فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)

📝📝📝برگی از سیره علوی ناظر به تداوم اعدام‌ها و مصادره اموال و ... ✍️احمد حیدری ✅ارزش حکومت از باب معرفی عملی اسلام است وگر نه، حکومت هیچ ارزشی ندارد. امیر مؤمنان فرمود: «ارزش حکومت برای من از کفش پاره کمتر است مگر حقی را اقامه یا باطلی را ابطال کنم»(خطبه 33 نهج البلاغه). وجوب حفظ حکومت هم از باب مقدمه مهمترین واجب یعنی «حفظ اسلام» است و اگر حکومت در طریق معرفی عملی و حفظ اسلام نباشد، حفظ حکومت هیچ وجوب و ارزشی ندارد بلکه سبب مشوّه شدن چهره اسلام می‌شود زیرا جهانیان اسلام را در آینه عملکرد نظام اسلامی می‌بینند. ✅نظام اموی و عباسی، به نام اسلام، قرن‌ها وجود یافتند و امروز دنیا اسلام را در چهره عملکرد این دو نظام می‌شناسد ولی نظام نبوی و علوی که عمر کوتاهی داشتند، عملا دفن شدند و در این پانزده قرن، توسط هیچ نظامی نمایانده نشده‌اند تا دنیا با آنها آشنا شود و بدان بگراید. ✅جمهوری اسلامی بعد از نزدیک به پانزده قرن شکل گرفت تا نمایانگر نظام نبوی و علوی باشد و اسلام ناب را به جهانیان نشان دهد. زمانی این نظام می‌تواند نمایانگر اسلام ناب باشد که رفتار حکومتی‌اش نمایانگر سیره حکومتی نبوی و علوی باشد. در فقه شیعه مستند برخورد با بغی و باغیان فقط عملکرد امام علی در جمل است. او با باغیان اهل بصره بعد از مدارای عجیبی که داشت تا به جنگ منتهی نشود، بعد از آخرین اتمام حجت و‌کشته شدن دعوت کننده‌اش به حکمیت قرآن، جنگید تا شکست خوردند. به محض شکست، همه را بخشید و پرونده جمل بسته شد! منادی ندا داد: «بر مجروحی نتازید و فراری‌ای را تعقیب نکنید». جز اسیرانی که بر قاتل بودنشان شهادت داده شد و به قصاص کشته شدند، بقیه آزاد شدند و فقط اموالی که در لشکرگاه بود، به غنیمت گرفته شد و در همان ساعت فیصله جنگ، به اهل مدینه و کوفه نوشت: «با شکست اهل جمل, شمشیر را از آنان غلاف کردم و آنان را بخشیدم».(جمل شیخ مفید، ص396 و 398). ✅بعد از فیصله جنگ و دفن شهدا و کشته شدگان، وارد بصره شد و برای دیدار با امّ المؤمنین راهی خانه عبد الله بن خلف شد. عبد الله از بزرگان بصره و صاحب بزرگترین خانه و پذیرای عایشه بود، در جمل او و برادرش کشته شده و خانواده اش عزادار بودند. وقتی امام وارد خانه عبدالله شد، همسرش صفیه که امام را می‌شناخت و امام هم او را؛ شروع به نفرین کرد و گفت: «ای قاتل دوستان و پراکنده کننده جمع‌‌ها، خداوند فرزندانت را یتیم کند چنان که فرزندان عبد الله را یتیم کردی». ✅امام بدون اعتنا، به نزد عایشه رفت و بعد از صحبت با او، از صفیه گلایه کرد! بعد از این که از نزد امّ المؤمنین بیرون آمد، صفیه دوباره شروع به ناسزاگویی کرد در حالی که مجروحان جنگ از جمله مروان بن حکم و عبد الله بن زبیر و جمعی دیگر به عایشه پناه برده و در اتاق‌‌های آن خانه پنهان شده بودند و امام خبر یافته بود ولی تغافل می‌کرد. وقتی صفیه دوباره شروع به ناسزاگویی کرد، امام برای تنبّه او که من قاتل نیستم و جز به ضرورت نمی کشم، با اشاره به اتاق‎ها گفت: سزاورا است در این اتاق‌ها را بگشایم و مجروحانی که پناه گرفته‌اند، بکشم؟»!(الفتنه و وقعة الجمل، سیف بن عمر، ص1779-180) ✅این سیره امام علی است که غایتش هدایت و جذب حتی یاغیان و باغیان بود نه حفظ حکومت با سرکوب شدید مخالفان، لذا در سه جنگ با ناکثین و قاسطین و مارقین حتی الامکان سعی کرد که جنگ و خونریزی نشود با این که لشکر کشیده و از اصحابش کشته بودند و ...، در طول جنگ هم سعی داشت کمترین خونریزی واقع شود و بعد از جنگ هم پرونده جنگ را بست و دیگر جز کسانی که دو شاهد عادل بر قاتل بودنشان شهادت دادند، جان و مال بقیه را بخشید و امان داد! ✅متأسفانه این سیره و این اسلام که مبتنی بر جذب و عفو و صفح است را فقط در کتاب‌ها می‌توان یافت و در عمل تا به حال حکومتی اسلامی به آن عامل نبوده است. حکومت جمهوری اسلامی هم که به نام اهل بیت و برای ارائه حکومتی شبه نبوی و علوی در مراتب نازل‌تر برپاشد، در ارائه این اسلام ناتوان بوده و کارنامه درخشانی ارائه نداده است. ✅نویسنده نه در صدد دفاع از حوادث تلخ 1404 است و نه دفاع از کسانی که مرتکب قتل یا جاسوسی و ... شده‌اند. این افراد باید در دادگاه علنی و در حضور ملت محاکمه و در صورت محکومیت به قتل یا جاسوسی و ...، کیفر شوند. سخن در این است که باید بتوان با عفو و بستتن سریع این پرونده، حتی اگر بغی و کودتا و ... بوده باشد، چهره اسلام ناب را به نمایش بگذاریم. به یقین با عفو و صفح و بستن این پرونده، مردم بهتر جذب نظام می‌شوند تا با تداوم اعدام‌ها و مصادره اموال و ...؛ حاکمان هم بهتر رنگ حکومت نبوی و علوی گرفته و نمایش دهنده آن می‌شوند. بدان امید. @Sahamnewsorg @MostafaTajzadeh

