ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

ADHD FARSI | روانشناسی

ADHD FARSI | روانشناسی

Открыть в Telegram

این کانال زیر نظر متخصص و محقق روانشناسی بهمن میلان اداره می‌شود. تعیین وقت مشاوره: @Baarfmaan گروه چت آزاد : @adhhdchat گروه بحث تخصصی: @adhdfarsie وبسایت ما adhdfarsi.ir

Больше

📈 Аналитический обзор Telegram-канала ADHD FARSI | روانشناسی

Канал ADHD FARSI | روانشناسی (@adhdbefarsi) языкового сегмента Фарси является активным участником. Сейчас сообщество объединяет 21 945 подписчиков, занимая 846 место в категории Психология и 15 980 место в регионе Иран.

📊 Показатели аудитории и динамика

С момента создания невідомо проект демонстрирует стремительный рост, собрав аудиторию из 21 945 подписчиков.

Согласно последним данным от 19 ноября, 2026, канал показывает стабильную активность. За последние 30 дней изменение числа участников составило -478, а за последние 24 часа — -14, при этом общий охват остаётся высоким.

  • Статус верификации: Не верифицирован
  • Уровень вовлечённости (ER): Средний показатель вовлечённости аудитории составляет 19.26%. В первые 24 часа после публикации контент обычно набирает 7.09% реакций от общего числа подписчиков.
  • Охват публикаций: В среднем каждый пост получает 4 229 просмотров. В течение первых суток публикация набирает 1 556 просмотров.
  • Реакции и взаимодействия: Аудитория активно поддерживает контент: среднее количество реакций на один пост — 65.
  • Тематические интересы: Контент сосредоточен на ключевых темах, таких как وقت, کس, مغز, فرد, رابطه.

📝 Описание и контентная политика

Автор описывает ресурс как площадку для выражения субъективного мнения:
“این کانال زیر نظر متخصص و محقق روانشناسی بهمن میلان اداره می‌شود. تعیین وقت مشاوره: @Baarfmaan گروه چت آزاد : @adhhdchat گروه بحث تخصصی: @adhdfarsie وبسایت ما adhdfarsi.ir”

Благодаря высокой частоте обновлений (последние данные получены 20 ноября, 2026) канал поддерживает актуальность и высокий уровень охвата публикаций. Аналитика показывает, что аудитория активно взаимодействует с контентом, что делает его важной точкой влияния в категории Психология.

21 945
Подписчики
-1424 часа
-947 дней
-47830 дней
Архив постов
عشق غیرمالکانه از جایی آغاز می‌شود که فرد متوجه می‌شود اضطرابِ ازدست‌دادن، مجوزِ محدودکردن دیگری نیست. در چنین عشقی، استقلال معشوق نه نشانه‌ای از تهدید رابطه، بلکه نشانه‌ای از زنده‌بودن جهان روانی اوست. تو مجبور نیستی تمام جهان دیگری باشی تا در زندگی‌اش اهمیت داشته باشی؛ همان‌طور که او مجبور نیست از بخش‌هایی از خودش دست بکشد تا دوست‌داشتنی باقی بماند. پارادوکس جالب اینجاست که در عشق مالکانه، فرد برای اطمینان از ماندن دیگری، آزادی او را محدود می‌کند و گاهی دقیقاً همان چیزی را تخریب می‌کند که می‌خواسته حفظ کند: میل آزادانه به ماندن را. اما عشق غیرمالکانه به جای حذف فاصله، ظرفیت تحمل آن را پرورش می‌دهد؛ به جای مطالبه اطمینان دائمی، بر امنیت درونی تکیه می‌کند و به جای تصاحب دیگری، امکان دیگری‌بودنش را به رسمیت می‌شناسد. در عشق بالغ، هدف این نیست که دیگری نتواند بدون تو زندگی کند؛ هدف این است که بتواند، اما همچنان بخواهد با تو زندگی کند. @adhdbefarsi
16 нояб., 11:06

photo content
16 нояб., 11:04

روانشناسی بالینی تأکید می‌کند شجاعت با «نترسیدن» یکی نیست. نترسیدن یعنی ترس نداشتن؛ شجاعت یعنی ترس داشتن و باز هم عمل کردن. راشمن در پژوهش‌هایش روی خنثی‌کنندگان بمب و بیماران دچار ترس بیمارگونه به این نتیجه رسید که بهتر است به‌جای «افراد شجاع» از «اعمال شجاعانه» حرف بزنیم، چون آدم‌های بسیار ترسو هم می‌توانند در لحظه عمل شجاعانه انجام دهند. @adhdbefarsi
11 нояб., 13:21

