Fou

‏تنها پلنم برای تابستون اینه که صبر کنم تا پاییز بشه.

حسود؟ من سر اونی که دوسش دارم روانی‌ام بیشتر تا حسود.

تنها پشیمونی‌ای که بعد از هر قطع ارتباط داشتم این بوده که چرا تو مکالمه‌ی اخر مودب و باشخصیت بودم.

چگونه می‌توان فراموش کرد، وقتی هر وجب از این خاک، گواهِ خاموشِ جان‌هایی‌ست که به‌ناحق ستانده شده‌اند؟

فقط یه خجالت موند جلوی کسایی که پُزتو دادم و تعریفتو کردم.

هیکلِ خوب شش ماه باشگاه و رژیم میخواد، قیافه خوب سه‌چهارتا عمل. ولی اخلاقِ خوب فقط ذاتِ خوب میخواد. امکان نداره با ذاتِ خراب، آدمِ خوب ببینی!

در آخر به آرامش خودم فکر میکنم، و داستان برای همیشه به پایان می‌رسد.

تو هر کاری هم برای یه نفر انجام بدی هر سختی هم که براش بکشی؛ هر چقدرم پشتش باشی و حواست بهش باشه؛ بازم همه چی بستگی به این داره که اون میخواد خوبی های تو رو ببینه یا براش مهم نباشه! بازم بستگی به اون داره که بخواد با بی تفاوتی از کارات رد بشه و کارای دیگرانو بزرگ تر بدونه یا نه! تلخه ولی عین حقیقته

برای هیچ‌گونه روابط انسانی، جمع‌های دوستانه، ارتباطات خانوادگی، مهمونی‌های کم‌جمعیت و پرجمعیت، ورزش‌ها و فعالیت‌های گروهی، سفرها و تورهای دسته‌جمعی، محیط‌های کاری شلوغ و فعال، مراسم‌ها و جشن‌های اجتماعی و در کل هر مکانی که بیشتر از دو انسان باهام در ارتباط باشن مناسب نیستم.

با چوب سادگیم میتونم تو جنگل های شمال خونه چوبی دو طبقه بسازم.

تقریباً از اکثر چیزهای عام‌پسند خوشم نمی‌آید و سلیقهٔ من نیستند؛ من شیفته ی چیزهایی می‌شوم که عمیق، اصیل و دور از تأیید جمع‌اند.

و باید در تاریخ ثبت کنند؛ که نسل هشتاد هر آنچه نباید را در جوانی دید...

‏کاش موشک بزنن به خورشید.

آدمای خودشیفته، هیچ‌وقت به تو به عنوان یه انسان احترام نمی‌ذارن؛ مگه براشون نفعی داشته باشی. این از دماغ فیل افتاده‌های مفلوک هیچ‌وقت نمی‌تونن طعم یه دوستی واقعی رو بچشن.

درون قلبم هیچگونه انرژی برای تنفر از کسی ندارم و قلبم جایی برای چنین آلودگی‌هایی ندارد یا من دوستت خواهم داشت یا برایت آرزو میکنم که بهبود پیدا کنی.

متاسفم برای اینکه مجبوریم از چیزهای که دوست داریم بگذریم.

‏از مکالمه با آدم‌هایی که مدام باید مواظب باشی به کونشون برنخوره متنفرم.

استقامتم تو خونه موندن انقدر بالاست که حس می‌کنم شاید تو زندگی قبلیم لوازم خونگی بودم.