مرشایمر چه می‌گوید و تهران چه می‌شنود؟ شکست راهبرد آمریکا، سیاست‌های جمهوری اسلامی را تأیید نمی‌کند و بقای حکومت نیز الزاماً به معنای افزایش قدرت ایران نیست. @irananalyses در رسانه‌ها و محافل حامی جمهوری اسلامی، هر انتقادی که در غرب از سیاست آمریکا در قبال ایران مطرح می‌شود، اغلب به‌عنوان مدرکی بر درستی سیاست‌های تهران بازنشر می‌شود. گزارش‌ها درباره شکست عملیات نظامی، ناکارآمدی تحریم‌ها، هزینه‌های تغییر رژیم یا افزایش بازدارندگی ایران، همگی در یک روایت قرار می‌گیرند: آمریکا شکست خورده است؛ بنابراین، جمهوری اسلامی درست عمل کرده است. اما این نتیجه از مقدمات آن به دست نمی‌آید. سیاست آمریکا ممکن است غیرعقلانی، غیرقانونی یا شکست‌خورده باشد، بدون آنکه سیاست طرف مقابل موفق یا به سود مردمش باشد. انتقاد از واشنگتن، دفاع از تهران نیست؛ همان‌گونه که مخالفت با جنگ علیه ایران به معنای تأیید سیاست‌های داخلی و منطقه‌ای جمهوری اسلامی نیست. این سوءبرداشت تا اندازه‌ای از تفاوت میان فضای عمومی غرب و ساختار رسانه‌ای جمهوری اسلامی ناشی می‌شود. در جوامع باز، مخالفت دانشگاهیان، رسانه‌ها و مقام‌های پیشین با سیاست دولت، بخشی عادی از رقابت سیاسی و تولید دانش است. یک پژوهشگر آمریکایی ممکن است جنگ را برخلاف منافع کشور خود بداند، بی‌آنکه حکومت طرف مقابل را مشروع یا سیاست‌هایش را قابل دفاع تلقی کند. رسانه‌های حکومتی ایران، با حذف این زمینه، انتقاد از آمریکا را به اعتراف غرب به پیروزی جمهوری اسلامی تبدیل می‌کنند. جان مرشایمر یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این برداشت گزینشی است. او از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان واقع‌گرایی تهاجمی (Offensive Realism) است. در این چارچوب، نظام بین‌المللی فاقد قدرت مرکزی است و دولت‌ها نمی‌توانند از نیت آینده یکدیگر مطمئن باشند. بنابراین، برای بقا و جلوگیری از سلطه رقبا، به افزایش قدرت نسبی و بازدارندگی گرایش پیدا می‌کنند. مرشایمر بر همین اساس، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران را شکستی راهبردی می‌داند. به باور او، واشنگتن «منطق پیروزی» معتبری نداشت. منطق یا نظریه پیروزی (Theory of Victory) زنجیره‌ای علّی است که توضیح می‌دهد اقدامات نظامی چگونه باید به یک هدف سیاسی مشخص منتهی شوند. این منطق زمانی فاقد اعتبار است که میان ابزار نظامی و نتیجه سیاسی مورد انتظار، رابطه‌ای معقول و مبتنی بر شواهد وجود نداشته باشد. در این جنگ، واشنگتن تصور می‌کرد بمباران هوایی می‌تواند حکومت ایران را سرنگون و دولتی سازگارتر را جایگزین آن کند. اما قدرت هوایی به‌تنهایی به‌ندرت موجب تغییر رژیم می‌شود و حتی ممکن است به تقویت حکومت، افزایش همبستگی ملی و تضعیف مخالفان داخلی بینجامد. حمله خارجی همچنین می‌تواند تهران را به بازسازی سریع‌تر توان موشکی و جست‌وجوی بازدارندگی هسته‌ای ترغیب کند. مرشایمر نیز حمله به ایران را مبتنی بر نظریه‌ای غیرقابل‌اتکا درباره چگونگی پیروزی می‌داند. این بخش از تحلیل او جدی و قانع‌کننده است. جنگ می‌تواند فضای داخلی ایران را امنیتی‌تر کند، نیروهای میانه‌رو را به حاشیه براند و به حکومت امکان دهد مخالفان خود را همکار دشمن معرفی کند. از این منظر، حمله آمریکا نه‌تنها جمهوری اسلامی را سرنگون نکرد، بلکه ممکن است انسجام دستگاه امنیتی و انگیزه حکومت برای افزایش بازدارندگی را تقویت کرده باشد. رسانه‌های حامی جمهوری اسلامی دقیقاً همین قسمت را برجسته می‌کنند. آن‌ها سخنان مرشایمر درباره شکست آمریکا، افزایش اهرم‌های ایران و اهمیت تنگه هرمز را گواهی علمی بر موفقیت راهبرد تهران می‌دانند. اما بخش مهم دیگری از موضع او را کنار می‌گذارند: مرشایمر حامی جمهوری اسلامی نیست. او حکومت ایران را سرکوبگر می‌داند و می‌گوید از رفتار آن با مردم دفاع نمی‌کند. مخالفت او با تغییر رژیم از این باور ناشی می‌شود که تعیین نظام سیاسی ایران وظیفه ایرانیان است و مداخله خارجی معمولاً جامعه را ویران و دستگاه امنیتی حکومت را تقویت می‌کند. مهم‌تر اینکه مرشایمر جنگ را از منظر منافع آمریکا ارزیابی می‌کند. پرسش او این است که آیا جنگ، قدرت و امنیت ایالات متحده را افزایش می‌دهد یا کاهش. وقتی پاسخ او منفی است. شکست آمریکا در دستیابی به اهدافش، به‌خودی‌خود چیزی درباره کیفیت حکمرانی، وضعیت اقتصادی، آزادی‌های سیاسی یا منافع مردم ایران ثابت نمی‌کند. حتی براساس منطق واقع‌گرایانه نیز واردکردن خسارت به رقیب با افزایش قدرت ملی یکسان نیست. ایران ممکن است برای آمریکا و اسرائیل هزینه ایجاد کند، اما هم‌زمان اقتصاد، نهادها، سرمایه انسانی و انسجام اجتماعی خود را نیز فرسوده سازد. یک کشور می‌تواند دشمنش را گرفتار کند و در همان حال، خودش هم ضعیف‌تر شود. برای فهم این تفاوت باید میان امنیت رژیم (Regime Security)، قدرت ملی (National Power) و امنیت انسانی (Human Security) تمایز گذاشت. امنیت رژیم یعنی توانایی نخبگان حاکم برای حفظ قدرت، کنترل جامعه و مهار مخالفان. قدرت ملی مجموعه ظرفیت‌های اقتصادی، انسانی، فناورانه، نهادی، دیپلماتیک و نظامی کشور است. امنیت انسانی نیز به حفاظت از جان، معیشت، آزادی و کرامت شهروندان مربوط می‌شود. این سه الزاماً هم‌زمان تقویت نمی‌شوند. جمهوری اسلامی ممکن است با گسترش دستگاه امنیتی و افزایش توان موشکی، امنیت رژیم را تقویت کند؛ اما هم‌زمان قدرت ملی و امنیت انسانی ایران بر اثر فقر، فساد، مهاجرت نخبگان، ضعف نهادها، فرسایش اعتماد عمومی و انزوای بین‌المللی کاهش یابد. بقای رژیم فقط نشان می‌دهد ساختار حاکم همچنان توان حفظ خود را دارد؛ این بقا به‌تنهایی نشانه موفقیت کشور نیست. تحلیل مرشایمر نیز در همین نقطه محدود می‌شود. واقع‌گرایی تهاجمی ایران را عمدتاً به‌صورت بازیگری واحد و امنیت‌جو بررسی می‌کند و اختلاف میان منافع حکومت، نهادهای امنیتی، کشور و جامعه را به حاشیه می‌راند. در این چارچوب، رفتار تهران بیشتر واکنشی به تهدیدهای خارجی به نظر می‌رسد و نقش انتخاب‌های ایدئولوژیک و سیاست داخلی کم‌رنگ می‌شود. سازه‌انگاری (Constructivism) این بخش غایب را بهتر توضیح می‌دهد. براساس این نظریه، منافع و تهدیدها فقط بر پایه عوامل مادی مانند تعداد موشک‌ها، پایگاه‌ها یا منابع اقتصادی تعریف نمی‌شوند؛ هویت، ایدئولوژی، هنجارها و روایت‌های تاریخی نیز به آن‌ها معنا می‌دهند. تصور جمهوری اسلامی از انقلاب، مقاومت، آمریکا، اسرائیل و رسالت اسلامی تعیین می‌کند چه چیزی را تهدید و چه چیزی را منفعت بداند. «محور مقاومت» و ضدیت با آمریکا و اسرائیل فقط ابزارهای بازدارندگی نیستند؛ بخشی از هویت و منبع مشروعیت حکومت نیز محسوب می‌شوند. مشکل برداشت حامیان جمهوری اسلامی از مرشایمر آن است که «تاب‌آوری تاکتیکی» را با «موفقیت راهبردی» یکی می‌گیرند. تاب‌آوری تاکتیکی یعنی حکومت توانسته است در برابر حمله دوام بیاورد، انسجام امنیتی خود را حفظ کند و برای دشمن هزینه ایجاد کند. اما موفقیت راهبردی زمانی معنا دارد که نتیجه این مقاومت، موقعیت بلندمدت کشور را نیز بهبود دهد: اقتصاد نیرومندتر شود، سرمایه انسانی حفظ شود، نهادهای عمومی کارآمدتر باشند، مشروعیت داخلی افزایش یابد و ایران از آزادی عمل دیپلماتیک بیشتری برخوردار شود. بقای حکومت بدون تحقق این اهداف، پیروزی کشور نیست. بحث‌های انتقادی در رسانه‌ها و دانشگاه‌های غربی باید برای تهران فرصتی برای ارزیابی واقع‌بینانه سیاست‌ها باشد، نه صرفاً ماده خام تبلیغاتی. وقتی از تحلیل مرشایمر فقط بخش‌هایی انتخاب می‌شود که از شکست آمریکا سخن می‌گوید، اما هشدار واقع‌گرایی درباره ضرورت حفظ پایه‌های مادی قدرت نادیده گرفته می‌شود، حکومت تصویری نادرست از موقعیت خود به دست می‌آورد. این تصویر می‌تواند رهبران را به این نتیجه برساند که چون فشار خارجی نتوانسته جمهوری اسلامی را سرنگون کند، ادامه همان سیاست‌ها نیز کم‌هزینه و موفق خواهد بود. اما تا زمانی که ایدئولوژی حکومت و منافع نخبگان سیاسی، نظامی و اقتصادی بیش از منافع ملی جهت سیاست خارجی ایران را تعیین کند، سخن گفتن از «موفقیت راهبردی» معنای چندانی ندارد.