گاهی آدم‌هایی که در محیط‌های عاطفی پرتنش بزرگ شده‌اند، نه‌تنها به آشوب و دراما عادت می‌کنند، بلکه ممکن است آن را با عشق اشتباه بگیرند.
برای کودکی که صمیمیت را در کنار تنش، قهر، آشتی، پیش‌بینی‌ناپذیری و نوسان‌های هیجانی تجربه کرده، رابطهٔ آرام ممکن است در ابتدا عجیب و حتی ناخوشایند باشد. دستگاه عصبی او به رابطه‌ای عادت کرده که در آن باید دائماً مراقب نشانه‌ها باشد، حالات دیگری را پیش‌بینی کند و برای حفظ پیوند عاطفی تلاش کند. در بزرگسالی، وقتی وارد رابطه‌ای باثبات می‌شود، ممکن است چیزی را که در واقع امنیت است، به‌صورت فقدان هیجان تفسیر کند. نبود اضطراب را با نبود اشتیاق، نبود تعارض را با بی‌تفاوتی و قابل‌پیش‌بینی بودن دیگری را با کسل‌کننده بودن او اشتباه بگیرد. اینجاست که گاهی به‌طور ناخودآگاه تنش تولید می‌کند؛ بحثی را ادامه می‌دهد که می‌توانست تمام شود، از رفتارهای مبهم معنای طردشدگی استخراج می‌کند، دیگری را به واکنش وامی‌دارد یا با ایجاد فاصله و تعارض، شدت عاطفی رابطه را دوباره بالا می‌برد.
آن‌ها ممکن است برای اطمینان از اینکه رابطه هنوز زنده است، دقیقاً همان چیزی را تخریب کنند که رابطه را زنده و امن نگه می‌دارد. @adhdbefarsi
09 нояб., 04:44

در بعضی دعواها، افراد دیگر با یکدیگر گفت‌وگو نمی‌کنند؛ به هیجان یکدیگر واکنش نشان می‌دهند @adhdbefarsi
08 нояб., 15:05

بخشش‌های سالم ۱. بخشش اصیل | Genuine Forgiveness «دیگر نمی‌خواهم رنجی را که به من دادی، به شکل رنج‌دادن تو ادامه بدهم.»
رهایی از خصومت، بدون انکار واقعیت آسیب.
۲. بخشش آگاهانه | Decisional Forgiveness «هنوز از تو ناراحتم، اما نمی‌خواهم انتقام، رفتار بعدی مرا تعیین کند.»
تصمیم به رهاکردن انتقام، حتی پیش از فروکش‌کردن احساسات.
۳. بخشش هیجانی | Emotional Forgiveness «یادآوری آنچه کردی هنوز ممکن است دردناک باشد، اما دیگر تمام وجودم را به تسخیر خود درنمی‌آورد.»
تغییر تدریجی در تجربه هیجانی نسبت به فرد آسیب‌زننده.
۴. بخشش مرزدار | Boundaried Forgiveness «می‌توانم تو را ببخشم، بدون اینکه دوباره به تو اجازه بدهم به من آسیب بزنی.»
رهایی از کینه، بدون واگذاری حق محافظت از خود.
بخشش سالم یعنی آزادکردن خودت از زندان خصومت، نه آزادکردن دیگری از مسئولیت رفتارش. @adhdbefarsi
07 нояб., 12:20

