ള പാറക്കെട്ടുകൾ. ഇടുങ്ങിയ പ്രവേശനപാത. മുകളിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധിക്കാൻ എളുപ്പം. ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ... പലർക്കും ഇത് കീഴടക്കാനാവില്ലെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ... റോം ഒരിക്കലും "അസാധ്യം" എന്ന വാക്ക് വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. മരുഭൂമിയിൽ ഒരു മല പണിത സാമ്രാജ്യം റോമാക്കാർ ഒരു അത്ഭുതകരമായ തീരുമാനം എടുത്തു. കോട്ടയിലേക്ക് കയറാൻ... അവർ ഒരു കൃത്രിമ മല പണിയാൻ തുടങ്ങി. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ. അടിമകൾ. സൈനികർ. പാറകൾ. മണ്ണ്. മാസങ്ങളോളം അവർ പണിപ്പെട്ടു. പതിയെ... മലയുടെ അരികിൽ മറ്റൊരു മല ഉയർന്നു. ഇന്ന് Roman Siege Ramp എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ നിർമ്മിതി ഇന്നും മസാദയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പണിത ആ റാംപ് ഇന്നും റോമൻ എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെ മഹത്തായ സാക്ഷ്യമാണ്. ചരിത്രത്തിലെ നിഗൂഢത മസാദ യഥാർത്ഥത്തിൽ കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്ത കോട്ടയായിരുന്നോ? ചില ചരിത്രകാരന്മാർ കരുതുന്നത്... റോമാക്കാർക്ക് കൂടുതൽ സമയം ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റുവഴികളിലൂടെയും കോട്ട കീഴടക്കാമായിരുന്നു. മറ്റുചിലർ പറയുന്നത്... ഈ റാംപ് പണിയാതിരുന്നെങ്കിൽ മസാദ മാസങ്ങളോ വർഷങ്ങളോ കൂടി പിടിച്ചുനിൽക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. റോമൻ സൈനിക എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണ് ഈ ഉപരോധ റാംപ്. റാംപ് പൂർത്തിയായി. ഭീമൻ battering ram മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. മസാദയുടെ മതിലുകൾ വിറച്ചു. കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ എല്ലാവർക്കും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. നാളെ സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ... റോമൻ സൈന്യം ഈ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഉണ്ടാകും. അപ്പോൾ... എലെയാസർ ബെൻ യായിർ തന്റെ കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ... ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരവും ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകവുമായ പ്രസംഗങ്ങളിലൊന്നായി പിന്നീട് മാറി. "അടുത്ത രാത്രി മസാദയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? 960 പേർ ശരിക്കും കൂട്ട ആത്മഹത്യ ചെയ്തോ? അതോ ജോസിഫസ് എഴുതിയ കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നോ? ചരിത്രവും പുരാവസ്തുശാസ്ത്രവും ഇന്നും ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമന്വേഷിക്കുകയാണ്..."

ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ അവസാന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. യെരൂശലേമിൽ നടത്തിയ പുരാവസ്തു ഖനനങ്ങളിൽ തീപിടിത്തത്തിന്റെ പാളികൾ, റോമൻ അമ്പെയ്ത്തിന്റെ കല്ലുകൾ, യുദ്ധത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവ AD 70-ലെ നാശത്തിന്റെ പുരാവസ്തു തെളിവുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. "ബാബിലോണുകാർ ഒരു ദേവാലയം തകർത്തു... റോമാക്കാർ രണ്ടാമത്തേതും. പക്ഷേ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം തകർക്കാനായില്ല... ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മ. ആ ഓർമ്മയാണ് രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവരെ വീണ്ടും യെരൂശലേമിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 7 മസാദ – അവസാനത്തെ കോട്ട ഒരു മലമുകളിലെ കോട്ട... അവസാന 960 പോരാളികൾ... റോമിനെ പോലും നിശ്ശബ്ദരാക്കിയ ഒരു അന്ത്യം...