📝📝📝در شانزدهمین سال حبس؛ وخامت وضعیت جسمانی مطلب احمدیان در زندان اوین ✅مطلب احمدیان، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در شانزدهمین سال حبس خود با وخامت وضعیت جسمانی و عوارض ناشی از سرطان مواجه است. جراحی‌های متعدد و آسیب‌های واردشده به اندام‌های داخلی وی، امکان انجام جراحی مجدد را با محدودیت‌های جدی مواجه کرده است. علیرغم تأیید عدم تحمل حبس توسط پزشکی قانونی و تأکید مکرر این نهاد بر ضرورت پیگیری درمان در خارج از زندان، دادستان تهران همچنان با توقف اجرای حکم یا اعزام وی به مرخصی استعلاجی مخالفت می‌کند. ✅ احمدیان تاکنون چندین بار به دلیل عوارض ناشی از توده سرطانی تحت عمل جراحی قرار گرفته است. در جریان این جراحی‌ها، کیسه صفرای وی برداشته شده و بخش‌هایی از کبد و روده او نیز تحت جراحی قرار گرفته‌اند. تعدد این جراحی‌ها و آسیب‌های واردشده به دستگاه گوارش، انجام جراحی مجدد را با خطرات جدی همراه کرده است؛ به‌گونه‌ای که احتمال از دست رفتن کنترل دفع نیز از جمله پیامدهای احتمالی جراحی مجدد عنوان شده است. ✅در آخرین مراجعه این زندانی به پزشکان فوق‌تخصص و جراحان، پس از بررسی وضعیت جسمانی وی، به او اعلام شده است که دیگر امکان انجام جراحی برایش وجود ندارد. این در حالی است که بنا بر اطلاعات دریافتی، وضعیت جسمانی او نیازمند انجام فوری یک عمل جراحی است. جراحی موردنیاز فعلی ارتباط مستقیمی با جراحی اصلی توده سرطانی ندارد، بلکه به دلیل عوارض و پیامدهای ناشی از آن ضروری شده است. @MahmoudianMehdi @MostafaTajzadeh

📝📝📝زنان مسلمان و تداوم مبارزه برای شهروندی، نمایندگی و عاملیت سیاسی در هند ✍🏻آزاده ثبوت ✅در سال ۲۰۱۹، دانشگاه جامعه ملیه اسلامیه و محلهٔ مجاور آن، شاهین‌باغ، به کانون‌های محوری مقاومت علیه قانون اصلاح شهروندی و پروژهٔ سیاسی هندوتوا در دولت نارندرا مودی تبدیل شدند؛ قانونی که مسلمانان را بر اساس تعلق دینی از سازوکار تسهیل‌شدهٔ کسب شهروندی محروم می‌کرد و در پیوند با طرح ثبت ملی شهروندان، نگرانی عمیقی دربارهٔ سلب یا مشروط ‌سازی حق شهروندی مسلمانان هندوستان برمی‌انگیخت. سازوکاری که به‌طور نامتناسبی بر کسانی تأثیر می‌گذارد که پیشاپیش با حاشیه‌نشینی اقتصادی و اجتماعی، بی‌سوادی و بی‌خانمانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در نتیجه نه‌تنها مسلمانان، بلکه گروه‌هایی را که در طول تاریخ با محرومیت مواجه بوده‌اند، از جمله دالیت‌ها و آدیواسی‌ها، به حاشیه می‌راند. ✅این مقاومت در شرایطی شکل گرفت که سرکوب دولتی طولانی‌مدت و واکنش‌های خصمانه علیه جامعهٔ مسلمان در هند به‌طور فزاینده‌ای شدت گرفته بود. عامل فوری آغاز اعتراض، خشونت پلیس علیه دانشجویان دانشگاه جامعه ملیه اسلامیه بود؛ نزدیک‌ترین دانشگاه به شاهین‌باغ که شمار زیادی از دانشجویان آن در همین محله زندگی می‌کردند. هنگامی که خشونت پلیس در شب ۱۵ دسامبر آغاز شد، زنان مسلمان به‌سرعت بسیج شدند تا سدی حفاظتی در برابر نیروهای امنیتی مسلح ایجاد کنند.  ادامه‌ی مطلب را در وبسایت کانون زنان ایرانی بخوانید: https://ir-women.com/23000 @MostafaTajzadeh