بخشش‌های ناسالم ۱. بخشش زیرکانه | Crafty Forgiveness «می‌بخشمت، اما این بخشش را به شکلی به تو یادآوری می‌کنم که همیشه بدهکار من بمانی.»
بخشش به ابزاری برای حفظ قدرت، برتری یا کنترل تبدیل می‌شود.
۲. بخشودگی کاذب | Pseudo-Forgiveness «می‌گویم بخشیدمت، چون نمی‌خواهم آدم کینه‌توزی به نظر برسم.»
ظاهر بخشش شکل گرفته، اما خشم هنوز در پشت صحنه فعال است.
۳. بخشش توخالی | Hollow Forgiveness «بخشیدمت؛ فقط دیگر نمی‌خواهم درباره‌اش حرف بزنم.»
تعارض خاموش شده، نه لزوماً حل‌شده. سکوت جای پردازش هیجانی را گرفته است.
۴. بخشش خاموش | Silent Forgiveness «بخشیدمت، اما قرار نیست بدانی؛ حتی قرار نیست دوباره به زندگی‌ام برگردی.»
بخشش بدون ابراز بیرونی. البته این نوع لزوماً ناسالم نیست و می‌تواند انتخابی آگاهانه و مرزمدار باشد.
@adhdbefarsi
07 нояб., 12:18

بخشش سالم در برابر بخشش ناسالم هر بخشیدنی نشانه عبور از رنج نیست؛ گاهی فقط شکل پیچیده‌تری از گرفتارماندن در آن است.
07 нояб., 12:15

photo content
07 нояб., 12:15

photo content
06 нояб., 08:51

04 нояб., 04:06

04 нояб., 04:01

پژوهشی به سرپرستی Kent Harber در سال ۲۰۲۶ پدیده ترس از امیدواری را بررسی کرده است: بعضی افراد نه فقط از شکست، بلکه از خود تجربه امیدوارشدن می‌ترسند. سازوکار احتمالی چنین است: فرد به چیزی امیدوار می‌شود. امید، امکان ازدست‌دادن را برایش واقعی‌تر می‌کند. ذهن، امیدواری را با خطر ناامیدی و آسیب عاطفی پیوند می‌دهد. بنابراین فرد پیش از آنکه به چیزی دل ببندد، آرزوهایش را سرکوب می‌کند. در این وضعیت، ناامیدی صرفاً پیامد شکست نیست؛ گاهی راهبردی دفاعی برای پیشگیری از رنج احتمالی است. نکته جالب‌تر اینکه این پژوهش یک ابزار سنجش برای ترس از امیدواری نیز معرفی می‌کند. @adhdbefarsi
03 нояб., 09:52

photo content
03 нояб., 07:52

فیلم‌های زیادی از قبیل جزیره شاتر، ممنتو یا ماشینیست اغلب با جهانی رازآلود آغاز می‌شوند؛ نقش اول هایی که رنجور و پریشان می‌کوشند منشا آشوب پیرامونش را پیدا کند. اما در پایان، معما به نقطه‌ای مشترک می‌رسد: فرد درمی‌یابد که سرچشمه رنجی که تحمل می‌کند، نه در جهان بیرون، بلکه در خود او و در انتخاب‌ها، انکارها یا فراموشی‌هایش بوده است. فیلم هایی که در نقطه پشیمانی تمام می‌شوند، نقطه‌ای که دیگر رنج آن هیاهوی تماشایی آغاز داستان را ندارد. پشیمانی، شور و نمایش را از درد می‌گیرد؛ آن را خاموش‌تر، خصوصی‌تر و گوشه‌گیرتر می‌کند. رنجی که هنوز دیگری را مقصر می‌داند، می‌تواند فریاد بزند، اعتراض کند و برای خود تماشاگر پیدا کند؛ اما رنجی که خود را شناخته، اغلب به سکوت پناه می‌برد. همه پشیمان هایی که تنها به قبرستان می‌روند ساکت تر اما مهربان ترند «برای مردگان بیشتر از زندگان گل می‌برند، زیرا پشیمانی از شکرگزاری قدرتمندتر است.»
15 июля, 02:27