"ഒരു നഗരത്തെ കീഴടക്കാം... ഒരു രാജ്യം ഇല്ലാതാക്കാം... എന്നാൽ ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മകളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? AD 70-ൽ റോമൻ സാമ്രാജ്യം യെരൂശലേമിനെ കീഴടക്കി. പക്ഷേ ആ ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു." മാസങ്ങളോളം നീണ്ട ഉപരോധം... പട്ടിണി... ആഭ്യന്തര കലാപം... യെരൂശലേം തകർച്ചയുടെ വക്കിലെത്തി. റോമൻ സൈന്യം അവസാന ആക്രമണത്തിന് തയ്യാറായി. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്ന് ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം അകലെയായിരുന്നു. അവസാന ആക്രമണം AD 70-ലെ വേനൽക്കാലം. ടൈറ്റസിന്റെ സൈന്യം നഗരത്തിന്റെ പ്രതിരോധഭിത്തികൾ ഒന്നൊന്നായി തകർത്തു. റോമൻ സൈനികർ യെരൂശലേമിന്റെ തെരുവുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ഓരോ തെരുവിലും യുദ്ധം. ഓരോ വീടും ഒരു കോട്ട. ഓരോ കുടുംബവും ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള അവസാന ശ്രമത്തിൽ. പക്ഷേ... റോമിന്റെ യുദ്ധയന്ത്രത്തെ തടയാൻ ഇനി ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. *ദേവാലയത്തിന് തീ പിടിച്ച ദിവസം* ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചർച്ചകളിലൊന്നാണ് ഇത്. രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന് തീ വെക്കാൻ ടൈറ്റസ് നേരിട്ട് ഉത്തരവിട്ടോ? പുരാതന ചരിത്രകാരനായ ഫ്ലേവിയസ് ജോസിഫസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് അനുസരിച്ച്, ടൈറ്റസ് ദേവാലയം സംരക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്നും, യുദ്ധത്തിനിടയിലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ഒരു റോമൻ സൈനികൻ തീ കൊളുത്തിയതോടെ തീ നിയന്ത്രണാതീതമായെന്നുമാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ എല്ലാ ചരിത്രകാരന്മാരും ഈ വിവരണം അതേപടി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ചിലർ കരുതുന്നത്, ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം റോമിന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ആസൂത്രിത നടപടിയായിരിക്കാമെന്നാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? അത് ഇന്നും ചരിത്രത്തിലെ വലിയ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പക്ഷേ... ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. AD 70-ൽ രണ്ടാം ദേവാലയം തീയിൽ നശിച്ചു. ഒരു ജനതയുടെ ഹൃദയം കത്തിനശിച്ചു ബാബിലോണുകാർ ഒന്നാം ദേവാലയം തകർത്തിട്ട് ഏകദേശം 656 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രണ്ടാം ദേവാലയവും ചരിത്രമായി. ജൂതർക്ക് അത് ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ നഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അത് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ദേശീയ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി തലമുറകൾ പ്രാർത്ഥിച്ച സ്ഥലം. ആ തീയിൽ വെന്തത് കല്ലുകൾ മാത്രമല്ല... ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായിരുന്നു. മെനോറ റോമിലേക്ക് ദേവാലയം കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധ പാത്രങ്ങൾ. സ്വർണ്ണ നിധികൾ. ഏഴ് ശാഖകളുള്ള പ്രശസ്തമായ മെനോറ. ഇവയെല്ലാം റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതായി ചരിത്രരേഖകൾ പറയുന്നു. ഇതിന് ഇന്നും ദൃശ്യമായ തെളിവുണ്ട്. റോമിലെ ടൈറ്റസിന്റെ വിജയകമാനമായ Arch of Titus-ൽ, AD 70-ൽ യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് കൊള്ളയടിച്ച രണ്ടാം ദേവാലയത്തിലെ വിശുദ്ധ മെനോറ റോമൻ സൈനികർ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോകുന്ന ദൃശ്യം കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ശിലാശിൽപം ഇന്നും അവിടെ കാണാം.”