📝📝📝بیست روز بازداشت؛ آزادی با بهای همبستگی، اما پایان‌ناپذیری ایستادگی ✅امشب، پس از بیست روز بازداشت، سرانجام آزاد شدم؛ آزادی‌ای که نه با فراهم شدن وثیقه ملکی، بلکه با تأمین و واریز وجه التزام از سوی یک زوج جوان ممکن شد. در شرایطی که ملک معرفی‌شده برای وثیقه همچنان در بازداشت بود و امکان استفاده از آن وجود نداشت، این دو انسان شریف با پذیرش مسئولیتی سنگین، امکان آزادی موقت مرا فراهم کردند. ✅این زوج جوان را می‌شناسم. نکته تکان‌دهنده ماجرا اینجاست که خودشان نیز زیر فشارهای سنگین اقتصادی و دشواری‌های معیشتی زندگی می‌کنند؛ با این همه، پس‌انداز و دارایی شخصی‌شان را در طبق اخلاص گذاشتند تا من از بازداشت آزاد شوم. آن‌ها از اندوخته زندگی خود گذشتند تا آزادی انسانی دیگر را ممکن کنند. ✅این اقدام برای من تنها یک کمک مالی نیست؛ یک مسئولیت اخلاقی و انسانی بزرگ است. باید هرچه سریع‌تر مبلغی را که این دو عزیز از دارایی و پس‌انداز خود تأمین کرده‌اند، برایشان جمع‌آوری و بازگردانم. نمی‌توانم بپذیرم کسانی که خود با دشواری روزگار می‌گذرانند، برای آزادی من چنین هزینه‌ای بپردازند و من نسبت به این مسئولیت بی‌تفاوت بمانم. ✅در روزگاری که فشار اقتصادی، بسیاری را به حصار فردی خود رانده و مناسبات انسانی را فرسوده کرده است، هنوز شرافت‌هایی وجود دارند که از مرز تنگ منافع شخصی عبور می‌کنند. این زوج جوان با رفتارشان نشان دادند که همبستگی هنوز زنده است؛ آن هم نه در شعار و سخنرانی، بلکه در لحظه‌ای که باید پای هزینه ایستاد. ✅اما یک پرسش همچنان در ذهنم سنگینی می‌کند: این آقایان به دنبال چه می‌گردند؟ از این بازداشت‌ها، احضارها، فشارها و برخوردهای فرساینده چه نتیجه‌ای انتظار دارند؟ مگر قرار است با بیست روز بازداشت، اراده انسانی را به زانو درآورد یا حافظه سیاسی یک عمر را پاک کرد؟ ✅من دهه‌هاست با زندان و بازداشت و فشارهای جمهوری اسلامی آشنا هستم. این تجربه برای من نه یک خاطره دور، بلکه بخشی از تاریخ زیسته من است. سال‌ها حبس، محرومیت و تحمل خشونت، چیزی از باورهایم کم نکرده است. ✅در اسفندماه سال گذشته نیز، در جریان یورش و هجوم به خانه‌ام، چنان خشونتی بر من تحمیل شد که به خونریزی مغزی انجامید؛ حادثه‌ای که آثار جسمی و پیامدهای درمانی آن همچنان ادامه دارد. ✅با وجود همه اینها، امروز دوباره در برابر همان پرسش قدیمی ایستاده‌ام: قرار است چه چیزی را در وجود ما بشکنند؟ ✅ما که مرغمان یک پا دارد! نه از سر لجاجت کودکانه، بلکه از سر آگاهی و تجربه‌ای که بهای سنگینش را پرداخته‌ایم. کسی که سال‌ها هزینه ایستادن بر سر باورهایش را داده، با چند روز و چند هفته بازداشت، ناگهان به انسانی دیگر تبدیل نمی‌شود. ✅بدن ممکن است زخمی شود، مغز ممکن است خونریزی کند، آزادی ممکن است به گروگان گرفته شود؛ اما اراده انسانی را نمی‌توان با صورت‌جلسه بازداشت کرد. ✅امشب آزاد شده‌ام، اما این آزادی را نباید صرفاً به نام خودم ثبت کنم. بخشی از آن حاصل شرافت و شهامت آن زوج جوان است؛ کسانی که در لحظه نیاز، به جای تماشای رنج دیگری، مسئولیت انسانی خود را پذیرفتند. من این همراهی را نه فراموش می‌کنم و نه اجازه می‌دهم بار مالی آن بر دوش کسانی بماند که خودشان در تنگنای معیشت قرار دارند. ✅از همه دوستان، همراهان و کسانی که در این بیست روز نگرانم بودند، پیام فرستادند، پیگیر شدند و کنارم ایستادند، صمیمانه سپاسگزارم. ✅من امشب آزاد شده‌ام؛ نه از گذشته‌ام فاصله گرفته‌ام، نه از باورهایم عقب نشسته‌ام و نه حافظه‌ام را به دست فراموشی سپرده‌ام. ✅این گزارش کوتاه، خبر آزادی من است؛ اما در عین حال شهادتی است بر دو واقعیت: استمرار فشار و سرکوب، و استمرار همبستگی و شرافت انسانی. ✅گزارش مشروح‌تر از جزئیات بازداشت و آنچه در این بیست روز گذشت را در روزهای آینده منتشر خواهم کرد. ✅هنوز ایستاده‌ایم؛ با زخم‌هایمان، با خاطراتمان و با همان یک پای مرغمان! @hamidasefi-mf3jo @MostafaTajzadeh

📝📝📝‍ سرود ملی؛ مسئله‌ای که خیلی دیر به یادش افتادیم! ✍یاسرعرب ✅این روزها تیتر خبرگزاری‌ها پر شده از اینکه چرا علی دایی، عادل فردوسی‌پور و بعضی دیگر از مهمانان مراسم ترحیم مرحوم حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال ایران و پدر ترانه علیدوستی، هنگام پخش سرود ملی از جای خود بلند نشدند! ✅فارغ از قضاوت درباره رفتار افراد، این نخستین بار نیست که مسئله خواندن یا نخواندن، احترام گذاشتن یا نگذاشتن به سرود ملی به موضوعی جنجالی تبدیل می‌شود. ✅هر بار عده‌ای موضع می‌گیرند، هزینه می‌دهند، از آن دفاع می‌کنند یا به آن اعتراض می‌کنند. یک طرف می‌گوید این سرود، سرود حکومت است و طرف دیگر آن را سرود ملت می‌داند! . ✅اما می‌خواهم از این جنجال روز فاصله بگیرم و به روزهایی برگردم که هنوز به این نقطه بحرانی نرسیده بودیم... ✅سال‌ها پیش، زمانی که من به‌عنوان یک کنشگر مرزی تلاش می‌کردم سرود ملی را به‌مثابه یک مسئله روی میز بگذارم، معتقد بودم باید درباره محتوا، فرم و خاستگاه آن گفت‌وگو کنیم. ✅باید درباره نسبت سرود ملی با مفهوم دولت-ملت در ایران حرف بزنیم و بفهمیم که این مسئله، برخلاف تصور بعضی‌ها، صرفاً یک موضوع موسیقایی یا تشریفاتی نیست. ✅ما آن روزها می‌دیدیم که اگر این مسائل به‌موقع به گفت‌وگو گذاشته نشوند، به زودی روزی می‌رسد که دیگر برای طرح عقلانی آنها دیر شده است. ✅با تمام توان درباره این موضوعات حرف زدیم، برنامه ساختیم، میز گفت‌وگو ترتیب دادیم؛ اما گوش شنوایی نبود! ✅از شما دعوت می‌کنم دقایقی از برنامه «رویای ایران» را ببینید؛ برنامه‌ای که به تهیه‌کنندگی من تولید شد و در این قسمت آن، در کنار حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر محمدرضا زائری، دکتر محسن رنانی، استاد افشین اعلا و دکتر آبان ابراهیم‌پور، درباره همین مسائل گفت‌وگو کردیم. ✅من در آن برنامه، سال‌ها پیش از آنکه چنین مناقشه‌هایی به تیتر اول رسانه‌ها تبدیل شوند، درباره سرود ملی حرف زدم. ✅مسئله این است: بعضی بحران‌ها ناگهان به وجود نمی‌آیند؛ سال‌ها پیش نشانه‌هایشان آشکار است. فقط ما ترجیح می‌دهیم آنها را نبینیم! آنقدر نبینیم تا چون شعله‌ای در کف خیابان خود را به نمایش بگذارند! ✅شعله‌ای که در آنجا نیز برای خاموش کردنش ابزاری جز آتشِ گلوله وجود ندارد! @tahkimmelat