فیلم‌های زیادی از قبیل جزیره شاتر، ممنتو یا ماشینیست اغلب با جهانی رازآلود آغاز می‌شوند؛ نقش اول هایی که رنجور و پریشان می‌کوشند منشا آشوب پیرامونش را پیدا کند. اما در پایان، معما به نقطه‌ای مشترک می‌رسد: فرد درمی‌یابد که سرچشمه رنجی که تحمل می‌کند، نه در جهان بیرون، بلکه در خود او و در انتخاب‌ها، انکارها یا فراموشی‌هایش بوده است. فیلم هایی که در نقطه پشیمانی تمام می‌شوند، نقطه‌ای که دیگر رنج آن هیاهوی تماشایی آغاز داستان را ندارد. پشیمانی، شور و نمایش را از درد می‌گیرد؛ آن را خاموش‌تر، خصوصی‌تر و گوشه‌گیرتر می‌کند. رنجی که هنوز دیگری را مقصر می‌داند، می‌تواند فریاد بزند، اعتراض کند و برای خود تماشاگر پیدا کند؛ اما رنجی که خود را شناخته، اغلب به سکوت پناه می‌برد. همه پشیمان هایی که تنها به قبرستان می‌روند ساکت تر اما مهربان ترند «برای مردگان بیشتر از زندگان گل می‌برند، زیرا پشیمانی از شکرگزاری قدرتمندتر است.»
15 июля, 02:26
15 июля, ~02:26

adhdbefarsi_social_anxiety_self_help.pdf0.63 KB
30 июня, 15:35

تماشای کسی که تغییر می‌کند، شما را بیشتر تغییر می‌دهد @adhdbefarsi
30 июня, 06:53

کتاب گرگ و فیلسوف گرگ به فیلسوف نحوه فکر کردن یاد نداد؛ یاد داد فکر کردن تا چه حد ناکافی است... @adhdbefarsi
کتاب گرگ و فیلسوف گرگ به فیلسوف نحوه فکر کردن یاد نداد؛ یاد داد فکر کردن تا چه حد ناکافی است... @adhdbefarsi
28 июня, 14:10

