گل‌سیب

ای به قربان قلبت.

من همون اندازه که زندگی گرفتم، به همون اندازه هم زندگی بخشیدم. نمی‌خوام اون قسمت دارک زندگیم رو توجیه کنم، اما حداقل خواستم بگم سعی‌ خودم رو کردم تا جبران‌ش کنم؛ تا تکرارش نکنم.

به‌قول معروف پاهام زورِ کشیدنِ بدنم رو نداره، بس که این‌روزا قلبم سنگینه.

هرکسی هرکجا که ایستاده هر چندتا قدم که در توانشه از خاله‌زنک بودن و بدگویی پشت سر بقیه فاصله بگیره.

آهنگ نوشتن رو دوست دارم، نه قدرِ شعر نوشتن، اما خیلی زیاد.

توی اولین جنگی که تجربه کردیم یه توییت دیدم نوشته بود: «زندگی‌هامون تغییر کرد، احتمالاً برای همیشه.» من اون‌موقع لایکش کردم، ولی منِ اون‌موقع نسبت به الان خیلی کمتر معنیش رو درک کرده بود و منِ الان هم نسبت به منِ آینده قطعا هنوز اونقدر نچشیده‌تش. از اخبار تکراری دیگه سردرنمیارم اما فهمیدم وارد کُمایی شدیم که نه میمیریم نه می‌تونیم زندگی کنیم؛ چه جالب‌انگیزناک، چه جوانی‌ای، به به.

من مناجات درختان را هنگام سحر، نفس پاک شقایق را در دامن کوه، رقص عطر گل یخ را با باد، همه رو میبینم، می‌شنوم. من به این جمله نمی‌اندیشم، به تو می‌اندیشم.

می‌گن حاجت شکم زود برآورده‌ می‌شه راسته‌ها، رسید دستم، نام نام نام.

نیازمندی: حلوا. حلوای داغ. حلوای سرد.

دیگه واست ریلز نمی‌فرستم. آزاد باش؛ رها شده‌ای و به‌زودی فراموش می‌شوی.

نیاز به یک وقت تراپی با دکتر نیما افشار دارم.

این‌همه مدت از ارتودنسی‌هام گذشته و من هنوز هر ماه ذوقِ این رو دارم که: «چه رنگی بذارممم؟»

لاو لنگوئج آدم‌ها با من اینه که سر سفره، تره‌های سبزی رو جدا می‌کنن می‌ذارن گوشه‌ی بشقابم.

خوشبحالتون می‌تونید فحش بدید. من خجالت می‌کشم.