سرود ملی؛ مسئله‌ای که خیلی دیر به یادش افتادیم! ✍یاسرعرب این روزها تیتر خبرگزاری‌ها پر شده از اینکه چرا علی دایی، عادل فردوسی‌پور و بعضی دیگر از مهمانان مراسم ترحیم مرحوم حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال ایران و پدر ترانه علیدوستی، هنگام پخش سرود ملی از جای خود بلند نشدند! فارغ از قضاوت درباره رفتار افراد، این نخستین بار نیست که مسئله خواندن یا نخواندن، احترام گذاشتن یا نگذاشتن به سرود ملی به موضوعی جنجالی تبدیل می‌شود. هر بار عده‌ای موضع می‌گیرند، هزینه می‌دهند، از آن دفاع می‌کنند یا به آن اعتراض می‌کنند. یک طرف می‌گوید این سرود، سرود حکومت است و طرف دیگر آن را سرود ملت می‌داند! . اما می‌خواهم از این جنجال روز فاصله بگیرم و به روزهایی برگردم که هنوز به این نقطه بحرانی نرسیده بودیم... سال‌ها پیش، زمانی که من به‌عنوان یک کنشگر مرزی تلاش می‌کردم سرود ملی را به‌مثابه یک مسئله روی میز بگذارم، معتقد بودم باید درباره محتوا، فرم و خاستگاه آن گفت‌وگو کنیم. باید درباره نسبت سرود ملی با مفهوم دولت-ملت در ایران حرف بزنیم و بفهمیم که این مسئله، برخلاف تصور بعضی‌ها، صرفاً یک موضوع موسیقایی یا تشریفاتی نیست. ما آن روزها می‌دیدیم که اگر این مسائل به‌موقع به گفت‌وگو گذاشته نشوند، به زودی روزی می‌رسد که دیگر برای طرح عقلانی آنها دیر شده است. با تمام توان درباره این موضوعات حرف زدیم، برنامه ساختیم، میز گفت‌وگو ترتیب دادیم؛ اما گوش شنوایی نبود! از شما دعوت می‌کنم دقایقی از برنامه «رویای ایران» را ببینید؛ برنامه‌ای که به تهیه‌کنندگی من تولید شد و در این قسمت آن، در کنار حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر محمدرضا زائری، دکتر محسن رنانی، استاد افشین اعلا و دکتر آبان ابراهیم‌پور، درباره همین مسائل گفت‌وگو کردیم. من در آن برنامه، سال‌ها پیش از آنکه چنین مناقشه‌هایی به تیتر اول رسانه‌ها تبدیل شوند، درباره سرود ملی حرف زدم. مسئله این است: بعضی بحران‌ها ناگهان به وجود نمی‌آیند؛ سال‌ها پیش نشانه‌هایشان آشکار است. فقط ما ترجیح می‌دهیم آنها را نبینیم! آنقدر نبینیم تا چون شعله‌ای در کف خیابان خود را به نمایش بگذارند! شعله‌ای که در آنجا نیز برای خاموش کردنش ابزاری جز آتشِ گلوله وجود ندارد! @tahkimmelat

❇️ ۲۸ سال دادخواهی؛ از قتل‌های زنجیره‌ای تا ایستادگی در برابر جنگ و سرکوب 🔹 ۲۸ سال پس از قتل‌های سیاسی پاییز ۱۳۷۷، پرستو فروهر همچنان بر دادخواهی پدر و مادرش، پروانه و داریوش فروهر، و دیگر قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای پافشاری می‌کند. او در روایتی از این سال‌ها، از تلاش حکومت برای پنهان‌کردن حقیقت، تحریف پرونده و خاموش‌کردن صدای بازماندگان می‌نویسد. 🔹 از پیروز دوانی و حمید حاجی‌زاده تا مجید شریف، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، قتل‌های سیاسی پاییز ۷۷ موجی از خشم و اعتراض برانگیخت. وزارت اطلاعات سرانجام به نقش مأموران خود در چهار قتل اعتراف کرد، اما با معرفی آنان به‌عنوان عوامل «خودسر»، مسئولیت ساختاری این جنایت‌ها را نپذیرفت. 🔹 پرستو فروهر از ۲۸ سال تلاش برای دادخواهی می‌گوید؛ سال‌هایی که با پنهان‌کاری قضایی، پرونده‌سازی، تهدید، تخریب و تلاش برای بی‌اعتبارکردن بازماندگان همراه بوده است. با این همه، او تأکید می‌کند که روایت شخصی‌اش بخشی از روایتی جمعی برای حفظ حافظه تاریخی و ایستادگی در برابر فراموشی و بی‌عدالتی است. 🔹 در سالگرد امسال، فروهر از ایرانِ گرفتار جنگ، سرکوب و بحران معیشت می‌نویسد. او هم تجاوز نظامی به ایران و ویرانی ناشی از جنگ را محکوم می‌کند و هم از کشتار دی‌ماه، اعدام‌ها، بازداشت‌ها و سرکوب گسترده حکومتی سخن می‌گوید. از نگاه او، جنگ و استبداد هر دو جان و زندگی مردم را نشانه گرفته‌اند. 🔹 فروهر از بهای سنگین مخالفت با جنگ و دفاع از موضع مستقل خود پرده برمی‌دارد. او از تخریب، اتهام‌زنی و تلاش برای بی‌اعتبارکردن سال‌ها دادخواهی‌اش می‌گوید؛ رفتارهایی که به باور او از سوی جریان‌هایی با مواضع ظاهراً متضاد دنبال می‌شود. با وجود این فشارها، اعلام می‌کند امسال نیز برای سالگرد قتل پدر و مادرش به ایران بازمی‌گردد؛ برای یادآوری، دادخواهی و دفاع از کرامت و آزادی انسان. لینک متن کامل *منبع: رادیو زمانه @MahmoudianMehdi @MostafaTajzadeh

