Fou

اگه دستتو به موهام زدی چیزی نگفتم بدون خیلی دوست دارم.

شیفته‌ی بوهای خوبم؛ بوی بهارنارنج، نارنگی نوبرونه، خاک نم‌خورده، کتاب نو، دونه‌های قهوه، شیرینی تازه، غذای خونگی، چای تازه‌دم، عطر تو، بوی موهات، موهات، موهات.

امیدوارم ترند بعدی که همه انجام میدن مهربون بودن باشه چون بعضیاتون انگار از دروازه های جهنم فرار کردین.

آخرین تیرمی کاش میس نری.

من خیلی آدم "حواسم به همه جزئیات رفتاریت هست اما خودمو به اون راه میزنم" ای هستم.

باز خدارو شکر یه روزی این زندگی واقعا تموم میشه.

درونِ درون‌گرا؟ برون‌گرا؟ منو توی هیچ قالبی نذار؛ جایی که دوستم داشته باشن، می‌درخشم؛ جایی که قضاوتم کنن، ساکت می‌شم؛ و جایی که انرژی‌مو بگیرن، محو می‌شم.

پرسید از خودت چه چیزی را بیشتر دوست داری؟ گفتم اینکه هنوز با تمام چیزهایی که دیدم‌ دلم نیامده شبیه آدم‌هایی شوم که از آن‌ها زخم خوردم.

می‌گن سخت‌ترین کار دنیا نگاه کردن به لبیه که نمی‌تونی ببوسیش؛ ولی می‌دونی چی سخت‌تره؟ نگاه کردن به صورتی که نمی‌تونی با مشت بزنیش.

ممكن است روزى بدون خداحافظى با تو بميرم، اما هرگز فراموش نمى‌كنم كه از تو تشكر كنم، زيرا تو دوست داشتنی ترين بخش زندگی من را در خود جاى داده ای.

انقدر به چشمم منفور شدی که نه دیگه واست می‌نویسم، نه دیگه میام ببینمت، نه دیگه تلفنتو جواب می‌دم، نه دیگه تکست می‌دم، نه دیگه میام دلداریت بدم، نه دیگه کوه میشم پشتت وایمیسم، نه دیگه برات چیزی می‌خرم، نه دیگه هرجا باشم کمک خواستی خودمو می‌رسونم، نه دیگه بهت فکر می‌کنم، نه دیگه حالت برام مهمه، نه دیگه برام مهمه برام کجایی و چیکار می‌کنی، نه آهنگی گوش بدم یادت می‌افتم و نه دیگه حتی تورو جزوی از آشناهام می‌دونم. منو تو دیگه باهم هیچی نیستیم. تموم شد. کامل از چشمم افتادی. برام مردی. -دیاکو.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هرچی سنم میره بالاتر تازه میفهمم چرا گربه‌ها وسط مکالمه ول میکنن میرن.

خیلی روزای سختی رو گذروندم و عذاب کشیدم، اما هیچ‌وقت ازش به‌عنوان بهونه استفاده نکردم تا با بقیه آدم بدی باشم.

مطمئن باش يه قدم تورو با سه قدم جبران می‌كنم، حالا چه دور شدن باشه چه نزدیک شدن.