به کجا چنین شتابان

🫧نکته‌ی مهم از #یونگ: #ناخودآگاه‌تان تا هنگامی که آن را به #خودآگاهی تغییر نداده‌اید، زندگی شما را هدایت میکند ✨و شما را به آنجایی خواهد رساند که #سرنوشت می‌خوانیدش ✨✨✨🫧🫧🫧✨✨✨

مسئله در این گفت‌وگو، چگونه ساکت کردن #ذهن نیست؛ بلکه شناختن کسی است که می‌خواهد ذهن را ساکت کند. در این گفتگو منظور #ماهارشی از خویش یا خود، بدن‌ذهن نیست بلکه کل وجود، #جهان_هستی یا کیهان است. اما تا زمانی که انسان خود را با ‌بدن‌ذهن یکی می‌پندارد، سرگردانیِ ذهن را مشکلِ «خود» می‌داند و می‌کوشد با زور، افکار را مهار کند. اما از نگاه ماهارشی، همین تلاش بر یک اشتباه بنیادی استوار است تو آن چیزی نیستی که در وجود تو می‌آید و می‌رود. فکرها، احساسات، تصاویر و حتی جهان تجربه‌شده، همگی پدیدارهایی گذرا هستند. می‌آیند، مدتی می‌مانند و ناپدید می‌شوند؛ اما آگاهی‌ای که شاهد آمدن و رفتن آنهاست، خود در آمدوشد نیست. حتی در خواب نیز هم شاهد اتفاقات درون رویاست، در دوران کودکیِ بدن همین وجود شاهد بوده، همین الان نیز همان وجود شاهد است و وقتی بدن پیر شود نیز همین وجود شاهد است.

#عشق یعنی 👈🏻دیگری را همان‌طور که هست ببینی،نه آن‌طور که ذهنت می‌خواهد باشد. ✔♥️

کودکان به طور طبیعی خلاق هستند، زیرا ذهنشان هنوز در چارچوب دانش، تعصبات و پیشداوری های ثابت گرفتار نشده است. خلاقیت به آزادی نیاز دارد؛ آزادی برای تجربه کردن، پرسیدن و امتحان کردن راه های تازه. با بزرگ شدن، جامعه معمولاً به کودک آموزش می دهد که همیشه «راه درست» را دنبال کند؛ یعنی همان راهی که دیگران قبلاً کشف کرده اند. این آموزش می تواند خلاقیت طبیعی او را محدود کند و او را به فردی تبدیل کند که بیشتر به تکرار روش های موجود می پردازد تا آفرینش چیزهای تازه. تفاوت انسان خلاق با یک تولیدکننده در همین جاست. تولیدکننده راه شناخته شده و کارآمد انجام یک کار را می داند و با کمترین تلاش به نتیجه می رسد؛ اما آفریننده از مسیرهای مختلف عبور می کند، حتی اگر بعضی از آنها اشتباه باشند. او از هر تجربه چیزی می آموزد و از طریق جستجو و آزمون، به چیزی می رسد که پیش از او وجود نداشته است. بنابراین برای زنده کردن خلاقیت، انسان باید دوباره روحیه کودکانه خود را پیدا کند؛ یعنی از ترس اشتباه کردن فاصله بگیرد، راه های تازه را امتحان کند و خود را فقط به روش هایی که دیگران از پیش تعیین کرده اند محدود نکند. اشو خلاقیت ص 141 و 142

گرجیف همیشه به مریدانش می‌گفت: ”نخستین نکته این است که هویت‌ گیری نکنید و پیوسته به‌ یاد بیاورید که یک شاهد هستید، فقط یک معرفت، نه یک عمل و نه یک فکر“

مردمانی هستند که فکر می‌ کنند که معنویت هم یک تجربه است. آنان نمی‌دانند مردمانی هستند که نزد من می‌آیند و می‌گویند: ”ما دوست داریم تجاربی معنوی داشته باشیم!“ آنان نمی‌دانند چه می‌گویند!! چنین تجربه‌هایی دنیایی هستند هیچ تجربه‌ی معنوی وجود ندارد ــ نمی‌تواند وجود داشته باشد ”معنوی“ خواندنِ یک تجربه یعنی دروغ‌ سازی از آن. معنویت فقط: یک درک از هشیاری خالص است. #اشو #یوگا_ابتدا_و_انتها #برگردان_محسن_خاتمی

تو آگاهی‌ای هستی که خود را بازتاب می‌دهد؛ هیچ بیرونی تو را نمی‌سوزاند. #آشتاواکرا_گیتا

نیاز نیست خودت را در آینه تماشا کنی ... خودت را  در انعکاس رفتار کسانی که با تو معاشرت دارند تماشا کن بهترینها رو براتون آرزو دارم🍁

امروز به جای شمردن چیزایی که ندارم،چیزایی که دارم رو شمردم...