ഇത് ജൂതചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പുരാവസ്തു ചിത്രീകരണങ്ങളിലൊന്നാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് Western Wall മാത്രം ബാക്കിയായത്? ഒരു സാധാരണ തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്. പലരും കരുതുന്നത് ദേവാലയത്തിന്റെ മതിലാണെന്നാണ്. പക്ഷേ അത് ശരിയല്ല. ഹെറോദ് പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയ സമുച്ചയത്തെ താങ്ങിനിർത്തിയിരുന്ന ഭീമൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ് അത്. ദേവാലയം നശിച്ചെങ്കിലും ഈ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഭാഗം നിലനിന്നു. ഇന്നത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജൂതരുടെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ പ്രാർത്ഥനാസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പ്രവാസത്തിന്റെ തുടക്കം യെരൂശലേം വീണു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പലരും അടിമകളായി റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. മറ്റുള്ളവർ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി. ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവായി കാണുന്നു. ജൂതരുടെ പ്രവാസജീവിതം ഇതിനുമുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, AD 70-ലെ ദേവാലയനാശം അവരുടെ ദേശീയ-മതജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ മാറ്റിമറിച്ച സംഭവമായിരുന്നു. ഇനി അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഒരു ദേവാലയമല്ല... ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സമൂഹങ്ങളും സിനഗോഗുകളും ആയിരുന്നു. *ചരിത്രത്തിലെ നിഗൂഢത* ദേവാലയത്തിന്റെ നിധികൾ എവിടെ പോയി? മെനോറയ്ക്ക് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു? ദേവാലയത്തിലെ സ്വർണ്ണനിധികൾ എവിടെ അവസാനിച്ചു? റോം കൊള്ളയടിച്ച ഈ വിശുദ്ധവസ്തുക്കൾ പിന്നീട് നഷ്ടമായോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നും എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇതിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ല. ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും ചരിത്രകാരന്മാരെയും പുരാവസ്തു ഗവേഷകരെയും ആകർഷിക്കുന്ന നിഗൂഢതകളാണ്. ചരിത്രം ഇവിടെ അവസാനിച്ചില്ല... റോം കരുതി... കലാപം അവസാനിച്ചു. യെഹൂദ്യയെ അവർ കീഴടക്കി. പക്ഷേ അവർക്ക് തെറ്റി. ചില പോരാളികൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു മരുഭൂമിക്കോട്ടയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. ആ കോട്ടയുടെ പേര്... മസാദ! . അവിടെ എഴുതപ്പെടാനിരുന്നത്...

*ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 6* AD 70 – രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം ഒരു കലാപം... ഒരു ഉപരോധം... തീയിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ട ദേവാലയം... രണ്ടായിരം വർഷത്തെ കണ്ണീരിന്റെ തുടക്കം... "ചരിത്രത്തിൽ ചില നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കപ്പെടും... ചില നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടും... പക്ഷേ ചില നഗരങ്ങളുടെ തകർച്ച ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും. AD 70-ൽ യെരൂശലേമിന് സംഭവിച്ചതും അതായിരുന്നു." മക്കബായരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ ജനിച്ച രാജ്യം... റോമിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചു. ഹെറോദ് മഹാൻ പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയം ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. യെരൂശലേം വീണ്ടും മഹത്വത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തി. പക്ഷേ... ആ മഹത്വത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു തീ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് വെറും