به کجا چنین شتابان

فرض کنیم شخصی چیزی می‌گوید که تو را عصبانی می‌کند. در روش قدیمی تو می‌خواهی چیزی بگویی که او را مجازات کند، اما این کار ما را قربانی انرژی عادتمان می‌کند. به جایش، تو می‌توانی نفسی کشیده و بگویی «ناشادی در من است. رنج در من است. عصبانیت در من است. تحریک شدن در من است».

افرادی هستند که وقتی می‌شنوند من می‌گویم مشکلات توهم هستند عصبانی می‌شوند. برای اینکه من تهدید به دزدیدن حس هویت آنها می‌کنم. آنها تاکنون زمان زیادی را بر روی ایجاد یک حس نادرست از هویت صرف کرده‌اند. آنها برای سال‌های زیادی به طور ناخودآگاه تمام هویتشان را بر حسب مشکلات یا رنج‌هایشان تعریف کرده‌اند. بدون آنها، چه کسی هستند؟ اکهارت_تله

زندگی رازیست گشوده. همه چیز در دسترس است و هیچ چیز پنهان نیست. تمام چیزی که نیازمند آنی، چشمانی برای دیدن است. ...

💫استاد نَفَس های خودت باش💫 آنچه میجویی مابینِ دم و بازدم های توست هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون برآید مفرح ذات 🌹🌹🌹

بهترین هدیه ایی که می‌توانید به خودتان دهید سکوت است. شفای واقعی در سکوت درونتان رخ میدهد سکوت آن زمین بارور و حاصلخیزیست که روح و جان و تن پوش زمینی تان را شفا داده و از سرو صدای این عالم رها می‌سازد. سکوت، تنها زبان الهی ست که با بی اعتنایی به ندای درونمان و سرکوبگری احساسات مان، فراموشش کرده ایم. وقتی به سکوت می نشینیم، تا ارتباط مستقیم و بی‌واسطه با سکوت برقرار شود، همه سرو صداهای تکراری ذهن و حرفهای ناگفته و ناشنیده دل را می شنویم که از هنگام تولد با آنها هویت گرفته ایم. هرچه از هویتهای ساختی خالیتر می‌شویم سکوتی فراگیر تهيای درونمان را پر می‌کند. آنچه از سکوت برخیزد آغشته به شهده الهی و جوهره آگاهی ست.

حرکات محرک چاکراها

بیداری این نیست که چیزهای جدیدی ببینی بیداری، حقیقتِ آنچه را که در پس زمینه سر و صدای این عالم پنهان و نهانِ و به فراموشی سپرده شده دوباره‌ بیادت میاره و تو اون ژرفای سکوت درونت آنچه قبلا نمی دیدش رو عیان و آشکار میکنه تا وضوح یابی. سکوتی زنده و فراگیر. 🌹🌹🌹

بیشتر مردم تصور می‌کنند آزادی یعنی هر کاری که دلشان خواست انجام دهند؛ اما این آزادی نیست، بلکه اسارتِ خواسته‌هاست. اگر خشم تو را به حرکت وادار می‌کند، برده‌ی خشم هستی. اگر ترس تصمیم می‌گیرد، برده‌ی ترس هستی. اگر تأیید دیگران جهت زندگی‌ات را مشخص می‌کند، هنوز آزاد نشده‌ای. آزادی واقعی زمانی آغاز می‌شود که میان «تو» و ذهنت فاصله‌ای به وجود آید. آن‌گاه افکار می‌آیند و می‌روند، اما تو با آن‌ها یکی نمی‌شوی. احساسات پدیدار می‌شوند و ناپدید می‌شوند، اما تو شاهد آن‌ها باقی می‌مانی. مراقبه برای همین است؛ نه برای فرار از زندگی، بلکه برای دیدن آن با چشمانی شفاف. انسانی که شاهد است، کمتر واکنش نشان می‌دهد و بیشتر پاسخ می‌دهد. واکنش از گذشته می‌آید، اما پاسخ از آگاهی. به همین دلیل است که انسان آگاه، آرام به نظر می‌رسد. نه به این خاطر که مشکلی ندارد، بلکه چون دیگر اجازه نمی‌دهد مشکلات، مرکز وجودش را اشغال کنند. درون او جایی هست که هیچ طوفانی به آن راه ندارد؛ سکوتی که همیشه حاضر است، اگر جرئت کنی لحظه‌ای در آن بایستی. #اشو

