𝐋𝐚𝐩𝐮𝐭𝐚 // اتاق شمارهٔ ۶

روزی که مرگم فرا رسد، اگر فرصت کنم، تالحظه آخر به چشمانش فکر خواهم کرد. به اولین دیدارمان. چه موهایی داشت. به فردایمان. چه خانه‌ای می‌توانستیم داشته باشیم. چه دختر زیبایی. چه پسر نازی. به آن روز در دشت‌های اردبیل. به آن باد، به آن کوه، به آن خانه کاه‌گلی مادربزرگم که آن‌جا برای اولین بار دست به خمیر شد و کَتَ درست کرد. با شومون‌هایی که خودمان از کوه جمع کرده بودیم. به سالگردمان با آن سفره کوچک و ساده و زیبا. کمی پیچس دل‌مزه داشتیم، کمی چای، کمی پاستیل، کمی لواشک، کمی چای، کیک، و مقداری چای. در واپسین ثانیه‌ها، صدایش در گوشم به من قوت قلب خواهد داد تا با مرگم روبه‌رو شوم. این دنیا همان است که خواسته‌ام. و اگر این را زیسته‌ام، شاید مرگی آرام بهترین پایان باشد‌. شاید آن چیزی که این صحنه طلب می‌کند مرگ است. شاید شکوهش را کامل کند. شاید این پایان برای همه بهتر باشد. آخر در این لحظه، همه چیز همان جایی‌ست که باید‌.