دیشب در حاشیه‌ی تئاتری که دو دوست اسپانیایی و آرژانتینی‌ روی صحنه بردند، با یکی از بازیگران که کویتی بود هم‌کلام شدم. اول پیش خودم گفتم صمیمیت و خلوص این آدم به‌قدری دلنشین است که شراب پس از نمایش را با او بنوشی و چند کلامی در مورد کار ردوبدل کنی و بعد هم خداحافظی کنی و بروی خانه، ولی او روایت بسیار تلخی را نقل کرد که از دیشب تا حالا ذهنم را رها نکرده است. می‌گفت برای نجات از چرخه‌ی بی‌رحمانه‌ی تبعیض تحت حکومت کویت به هلند پناه آورده است. داستان از این قرار است که از سال ۲۰۲۴ امیر شیخ مشعل موجی از لغو تابعیت را به راه انداخته و کویتی‌هایی را که خالص تشخیص نمی‌دهد از حقوق شهروندی محروم می‌کند. او و دو برادرش قربانی ریشه‌ی عراقی پدرشان شده‌اند. از این سه برادر، دو نفر توانسته‌اند خود را به هلند برسانند، اما سومین برادر در کویت مانده است و امکان خروج ندارد؛ بدون حق اشتغال، بدون بیمه‌ی درمانی، بدون خدمات بانکی، و در کل محروم از کوچک‌ترین حقوق انسانی در تاریکی مرگ مدنی روزگار می‌گذراند. غم‌انگیزتر این‌جا است که پدر و مادرشان سال‌ها پیش چشم از جهان بسته‌اند؛ دست‌شان از دنیا کوتاه است و نمی‌بینند که یک امیر خودکامه چگونه دارد با ثمره‌ی وصالی که بیش از نیم قرن پیش جوانه زده بود، بازی می‌کند. این مرد هنرمند زبان‌دان و تحصیل‌کرده، معصومانه و با تعجب می‌پرسید چرا در رسانه‌های غربی ردپایی از این فاجعه و ظلمی که بر مردم کویت می‌رود دیده نمی‌شود. پاسخم روشن بود: کویت متحد استراتژیک غرب است و رسانه‌های غربی هیچ لزومی نمی‌بینند چهره‌ی متحد کلیدی‌شان را در منطقه خراش دهند؛ رفتاری که در قبال کشورهایی چون ایران کاملاً برعکس است و اخبار آن را به‌صورت لحظه‌ای کار می‌کنند. با خودم فکر می‌کنم که کاش بتوانم در مورد این موضوع چیز درخوری به زبان انگلیسی بنویسم، اما فعلاً همین‌قدر به ذهن خسته‌ام قد می‌دهد که از هیچ مفهومی به‌اندازه‌ی حقوق بشر استفاده‌ی ابزاری نشده است؛ شما اگر تحت حکومتی متحد غرب زندگی کنید، حقوق‌ انسانی‌تان اهمیتی ندارد، و اگر زیر سایه‌ی حکومتی زندگی کنید که با غرب زاویه دارد، حقوق انسانی‌تان برجسته می‌شود، اگرچه واقعیت امر این است: حقوق انسانی شما در هر دو حالت برای غرب اهمیتی ندارد. ReyhAne Gholami (@RG4954) @mohem_mat @MostafaTajzadeh

🟰 علی نیک‌جو: آقا مسعود پزشکیان من به عنوان یک شهروند معمولی از شما میپرسم؛ اصرارِ بر نگه داشتنِ پیرمرد ۸۵ ساله در زندان خانگی - با شرایطی سخت تر از پانزده سال گذشته - با کدام روش حکمرانی و منش و مرامِ مراد و مولای شما علی کمترین نسبتی دارد؟ منبع: حساب ایکس نگارنده @Kaleme @MostafaTajzadeh

✅کروبی: ایران این آزمون تاریخی بزرگ را شجاعانه و با افتخار پشت سر خواهد گذاشت مهدی کروبی در پیامی به مناسبت یکصدمین سالروز تولد آیت‌الله سید جلال‌الدین طاهری اصفهانی، از او به‌عنوان «مجاهد نستوه و عالم عامل» یاد کرد و بر ضرورت بررسی و تجلیل منصفانه از میراث فکری و مبارزاتی این روحانی فقید تأکید کرد. به گزارش دریافتی انصاف نیوز، متن پیام حجت‌الاسلام مهدی کروبی در پی می‌آید: باسمه تعالی الذین آمنوا و لم یلبسوا ایمانهم بظلم اولئک لهم الامن وهم مهتدون. زندگی پر از امید و انگیزه در بحرانی‌ترین شرایط سیاسی و اجتماعی، جزئی از هنر ایرانی و رمز پویایی و پیروزی ایرانیان در مقابله با تجاوزها و تهدیدهای داخلی و خارجی است و قدرشناسی و تکریم نیکان و فرزانگان که عمر خود را در راه تحکیم هویت‌های اسلامی و ایرانی سپری کرده‌اند، یکی از آثار این فرزانگی و فرهیختگی است. من نیز به نوبه‌ی خود خرسندم که به مناسبت صدمین سالروز تولد برادر مجاهد و فقیدم مرحوم آیت‌الله سید جلال‌الدین طاهری اصفهانی، هم‌صدا با ملت شریف، بویژه دوستان و همراهان وفادارش یاد آن مجاهد نستوه و عالم عامل را که سراسر حیات شریفش نماد وفاداری و پایداری به حقیقت و آرمان‌های اسلام عزیز و تأکید بر کرامت انسان‌ها و اعتقاد به تقدم حقوق مردم بر همه‌ی اولویت‌ها و مصلحت‌های دیگر بود، گرامی می‌دارم. بر این باورم که ایران عزیز، با سربلندی و افتخار، آزمون تاریخی بزرگی را که گریبانگیر آن است شجاعانه پشت سر خواهد گذاشت و مجال پرداختن بیشتر به میراث فکری و مبارزاتی فرزانگانی که تاریخ معاصر ما با مقاومت و مجاهدت آنان رقم خورده است، فراهم خواهد آمد و ارزش‌آفرینی بزرگانی همچون آیت‌الله طاهری اصفهانی به نحو بایسته در معرض تحقیق، نقد و تجلیل منصفانه قرار خواهد گرفت. علو درجات آن اسلام‌شناس حق‌مدار و زندگی پرنشاط ملت مقاوم و حق‌جوی ایران را از حضرت احدیت مسئلت می‌نمایم. مهدی کروبی @Sahamnewsorg

📝📝📝پیام‌های تسلیت به‌مناسب درگذشت صادق نوروزی، فعال سیاسی و دبیرکل حزب توسعه ملی ایران 📌احزاب، تشکل‌ها و رسانه‌ها جبهه اصلاحات ایران - نهضت آزادی ایران - حزب کارگزاران سازندگی ایران - انجمن مهندسان ایران - انجمن روزنامه‌نگاران زن ایران - حزب پیشرو اصلاحات - حزب اعتماد ملی ایران - مجمع نمایندگان ادوار مجلس - مجمع دانش آموختگان ایران اسلامی - حزب آزادی - حزب مردم‌سالاری - انجمن اسلامی جامعهٔ پزشکی ایران - رسانه کلمه - رسانه «صبح ما» - 📌چهر‌‌ه‌ها و شخصیت‌ها سیدمحمد خاتمی - محسن آرمین - محسن امین‌زاده - بهزاد نبوی - آذر منصوری - فیض‌الله عرب‌سرخی و مریم قدس - عباس آخوندی - عبدالله ناصری - معروف صمدی - غلام‌حیدر ابراهیمبای سلامی - شهاب‌الدین طباطبایی - رضا سالیانی - طاهره نقی‌ئی - احمد شریف - بدرالسادات مفیدی - فاطمه راکعی - احمد ستاری - جواد امام - محمد خون‌چمن - علی ظفرزاده - فرج کمیجانی - حسین کمالی - غلامرضا ظریفیان - علی‌محمد حاضری - شهیندخت مولاوردی - صفر اسلامی - حجت اسماعیلی - حسین بی‌غم - عباس موسایی - سیدعباس احمدی - رضا علم‌الهدی - نورالدین آهی - علی قوچکانلو - حسن منیعی - حمید خزائی - محسن باستانی - حمیدرضا موحدی‌زاده - سیدهاشم هدایتی - وفا تابش - محمدمهدی غفوریان - علی محقر - محمود سرآبادانی