خودبرتر 11: احساسات بخاطر قضاوت گریها وترسهای سرکوب شده ماست بخاطرهمین انسان دروجودش پراز خشم ونفرت وانتقام است سنگ دلی بی رحم بودن بخاطر احساساتی است که قبول و پذيرفته نشده است. تمام بیماریهای جسمانی و روانی ما بخاطر عدم پذیرش احساسات است که پنهانش کرده ایم و تبدیل به جنگ و‌ خشم و خشونت درما شده است شاهد بودن یعنی فقط درون خودت را ببینی نه که درونِ دیگران را

خودبرتر 11 انسان شرطی شده فقط،تورا کنترل می‌کند چون دربند ترسهایش بسر می‌برد خودش را مالک تو می‌داند وهمیشه درتصاحب توست که چگونه تورا دراختیار بگیرد انسان درزندان خودساخته خویش زندانی ست بخاطر همین می‌خواهد دیگران درزندانی ش باشند درکنترل ش باشند بخاطر همین مداخله گریها باعث رنجش درانسانها شده است تو صاحب دیگری نیستی تو خود دربندی به بند خود آزاد شو آنوقت اجازه زندگی کردن را به دگری می‌دهی اسارت اسارت را به ارمغان می‌آورد انسان درعشق همیشه دراعتماد است چون عشق نمی چسبد اجازه می‌دهد پروانه خودش بیایید پرنده خودش به سراغ ش بیایید درعشق هیچ تملکی وجود ندارد عشق آزادی ست عشق درفردیت خانه دارد وانسانی که درعشق بسر می‌برد هدایت گرش همان عشق است که همه را با چشم دل می بیند نه با چشم بیمارگون

با نفس های آگاهانه حاکمیتِ ذهن رو بدست می‌گیری وگرنه از دستت درمیره و خودسر میشه و از خودش داستان می بافه و می‌گه که پایانی ندارن... 🌹🌹🌹

•••• او که در هماهنگی با تائوست همچون کودکی نوزاد است؛ استخوان‌هایش نرم و ماهیچه‌هایش ضعیفند ولی نیروهای حیات در او شدید و قدرتمندند؛ می‌تواند تمام روز فریاد بکشد و گریه کند بدون اینکه صدایش خش دار و دورگه شود؛ هماهنگی و یکپارچگی در او کامل است. قدرت فرزانه چنین است. او اجازه می‌دهد همه چیز بیایند و بروند؛ بدون هرگونه تلاش و آرزویی، او هرگز در انتظار نتیجه نیست، پس هرگز ناامید نمی‌شود. او هرگز ناامید نمی‌شود، پس روحش همواره جوان است. 🕊️💫🕊️💫🕊️

صبر کنار رفتنِ "من" است تا "او" آشکار شود شمس تبریزی

رایج‌ترین هم‌هویت‌شدگی‌های ایگو مربوط می‌شوند به: دارایی‌ها، شغلی که دارید، جایگاه اجتماعی، دانش و تحصیلات، ظاهر فیزیکی، توانایی‌های ویژه، روابط، تاریخچه شخصی و خانوادگی، سیستم‌های اعتقادی-باوری و اکثراً هویت‌های ملی، نژادی، مذهبی و سایر هویت‌های جمعی. تو هیچ‌کدامِ این‌ها نیستی. #اکهارت تُله

بیاد داشته باشید که از داخل ذهن که بی‌وقفه در حال بازتولید افکار و باورها و شرطی‌شدگی های خودش است نمی‌توانید بدون‌ِ مشاهده گری، حاکمیت اش را بدست بگیرید. تصور کنید که شما تنها مسافر قطاری سريع السیر هستید که ترمزش بردیده و با شتاب در حرکت است‌ و شما سعی می‌کنید از داخلِ کابینی که در آن نشسته اید، متوقفش سازید و این ناشدنی ست.

