Fou

انقدر به چشمم منفور شدی که نه دیگه واست می‌نویسم، نه دیگه میام ببینمت، نه دیگه تلفنتو جواب می‌دم، نه دیگه تکست می‌دم، نه دیگه میام دلداریت بدم، نه دیگه کوه میشم پشتت وایمیسم، نه دیگه برات چیزی می‌خرم، نه دیگه هرجا باشم کمک خواستی خودمو می‌رسونم، نه دیگه بهت فکر می‌کنم، نه دیگه حالت برام مهمه، نه دیگه برام مهمه برام کجایی و چیکار می‌کنی، نه آهنگی گوش بدم یادت می‌افتم و نه دیگه حتی تورو جزوی از آشناهام می‌دونم. منو تو دیگه باهم هیچی نیستیم. تموم شد. کامل از چشمم افتادی. برام مردی. -دیاکو.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هرچی سنم میره بالاتر تازه میفهمم چرا گربه‌ها وسط مکالمه ول میکنن میرن.

خیلی روزای سختی رو گذروندم و عذاب کشیدم، اما هیچ‌وقت ازش به‌عنوان بهونه استفاده نکردم تا با بقیه آدم بدی باشم.

مطمئن باش يه قدم تورو با سه قدم جبران می‌كنم، حالا چه دور شدن باشه چه نزدیک شدن.

خداحافظی هم حرمت داره بخشی از رابطه ست لعنت به گوست کردن!

تفریحاتم با یه پیرمردی که یه پاش لب گور هیچ فرقی نداره

اينكه نمی‌تونم همزمان نقاش، معمار، نويسنده، نوازنده باشم و هم كافه و كتاب‌فروشی داشته باشم وهم دنيارو بگردم عميقا غمگینم می‌کنه.

موجودِ عجیب و مضحکی شده‌ام. شعورم درست کار می‌کند ولی احساساتم، چطور بگویم؟ کند شده؛ نه آرزویی دارم و نه به چیزی دل بسته‌ام و نه به کسی علاقه‌مندم.

‏آدما اون‌قدری که تو دوستشون داری، دوستت ندارن.

بچه‌ها هیچکس نمیدونه داره با زندگیش چه گوهی میخوره ، الکی استرس نگیرید.

اگر هر روز كمى بارون می‌اومد، مى‌شد خيلى چيزها رو تحمل كرد.

من افسرده نیستم و زندگی رو هم خیلی دوست دارم ولی فکر می‌کنم دیگه نمی‌شه این زندگی رو به جایی رسوند.

و در نهایت فهمیدم آدم می‌تواند زیباترین لباس‌هایش را تن کند، خوشبوترین عطرش را بزند، قشنگ‌ترین لبخند را به لب داشته باشد و به نیستی و نبودن فکر کند. -یلدا.

‏خیلی اذیتم کردی امیدوارم زندگی بعدیت هم ایران به دنیا بیای.

‏کاش یه نخ سیگار بودم، کشیده می‌شدم و تمام.