📝متن نامه‌ی استاد اخراجی... 🔻دکتر  ندا تولایی (استاد اخراجی دانشگاه الزهرا)، خطاب به استادی که پس از اخراج او قرار است کلاس و درس او را ادامه دهد نوشت: *من تا اینجا را درس دادم. تا آخرِ قرون وسطی…تو برایشان از «رنسانس» بگو. از زایش دوباره! مبادا فکر کنند تاریکی پایانی ندارد! متن نامه را با هم بخوانیم: همکار محترم من ، سلام هفته پیش از دانشگاه با من تماس گرفتند و گفتند: «بدلیلِ نوساناتی که در تایید صلاحیت شما از سوی حراست پیش آمده این ترم را نمیتوانیم در خدمتتان باشیم» ساده‌ترش میشود ، تو اخراجی این در حالی ست که سه ماه پیش تمام اساتید مجددا صلاحیتشان مورد بازبینی قرار گرفت. من تایید شدم و این ترم هم دو جلسه از کلاس هایم برگزار شد. سرتان را درد نیاورم. خلاصه چنین شد که احتمالا باقیِ ترم کلاسِ من به شما واگذار میشود. زحمت شد برایتان. میدانم که از نصفه‌ی کلاس، جایِ یک مدرس دیگر را گرفتن سخت است. هر چند من تجربه‌اش را نداشته‌ام. بگذریم من تا آخرِ قرونِ وسطی را گفته ام. از اینکه مسیح، پیامی جز محبت برای مردمش نداشت اما کلیسا هزار سال روزگارِ اروپا را به نام او سیاه کرد و هر کس حرفِ جدیدی زد سوزانده شد. برایشان از سازمان های اَنگیزیسیون گفتم که چنان به تفتیشِ عقاید و کندوکاو در خصوصی‌ترین اعمالِ شهروندانش پرداخت که هر بذری برایِ خلقِ هنر در خاک خفه ماند و چنین بود که تاریخِ هنر به نسبت، ده قرن اینچنین ناچیز ماند. من تا اینجا را درس دادم. تا اخرِ قرون وسطی…تو برایشان از ؛    رنسانس بگو.....   از زایشِ دوباره..... مبادا فکر کنند تاریکی پایانی ندارد. تو برایشان از قصه هایِ پشتِ هر اثرِ هنری بگو، مثلا بگو که ؛ داوید، ناپلئون را به دروغ رویِ اسب با آن شکوه نقاشی کرد. که جبروتش حفظ شود. وگرنه ناپلئون سوارِ الاغ بود در آلپ. برایشان از قصه های پشتِ هر هنرمند بگو. مثلا بگو «کته کُلویتس» پسرش در جنگ کشته شد و هنرش توسط حزبِ حاکم بعنوان هنرِ فاسد ممنوع شد و مجبور به استعفا از جایگاهش در هیات علمی دانشگاه شد و همه‌ی اینها باعث نشد امروز ما در خاور میانه نام او را ندانیم. اما هرگز نامِ کسی که او را سرکوب کرد باقی نماند. دست کم نه به نیکی… برایشان از تک تکِ زنانی بگو که جنگیدند که بالاخره در قرن بیستم نامشان هم پایِ مردان در تاریخ هنر مطرح شود. مبادا فکر کنند زنان همیشه در محاق باقی خواهند ماند. همکارِ محترمم. من شما را نمیشناسم، نمیدانم سرِ کلاس، خودت هستی یا مانند خیلی از ما مجبور به پنهان کردن بخشی از خودت. در نظر بگیر که خیلی از بچه‌ها حتی در خانه هم مجبورند بخشی از خودشان را پنهان کنند. پس اگر صلاح دیدی آزادشان بگذار که دست کم سر کلاس، خودشان باشند. بدونِ ترس از عواقبش. ناراحتِ من نباش. من ۸ سال در این دانشگاه درس دادم. و میانگین ارزشیابیم با ۶۰ کلاس و دو هزار دانشجو‌ با استناد به سایتِ خود دانشگاه ۱۹/۶۸ است. همین برای من کافی ست. کلاسم را به تو میسپارم. من تا اخر قرون وسطی را درس دادم، تو اما برایشان از رنسانس بگو.....! 🔹مهر ۱۴۰۲ #ندا_تولایی #اخراج #دانشگاه_الزهرا #زن_زندگی_آزادی @Shbazneshasteganir https://t.me/Sociologyofsocialgroups @MostafaTajzadeh

✅محسن میردامادی پیامدهای تحولات واشنگتن، مذاکرات و بازدارندگی ملی را تحلیل می‌کند: از ساده سازی مسائل بپرهیزیم/ بازدارندگی واقعی با انسجام داخلی، رضایت عمومی و مشروعیت سیاسی رقم می‌خورد نباید شاهد تکرار فرصت‌سوزی‌های ۵۰ ساله باشیم/روسیه از تداوم بحران سود می‌برد، پکن از آرامش ✍🏻اعتماد-مهدی بیک اوغلی: تحولات پرشتاب بین‌المللی پس از شکست تاریخی ترامپ و جمهوری‌خواهان در انتخابات کنگره، هم‌زمانی آن با شکست نتانیاهو و ابتکاراتی نظیر نامه « ونس»، فضای تازه‌ای پیش روی ایران گشوده است. اما آیا توازن جدید قدرت در واشنگتن می‌تواند روزنه‌ای برای خروج از بن‌بست تخاصم باشد یا دیوار بلند بی اعتمادی باز راه را بر هر ابتکاری خواهد بست؟ از سوی دیگر، در میانه بحث‌های داغ داخلی پیرامون «دکترین دفاعی»، تعادل میان قدرت سخت نظامی و توان نرمِ برآمده از سرمایه اجتماعی چگونه برقرار می‌شود؟ همچنین در مناسبات بین‌المللی، تا چه اندازه می توان از کنشگری بازیگرانی چون مسکو و پکن برای ارتقای سطح تضمین های توافق بهره برد؟ 🔹محسن میردامادی، فعال سیاسی اصلاح طلب، و رئیس کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ششم، در گفت‌وگو با «اعتماد» به کالبدشکافی این پرسش‌ها نشسته است. 🔹او تأکید دارد شکست جمهوری‌خواهان یک «رفراندوم عدم اعتماد» نسبت به رفتارهای پرتبختر ترامپ و ماجراجویی حمله به ایران بود؛ جنگی که شوک تورمی انرژی را به سفره شهروندان آمریکایی منتقل کرد. 🔹با این حال، میردامادی هشدار می‌دهد که باید مراقب کانون هایی در داخل و خارج بود که بر آتش تنش می دمند؛ به زعم این تحلیلگر تنها راه ، دستیابی به یک «فرمول شرافتمندانه» برای حفظ منافع ملی است؛ مشروط بر آنکه در داخل، کاسبان تداوم بحران، این بار نیز فرصت‌های دیپلماتیک را نسوزانند. 🔸متن کامل #امتداد @emtedadnet