راز آرامش خاطر این است که با هیچ چیز دیگری جز خودِ واقعی‌تان یکی نشوید! (رابرت آدامز) روزتون زیبا🌺 ✨✨✨

چرا از تصویری که از خودمان داریم دفاع می‌کنیم؟ یکی بهت می‌گه: «اشتباه کردی.» و حتی قبل از اینکه فرصت کنی بهش فکر کنی، یه چیزی درونت واکنش نشون می‌ده: «نه، این‌طور نیست.» شاید درست متوجه نشده. شاید همه‌ی ماجرا رو نمی‌دونه. شاید خودش هم اشتباه کرده. شاید شروع کنی به توضیح دادن و دفاع کردن. نه لزوماً چون مطمئنی حق با توئه، بلکه چون چیز عمیق‌تری تهدید شده: تصویری که از خودت داری. بیشتر ما یک تصویر درونی از خودمون داریم: «من آدم مهربونیم.» «باهوشم.» «آدم صادقی‌ام.» «مستقلم.» «کسی‌ام که می‌دونه داره چی کار می‌کنه.» «دوست خوبی‌ام.» «من از اون آدم‌هایی نیستم که همچین کاری بکنن.» این باورها لزوماً بد نیستن. حتی داشتن یک تصویر کلی از خودمون می‌تونه مفید باشه. مشکل از جایی شروع می‌شه که بیشتر از اینکه دنبال کشف حقیقت باشیم، مشغول محافظت از تصویری می‌شیم که از خودمون ساختیم. فرض کن کسی بهت می‌گه در یک بحث باهاش منصفانه رفتار نکردی. اگر هویتت این باشه که «من آدم منصفی هستم»، پذیرفتن این حرف می‌تونه به شکل عجیبی ناراحت‌کننده باشه. چون دیگه فقط قرار نیست بپذیری که «من اشتباه کردم.» ذهن ممکنه این رو این‌طور برداشت کنه: «پس شاید اون آدمی که فکر می‌کردم نیستم.» و پذیرفتن این خیلی سخت‌تره. بنابراین ذهن شروع می‌کنه به دفاع کردن. توضیح می‌دیم. توجیه می‌کنیم. شرایط رو مقصر می‌دونیم. اشتباهات طرف مقابل رو به یاد میاریم و دنبال مدرکی می‌گردیم که ثابت کنه هنوز همون آدم خوب، باهوش و منطقی‌ای هستیم که فکر می‌کردیم. گاهی ما از یک نظر دفاع نمی‌کنیم؛ از هویتمون دفاع می‌کنیم. به همین دلیله که انتقاد گاهی خیلی بیشتر از خودِ اشتباه دردناک می‌شه. اما وقتی این دو جمله رو از هم جدا کنیم، آزادی بیشتری پیدا می‌کنیم: «من کار اشتباهی انجام دادم.» و «من آدم بدی هستم.» جمله‌ی اول بهت اجازه می‌ده یاد بگیری؛ جمله‌ی دوم باعث می‌شه از خودت دفاع کنی. لازم نیست تصویری که از خودت داری رو نابود کنی. فقط لازم نیست در برابر هر چیزی ازش دفاع کنی. دفعه‌ی بعد که کسی ازت انتقاد کرد، قبل از اینکه فوراً از خودت دفاع کنی، کمی مکث کن. به‌جای اینکه بپرسی: «چطور ثابت کنم اون اشتباه می‌کنه؟» از خودت بپرس: «آیا چیزی در این حرف هست که نمی‌خوام درباره‌ی خودم ببینم؟» ممکنه بفهمی انتقاد کاملاً ناعادلانه بوده؛ یا ممکنه چیز مفیدی درباره‌ی خودت کشف کنی. در هر دو حالت، چیزی رو از دست ندادی. چون وقتی هویتت به همیشه درست بودن وابسته نباشه، اشتباه کردن دیگه اون‌قدر ترسناک نیست. وقتی حاضر باشی همچنان خودت رو کشف کنی، دیگه لازم نیست از تصویری که از خودت ساختی دفاع کنی.

ممکن است شخصی سه سال در غاری مدیتیشن کند و این تمرین تو که فقط هر روزه ظرف‌ها را(آگاهانه) بشوری، برابر با آن باشد. بایرون کیتی🌺

چشم از پنجره بردار منجی در آینه است باور کن:)