The Feelings

| بریده‌ی مکالمات • فرانتس کافکا | سل را پیش خود این‌گونه می‌توانی مجسم کنی: در وسطْ سنگی تراش‌خورده، در دو طرفش دو ارّه. جز این همه‌چیز خشک است: سرفه‌ی خشک [طرح]. آیا حنجره‌ام برای این این‌قدر می‌سوزد که ساعت‌هاست از آن هیچ کاری نکشیده‌ام؟ همیشه دلم می‌خواهد خودم را سرزنش کنم. ــــــــــــــــــــــــــــــ کمی آب. این قرص‌ها مانند خرده‌های شیشه در بزاق گیر می‌کنند. ــــــــــــــــــــــــــــــ فکر می‌کنم چطور زمانی جرئت می‌کردم یک جرعه‌ی بزرگ آب بنوشم. ــــــــــــــــــــــــــــــ به‌خصوص دوست دارم از گل‌های شقایق پُرپَر مواظبت کنم. آخر آن‌ها خیلی لطیف‌اند. ــــــــــــــــــــــــــــــ یک دقیقه وقت داری؟ اگر فرصت هست لطف کن آرام آبی روی این شقایق‌ها بپاش. ــــــــــــــــــــــــــــــ و در این شرایط، اگر اصلاً خوب‌شدنی در کار باشد، هفته‌ها طول می‌کشد. ــــــــــــــــــــــــــــــ یک پیشنهاد خوب: یک تکه لیمو بینداز در شراب. ــــــــــــــــــــــــــــــ یک هفته‌ی دیگر هم می‌توانم طاقت بیارم. البته امیدوارم. دیگر چه فرقی می‌کند؟ ــــــــــــــــــــــــــــــ آیا درد می‌تواند موقتاً ساکت شود؟ منظورم برای مدتی نسبتاً طولانی است. ــــــــــــــــــــــــــــــ مواظب باش توی صورتت سرفه نکنم. ــــــــــــــــــــــــــــــ ترس و باز هم ترس. ــــــــــــــــــــــــــــــ این‌قدر که با من خوش‌رفتاری می‌کنید برایم دردآور است. اقلاً بیمارستان همینش خوب است. ــــــــــــــــــــــــــــــ بگذارید بد بد بماند واِلّا بدتر خواهد شد. ــــــــــــــــــــــــــــــ فکر می‌کنی چند سال می‌توانی طاقت بیاوری؟ و من تا کی می‌توانم صبر تو را تحمل کنم؟ ــــــــــــــــــــــــــــــ می‌دانی، دریاچه به هیچ جا راه ندارد. ــــــــــــــــــــــــــــــ دستت را بر پیشانی‌ام بگذار تا به من قوت قلب بدهد. ــــــــــــــــــــــــــــــ چرا در بیمارستان، یک‌بار هم که شده، آبجو را امتحان نکردم. ــــــــــــــــــــــــــــــ و بی‌آن‌که دیگر بتوانیم کاری کنیم امید هم نقش بر آب می‌شود.* ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ * ظاهراً این آخرین جمله‌ای است که از کافکا باقی مانده است، جمله‌ای که پس از رفتن پزشک نوشت و دو روز بعد درگذشت. | ترجمه‌ی احمد اخوت • نقش‌هایی به یاد | ‌‌