فیلسوف و گرگ کتابی بینظیر و واقعی از همزیستی پیش بینی ناپذیری انسان‌ها و درنده خویی گرگ‌ها از نظر عاطفی، کتاب درباره‌ی دوستی با موجودی است که اهلی نمی‌شود. برنین همراه رولندز است، اما مال او نیست. این خیلی مهم است. رابطه‌ی آن‌ها مالکانه نیست، حتی اگر در ظاهر انسان صاحب حیوان باشد. گرگ همیشه بخشی از بیرون را با خودش نگه می‌دارد. همین باعث می‌شود کتاب به شکلی درباره‌ی عشق هم باشد: آیا می‌شود با دیگری زندگی کرد بدون اینکه او را خانگی کنیم؟ آیا می‌شود دوست داشت و همزمان وحشی‌بودن دیگری را نکشت؟
کتاب روایت زندگی مارک رولندز، فیلسوف ولزی، با گرگی به نام برنین است. رولندز وقتی جوان بود برنین را به خانه آورد و چون گرگ را نمی‌شد مثل سگ تنها گذاشت، سال‌ها همه‌جا با او رفت: کلاس درس، سفر، زندگی دانشگاهی، خانه. ناشر کتاب هم آن را شرح رابطه‌ی یک فیلسوفی کم تجربه با گرگی باتجربه می‌داند که باعث شد رولندز نگاهش را به عشق، خوشبختی، طبیعت و مرگ بازبینی کند. اما جذابیت کتاب فقط این «همزیستی عجیب» نیست. جذابیتش این است که گرگ در کتاب تبدیل نمی‌شود به حیوان اهلی. برنین «نماد وفاداری» یا «فرشته‌ی پشمالو» نیست. او خطر دارد، بدن دارد، ویرانگری دارد، نیاز دارد، منطق خودش را دارد. او در جهان انسانی جا نمی‌شود. رولندز از برنین استفاده نمی‌کند تا بگوید حیوانات مثل ما هستند؛ اتفاقا نقطه‌ی ظریف کتاب این است که برنین شبیه انسان نیست. انسان معمولا وقتی می‌خواهد به حیوان احترام بگذارد، می‌گوید «او هم مثل ما احساس دارد، فکر دارد، وفادار است.» این هنوز خودشیفتگی انسانی است؛ یعنی ارزش دیگری را با شباهتش به ما می‌سنجیم. رولندز خلاف این مسیر می‌رود: برنین ارزشمند است چون جهانش جهان انسان نیست. یک ایده‌ کتاب نقد خودآگاهی بازتابی است. رولندز آدم را موجودی می‌بیند که به زندگی کردن بسنده نمی‌کند؛ مدام خودش را در حال زندگی تماشا می‌کند. ما همزمان بازیگر و منتقد زندگی خودمانیم. همین توانایی ظاهرا باشکوه، منشأ اضطراب، شرم و بدبختی‌های ظریف ماست. حیوان، به‌ویژه گرگ، در لحظه زیست می‌کند؛ نه به معنای کلیشه‌ای «در حال زندگی کن»، بلکه به معنای اینکه بدن خودش را از بیرون تماشا نمی‌کند و مدام نمی‌پرسد «این حرکت من چه تصویری از من می‌سازد؟» برنین از رولندز نمی‌پرسد «تو کی هستی؟» بلکه با بودنش او را مجبور می‌کند ببیند چه چیزهایی در انسان و حیوان اضافه و فاسد شده‌اند. کتاب درباره‌ی رابطه‌ای است که در آن یکی از طرفین زبان فلسفه دارد و دیگری زبان بدن، بو، حرکت، وفاداری، گرسنگی و مرگ. کتاب از حیوان‌دوستی معمولی جدا می‌شود. حیوان در بسیاری از روایت‌ها فقط تسکین‌دهنده‌ی انسان است. اما برنین تسکین‌دهنده‌ی ساده نیست. او هزینه دارد. خانه را خراب می‌کند، محدودیت می‌سازد، سفر و کار و رابطه‌ی انسانی را تغییر می‌دهد. یعنی عشق در این کتاب «آرامش» نیست؛ سازمان‌دهی دوباره‌ی زندگی حول یک دیگری غیرقابل‌تقلیل است. کتاب همچنین یک رساله‌ی پنهان درباره‌ی مرگ است. برنین می‌میرد، و مرگش برای رولندز فقط فقدان یک حیوان نیست؛ فروپاشی یک شیوه‌ی بودن است. در طول کتاب، گرگ به او یاد می‌دهد که مرگ را نه با ایده‌های تسلی‌بخش، بلکه با بدن و حضور بفهمد. انسان‌ها مرگ را روایت می‌کنند، توجیه می‌کنند، معنوی می‌کنند، سانسور می‌کنند. حیوان می‌میرد، بی‌خطابه. کتاب را میشود به نوعی اختلال در نظام تفسیر انسان دانست. رولندز فیلسوف است؛ یعنی کارش ساختن مفهوم است. اما گرگ مدام چیزی را وارد زندگی‌اش می‌کند که مفهوم‌پذیر کامل نیست. او را نمی‌شود کامل به زبان آورد. کتاب در بهترین لحظه‌هایش درباره‌ی همین شکست زبان است: تو می‌توانی درباره‌ی گرگ بنویسی، اما گرگ هیچ‌وقت در نوشته جا نمی‌شود. همیشه چیزی از او بیرون می‌ماند: بو، سرعت، نگاه، گرسنگی، تنهایی، وفاداری، مرگ. رابطه‌ای که در آن دیگری به جای اینکه «تفسیر شود»، تفسیرگر را تغییر می‌دهد. رولندز برنین را تحلیل نمی‌کند تا تمامش کند؛ با او زندگی می‌کند تا خودش عوض شود. این فرق دارد با فهم سلطه‌گر. فهم سلطه‌گر می‌گوید: «من تو را می‌فهمم، پس مهارت کردم.» فهم عمیق‌تر می‌گوید: «تو را کامل نمی‌فهمم، اما همین نفهمیدن، من را تغییر داده.» نکته‌ی دیگر کتاب این است که ضدانسان‌گرایی‌اش انسان گرایانه است . رولندز فقط نمی‌گوید «حیوانات خوب‌اند، انسان‌ها بدند». گاهی خودش هم خودشیفته، تند، مردانه، حتی آزاردهنده به نظر می‌رسد. منتقدین کتاب را هم جذاب و شیرین می‌داند، هم تا حدی متکبر و انسان‌گریز. این ضعف نیست؛ بخشی از بافت کتاب است. چون راوی خودش نمونه‌ی همان انسانی است که دارد نقدش می‌کند. او پاک و بیرون از مسئله نیست؛ خودش آلوده‌ی همان میمون درون است
@adhdbefarsi
28 июня, 14:09