شیخ عبدالعزیز طریفی

مؤمنانی که خدا را می‌شناسند، آرام‌ترین انسان‌ها در زندگی‌اند؛ زیرا هر مصیبتی که از سوی خدا نازل شود، حکمت و مصلحتی دارد (پاک کردن گناهان یا رفعت درجات). در مقابل، جوامع و افراد ملحد یا جاهل به حکمت الهی، به هنگام بروز کوچک‌ترین بحران و مصیبت، چون هیچ دلیل و حکمتی برای درد نمی‌یابند و معتقدند جهان بی‌سرپرست است، دچار یأس مطلق شده و دست به «خودکشی» می‌زنند! به همین دلیل است که «أضیق الناس نفساً وأشدهم یأساً هم الذین لا یعلمون الحکمة من الکوارث» (تنگدل‌ترین و مأیوس‌ترین مردمان، کسانی‌اند که حکمت حوادث و مصائب را نمی‌دانند). پیامبر اکرم (صلی الله علیه و سلم) در بیان این آرامش برخاسته از معرفت می‌فرماید:

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «عَجَبًا لِأَمْرِ الْمُؤْمِنِ! إِنَّ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ، وَلَيْسَ ذَاكَ لِأَحَدٍ إِلَّا لِلْمُؤْمِنِ؛ إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ، وَإِنْ أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ!».

رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) فرمود:

«شگفتا از کار مؤمن که همهٔ کار او خیر است، و این ویژگی جز برای مؤمن وجود ندارد: اگر نعمت و شادی به او رسد، شکرگزاری می‌کند و این برای او خیر است؛ و اگر رنج و زیانی به او رسد، شکیبایی می‌ورزد و این نیز برای او خیر است!»