سوامی – گفتگوهای نهایی هنگامی‌که خواب هستید هیچ خوش‌آیند و هیچ ناخوش‌آیندی وجود ندارد هیچ دوست داشتن و هیچ دوست‌نداشتنی وجود ندارد. عرفای خردمند و کودکان خردسال هنگامی‌که بیدار هستند نیز به همین شیوه عمل می‌کنند. ذهن یک کودک خردسال خوب است، ذهن یک عارف حکیم و خردمند خوب است اما ذهنی که می‌گوید و باور دارد که "من این بدن هستم" بسیار بسیار بد است. پرسشگر: یعنی یک فکر سمی است؟ آنامالای: بله، بله. فکر "من این بدن هستم" به‌اندازه نیش یک مار کبرا سمی است.

دنیا اقیانوسی از درد و ترس است، اقیانوسی از اضطراب و نومیدی. لذت‌های دنیا همچون ماهیانی اندک و گریزانند که به‌ندرت پدیدار شده و خیلی زود هم از میان می‌روند. در این میان اما انسان کم‌خرد، برخلاف تمام این شواهد، باور دارد که او استثناست و دنیا به او خوشبختی بدهکار است. اما موضوع این است که جهان نمی‌تواند چیزی را که خود ندارد ببخشد؛ دنیا از اساس غیرواقعی (مایا/توهم) است و بنابراین برای خوشبختی حقیقی هیچ سودی ندارد. جز این هم نمی‌تواند باشد. ما از غیرحقیقی خسته و ناخشنود شده‌ایم به همین دلیل است که در جستجوی حقیقت هستیم. خوشبختی یا شادمانی سرشت حقیقی ماست و تا زمانی که آن را نیابیم آرام نخواهیم گرفت. اما به‌ندرت می‌دانیم که آن را کجا باید جستجو کنیم. همین‌که دریابی جهان چیزی جز یک برداشتِ نادرست از حقیقت نیست و آن چیزی نیست که به نظر می‌رسد، از وسواس‌ها و وابستگی‌های آن رها می‌شوی. تنها آنچه با هستی حقیقی تو سازگار است می‌تواند تو را خوشبخت کند؛ و جهانی که تو ادراک می‌کنی، انکار کامل همان حقیقت است. #نیسارگاداتا ماهاراج

از هیچ‌کس دلخور نشوید؛ زیرا ریشه‌ی بسیاری از رنج‌ها، در انتظاراتی است که از دیگران داریم. اگر می‌توانید، وابستگی و توقع خود را از روابط به حداقل برسانید و آرامش را در درون خود جست‌وجو کنید. و اگر شرایط یا رفتار دیگران قابل تغییر نیست، هنر زندگی را در پذیرفتن آنچه خارج از اختیار شماست بیاموزید. بخش بزرگی از زندگی، فراتر از اراده‌ی ما رقم می‌خورد. خرد آن است که انرژی خود را صرف چیزهایی کنیم که توان تغییرشان را داریم و باقی را با آرامش بپذیریم. در نهایت، هیچ چیز ارزشمندتر از سلامت جسم و آرامش روان نیست؛ آن‌ها را بر هر چیز دیگری مقدم بدانید.

درون خالی همه چیز به انسانی تعلق دارد که:چیزی نمی‌خواهد. با نداشتن،او مالک همه چیز زندگی‌ست:او با انصراف از همه،ارباب همه می‌شود.اما چرا؟ زیرا خدا به درون خالی او قدم می‌گذارد.