വിദേശഭരണത്തിനെതിരായ കോപമല്ലായിരുന്നു. അത് അപമാനത്തിനെതിരായ കലാപമായിരുന്നു. AD 66 – തീപ്പൊരി പൊട്ടിത്തെറിച്ച വർഷം റോമൻ നികുതികൾ. അധികാരികളുടെ ക്രൂരത. മതപരമായ അപമാനങ്ങൾ. വർഷങ്ങളായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ വികാരം ഒടുവിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. AD 66-ൽ യെഹൂദ്യയിലുടനീളം വലിയ കലാപം ആരംഭിച്ചു. റോമൻ പട്ടാളങ്ങൾ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ചില റോമൻ കേന്ദ്രങ്ങൾ കലാപകാരികൾ പിടിച്ചെടുത്തു. യെരൂശലേമിൽ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷ ഉയർന്നു. "ഒരുപക്ഷേ... സ്വാതന്ത്ര്യം വീണ്ടും നേടാം." റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന് ഒരു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. പരാജയം സമ്മതിക്കാം. പക്ഷേ... അപമാനം ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ചക്രവർത്തി ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഏറ്റവും കഴിവുള്ള സേനാനായകരിലൊരാളെ വെസ്പേഷ്യനെ യെഹൂദ്യയിലേക്ക് അയച്ചു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് ഏകദേശം 60,000-ത്തിലധികം പരിശീലനം നേടിയ റോമൻ സൈനികർ. അവരുടെ ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രം. കലാപത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുക. ഒരു നഗരത്തിനുശേഷം മറ്റൊന്ന്... വെസ്പേഷ്യൻ യുദ്ധം യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയില്ല. ആദ്യം അദ്ദേഹം ഗലീലി കീഴടക്കി. പിന്നെ വടക്കൻ കോട്ടകൾ. ഓരോ പട്ടണവും ഒന്നൊന്നായി വീണു. റോമാക്കാരുടെ തന്ത്രം ലളിതമായിരുന്നു. യെരൂശലേമിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക. സഹായമെത്താനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടയ്ക്കുക. ഭക്ഷണവിതരണം തടയുക. അവസാനം... നഗരം സ്വയം തകരും. *ചരിത്രത്തിന്റെ സാക്ഷി – ജോസിഫസ്* ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്രസാക്ഷികളിലൊരാളാണ് . ആദ്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ജൂത കലാപകാരികളുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് റോമാക്കാരുടെ തടവിലായി. തുടർന്ന് റോമിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ജീവിച്ച അദ്ദേഹം Antiquities of the Jews (യഹൂദരുടെ പുരാതനചരിത്രം) എന്ന കൃതി രചിച്ചു. യെരൂശലേമിന്റെ ഉപരോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രധാന ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളിൽ ഒന്നാണിത്. അതേസമയം, അദ്ദേഹം പിന്നീട് റോമിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രേഖകൾ വിമർശനാത്മകമായി വായിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാർ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. *വെസ്പേഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയാകുന്നു* യുദ്ധം പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ റോമിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. നീറോ മരിച്ചു. സാമ്രാജ്യത്തിൽ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ വെസ്പേഷ്യനെ റോമിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം പിന്നീട് റോമൻ ചക്രവർത്തിയായി. പക്ഷേ... യെരൂശലേം കീഴടക്കാനുള്ള ദൗത്യം അദ്ദേഹം തന്റെ മകൻ ടൈറ്റസ് ന് കൈമാറി. യുവാവ്. കഴിവുറ്റ സൈനികൻ. റോമിന്റെ ഭാവി ചക്രവർത്തി. AD 70-ൽ അദ്ദേഹം യെരൂശലേമിനെ പൂർണ്ണമായി വളഞ്ഞു. നഗരത്തിൽ നിന്ന് ആരും പുറത്തേക്കില്ല. പുറത്തുനിന്ന് ആരും അകത്തേക്കില്ല. റോമാക്കാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വാളിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പട്ടിണി ശത്രുവിനെ കീഴടക്കും. നഗരത്തിനുള്ളിൽ നടന്നത് അതിലും ഭയാനകം... യെരൂശലേം റോമിനെതിരെ ഒന്നായി പോരാടുമെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. പക്ഷേ... അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. കലാപകാരികൾ തന്നെ പല വിഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു. ഓരോ വിഭാഗത്തിനും ഓരോ നേതാവ്. പരസ്പരം വിശ്വാസമില്ല. അവർ തമ്മിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി. ഒരു ചരിത്രപരമായ വിവരണപ്രകാരം, ഭക്ഷ്യശേഖരങ്ങൾ പോലും എതിരാളികൾക്ക് കിട്ടാതിരിക്കാൻ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെടുന്നു. റോമൻ സൈന്യം പുറത്തുനിന്ന് ഉപരോധിക്കുമ്പോൾ... നഗരം അകത്തുനിന്ന് തന്നെ തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പട്ടിണി... നിരാശ... മരണം... മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഭക്ഷണം തീർന്നു. വെള്ളം കുറയാൻ തുടങ്ങി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പട്ടിണിയിലായി. ജോസിഫസിന്റെ വിവരണങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ അനുഭവിച്ച ഭീകര ദുരിതങ്ങളുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ കാണാം. ചില വിവരങ്ങൾ ചരിത്രകാരന്മാർ അതിശയോക്തിയായി കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉപരോധം അതീവ ദാരുണമായിരുന്നുവെന്ന കാര്യത്തിൽ പൊതുവേ യോജിപ്പുണ്ട്. യെരൂശലേം... ഒരിക്കൽ ഉത്സവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ നഗരം... ഇപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങുകയായിരുന്നു. "റോമൻ സൈന്യം ഇപ്പോഴും മതിലുകൾക്ക് പുറത്തായിരുന്നു... എന്നാൽ യെരൂശലേം ഇതിനകം തോറ്റുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പട്ടിണിയും ഭിന്നതയും ചേർന്ന് ഒരു നഗരത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തകർത്തിരുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് അവസാന ആക്രമണം മാത്രം..."

⭐ഇൻഡ്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിൽ വാസം അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനി ആരാണ്?⭐ 👉ഗദ്ദർ പാർട്ടി (Ghadar Movement) പ്രവർത്തകനായിരുന്ന പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് (വിദ്യാവാചസ്പതി)(Pandit Parmanand of Jhansi) ആണ് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം (ഏകദേശം 30 വർഷത്തോളം) ജയിൽവാസം അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ സേനാനികളിൽ പ്രധാനി. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിലെ ഏറ്റവും വീര്യമുള്ളതും സാഹസികവുമായ അധ്യായങ്ങളി ലൊന്നാണ് പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് . ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരെ പോരാടി 30 വർഷത്തോളം (ഏകദേശം 33 വർഷം) ജയിൽ വാസം അനുഭവിച്ച അദ്ദേഹം, സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം തടവറയിൽ കഴിഞ്ഞ വിപ്ലവകാരിക ളിൽ പ്രമുഖനാണ്.ദക്ഷിണാഫ്രി ക്കയിലെ നെൽസൺ മണ്ടേല 27 വർഷം ജയിലിൽ കിടന്നതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദിന്റെ തടവുകാലം അതി ലും ദീർഘമായിരുന്നു. 1892-ൽ ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഝാൻസി ഡിവിഷനിൽപ്പെട്ട ഹമീർപൂരിലാണ് പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തശ്ശൻ 1857-ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യസ മരത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ പോരാടി 20 വർഷത്തോളം ജയി ലിൽ കിടന്നശേഷമാണ് മരിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിപ്ലവ വീര്യം അദ്ദേഹത്തിന് പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതായിരുന്നു. വെറും 16-ാം വയസ്സിൽ (1907-ൽ) രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ അലാഹബാദിലെ വിദ്യാലയ ത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പുറ ത്താക്കി. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന അദ്ദേഹം അമേരിക്ക, ജപ്പാൻ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുകയും വിദേശത്തുള്ള ഇന്ത്യൻ സൈനികരെ ബ്രിട്ടീഷുകാ ർക്കെതിരെ കലാപത്തിന് പ്രേരിപ്പി ക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വയം ബോംബ് നിർമ്മിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ സ്ഫോടനമുണ്ടാ വുകയും അദ്ദേഹത്തിന് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വിദേശത്തു വച്ച് രാഷ് ബിഹാരി ബോസ്, ലാലാ ഹർദയാൽ എന്നിവ രുമായി ചേർന്ന് 'ഗദർ പാർട്ടി' (Ghadar Party) പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവ പങ്കാളിയായി. 1914–15 ലെ ലാഹോർ ഗൂഢാലോചനാ കേസിൽ അറസ്റ്റിലായ അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യം വധശിക്ഷ വിധിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കി ആന്തമാനിലെ 'സെല്ലുലാർ ജയിലിലേക്ക്' (കാലാപാനി) അയച്ചു. കാലാപാനിയിലെ ഭീകരമായ പീഡനങ്ങൾ കാരണം വീര സവർ ക്കർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പലരും മാപ്പ പേക്ഷ നൽകിയപ്പോൾ, പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് മാപ്പുപറയാൻ തയ്യാറായി ല്ലെന്നു മാത്രമല്ല സവർക്കറുടെ നിലപാടിനോട് കടുപ്പത്തിൽ വിയോജിക്കുകയും ചെയ്തു. ജയിലിൽ വച്ച് തങ്ങളോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറിയ ഒരു ഐറിഷ് ജയിൽ സൂപ്രണ്ടിനെ പർമാനന്ദ് തല്ലിയതായി ചരിത്രരേഖകളിൽ പറയുന്നു. 1937-ൽ തടവുശിക്ഷ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ആളുകൾ നൽകിയ സ്വീകരണങ്ങൾ സ്വീക രിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. "എന്റെ ലക്ഷ്യം നേടാൻ കഴിയാത്ത ഞാൻ ഒരു തോറ്റ പോരാളിയാണ്, അതിനാൽ ഈ പ്രശംസകൾക്കൊ ന്നും ഞാൻ അർഹനല്ല" എന്നായി രുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. ഇത് കേട്ട മഹാത്മാഗാന്ധി "എനിക്കൊരു യഥാർത്ഥ സഹോദരനെ ലഭിച്ചു" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. യാദൃച്ഛികമായി, അദ്ദേഹത്തെ പിന്നീട് യെർവാഡ, രത്നഗിരി, സബർമതി ജയിലുകളിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോഴൊക്കെ ഗാന്ധിജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രമുഖ നേതാക്കളും അതേ ജയിലുകളിൽ തടവിലുണ്ടാ യിരുന്നു. 1937-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയെ ങ്കിലും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ വികാരം ഇളക്കി വിട്ടതിനെ തുടർന്ന് ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാന കാലത്ത് (1942) വീണ്ടും അറസ്റ്റിലാവുകയും 1946 വരെ ജയിലിൽ കഴിയുകയും ചെയ്തു. തടവറകളെ ഭയക്കാതെ, സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതത്തി ന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഇരുണ്ട മുറികളിൽ ഹോമിച്ച പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ്, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിലെ വിപ്ലവ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാ ണ്.

"യെരൂശലേം ഇപ്പോഴും നിലകൊണ്ടിരുന്നു... രണ്ടാം ദേവാലയവും അതിന്റെ മഹത്വത്തിൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു... പക്ഷേ റോമൻ കഴുകൻ അതിന്റെ നഖങ്ങൾ കൂടുതൽ മുറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ഒരു കലാപം തുടങ്ങും. ആ കലാപം... ഒരു നഗരത്തെയും ഒരു ദേവാലയത്തെയും ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രത്തെയും എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിക്കും." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 6 BC 70 – രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം ഒരു കലാപം... ഒരു ഉപരോധം... തീയിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ട ദേവാലയം... രണ്ടായിരം വർഷത്തെ കണ്ണീരിന്റെ തുടക്കം...