➖ کروبی: ایران این آزمون تاریخی بزرگ را شجاعانه و با افتخار پشت سر خواهد گذاشت مهدی کروبی در پیامی به مناسبت یکصدمین سالروز تولد آیت‌الله سید جلال‌الدین طاهری اصفهانی، از او به‌عنوان «مجاهد نستوه و عالم عامل» یاد کرد و بر ضرورت بررسی و تجلیل منصفانه از میراث فکری و مبارزاتی این روحانی فقید تأکید کرد. به گزارش دریافتی انصاف نیوز، متن پیام حجت‌الاسلام مهدی کروبی در پی می‌آید: باسمه تعالی الذین آمنوا و لم یلبسوا ایمانهم بظلم اولئک لهم الامن وهم مهتدون. زندگی پر از امید و انگیزه در بحرانی‌ترین شرایط سیاسی و اجتماعی، جزئی از هنر ایرانی و رمز پویایی و پیروزی ایرانیان در مقابله با تجاوزها و تهدیدهای داخلی و خارجی است و قدرشناسی و تکریم نیکان و فرزانگان که عمر خود را در راه تحکیم هویت‌های اسلامی و ایرانی سپری کرده‌اند، یکی از آثار این فرزانگی و فرهیختگی است. من نیز به نوبه‌ی خود خرسندم که به مناسبت صدمین سالروز تولد برادر مجاهد و فقیدم مرحوم آیت‌الله سید جلال‌الدین طاهری اصفهانی، هم‌صدا با ملت شریف، بویژه دوستان و همراهان وفادارش یاد آن مجاهد نستوه و عالم عامل را که سراسر حیات شریفش نماد وفاداری و پایداری به حقیقت و آرمان‌های اسلام عزیز و تأکید بر کرامت انسان‌ها و اعتقاد به تقدم حقوق مردم بر همه‌ی اولویت‌ها و مصلحت‌های دیگر بود، گرامی می‌دارم. بر این باورم که ایران عزیز، با سربلندی و افتخار، آزمون تاریخی بزرگی را که گریبانگیر آن است شجاعانه پشت سر خواهد گذاشت و مجال پرداختن بیشتر به میراث فکری و مبارزاتی فرزانگانی که تاریخ معاصر ما با مقاومت و مجاهدت آنان رقم خورده است، فراهم خواهد آمد و ارزش‌آفرینی بزرگانی همچون آیت‌الله طاهری اصفهانی به نحو بایسته در معرض تحقیق، نقد و تجلیل منصفانه قرار خواهد گرفت. علو درجات آن اسلام‌شناس حق‌مدار و زندگی پرنشاط ملت مقاوم و حق‌جوی ایران را از حضرت احدیت مسئلت می‌نمایم. مهدی کروبی آبان ۱۴۰۵ https://ensafnews.com/677350/ @ensafnews

◼مراسم تشییع و خاکسپاری مرحوم محمد صادق نوروزی ◾به گزارش جماران، مراسم تشییع و خاکسپاری مرحوم محمد صادق نوروزی دبیرکل حزب توسعه ملی امروز دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ در آستان مقدس امامزادگان سیدجعفر و حمیده خاتون باغ فیض تهران برگزار شد. 📸عکاس: محمود عارفی https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1735647 🇮🇷 @jamarannews

✅مادران میناب؛ بازماندگان خاموش

گزارش میدانی «شرق» از مدرسه و گلزار شهدای میناب و رنج روانی زنانی که با کابوس، اضطراب و فقدان فرزندانشان کنار نیامده‌اند (بخش دوم)

✍️ زهرا جعفرزاده 🔹گروهی از تهران به میناب رفته‌اند و شهربازی راه‌ انداخته‌اند و از میانشان تعدادی کنار مزارها نشسته‌اند. صدای مادر امیرحسین بلند می‌شود. او دو فرزند دیگر هم دارد، پسری ۱۷ ساله و دختری ۲۰ ساله. اما امیرحسین عزیزکرده‌شان بود، دلخوشی‌شان: «گاهی وقت‌ها سه بعد از ظهر می‌آیم و وقتی به ساعت نگاه می‌کنم می‌بینم سه صبح است. اصلا نمی‌دانم روزم چطور شب می‌شود. یک شب اینجا نیایم حالم بد می‌شود». نهم هر ماه برای مادر روز عجیبی است. برایش یادآور نهم اسفند است. عدد ۹ سرگردانش می‌کند مخصوصا وقتی روی روز شنبه می‌افتد مثل نهم آبان که شنبه بود و مادر مثل مرغ سرکنده‌ای دور خود می‌چرخید: «تاریخ نهم، برایم دلهره می‌آورد». 🔹ساعت ۱۰ شب سیزدهم آبان، اطراف مزار آرینا و علی عرب‌کیش دو سه نفری نشسته‌اند. پدر و مادر نیستند اما خاله و دخترخاله آمده‌اند کنار آنها باشند. آرینا کلاس ششم بود و علی کلاس پنجم. مادر همین دو بچه را داشت که نهم اسفند ماه از دستش رفتند. مادر خیلی کم سر مزار می‌آید. حال آشفته‌ای دارد. او مثل سایر مادران نمی‌تواند با کسی معاشرتی داشته باشد، درباره بچه‌اش حرفی بزند، درباره رنجش چیزی بگوید: «میزان پذیرش خواهرم نسبت به بقیه مادران خیلی کم است. برایش سخت است از دست دادن دو بچه. اصلا در جمع نمی‌آید و با کسی حرف نمی‌زند». اوایل پدر علی و آرینا، بین دو مزار چادر می‌زد و می‌خوابید. اصلا خانه نمی‌رفت. دلش نمی‌خواست بچه‌ها تنها بمانند: «آرینا و علی خاکسپاری دوم نداشتند. پیکر هر دو کامل بود. آرینا با سایر بچه‌ها به صورت دسته‌جمعی تشییع شد. علی روز بعدش». دکتر پزشکی قانونی گفته بود که اگر می‌خواهند با آزمایش دی‌ان‌ای مطمئن شوند باید سه ماه منتظر بمانند. چون پیکر سوخته بود، نمی‌توانستند از روی چهره شناسایی‌اش کنند. خاله به اقوام تلفن می‌کند، ۲۵ نفر جمع شدند و همه تأیید کردند که آن پیکر متعلق به علی است: «خواهر، ما روزهایی سپری کرده‌ایم که کسی نمی‌تواند تصور کند. هر شب از خدا می‌خواهم اشک‌هایم را خشک کند. اصلا نمی‌توانم توصیف کنم چه بر سرمان می‌گذرد. ما صحنه‌های بسیار بدی دیدیم. حالمان خراب است. نگاه نکن این‌طوری نشسته‌ایم، سرپاییم. از درون ویرانیم». 🔹خانم عزیزی همراه با خانم سلحشوری کنار در ورودی ایستاده‌اند، چشمانشان غم‌بار است. یکی مادر آرشان و عرشیاست و آن یکی مادر مریم سلحشوری؛ کودکان نجات‌یافته. زنان سرگردانند. چشمشان دنبال یک مرد کت و شلواری است، یک مسئول، کسی که کاره‌ای است و دستش به آدم مهمی می‌رسد. آنها دنبال پرونده پزشکی بچه‌هایشان هستند. بچه‌ها، بازمانده انفجارند. آرشان از ناحیه گوش آسیب دیده و کم‌شنوا شده و مریم که در اصطلاح پزشکی، حلزونی گوشش سکته کرده. خانم عزیزی نگران است: «آمده‌ایم مسئولی ببینیم که نیست. مگر قرار نبود بیایند ما را ببینند و از حال بچه‌هایمان باخبر شوند. چرا کسی سراغ ما نیامد؟ فقط می‌خواهند بیایند که گفته باشند آمده‌ایم». قبل از آن وزیر میراث فرهنگی همراه هیئتی به مناسبت سیزدهم آبان‌ماه که روز دانش‌آموز است، از مدرسه بازدید کرد. از یک در وارد شد و از در دیگر رفت. خانم عزیزی از اینکه نتوانسته حرفش را به گوش آنها برساند عصبانی‌ است: «گوش آرشان آسیب دیده و روی شنوایی‌اش تأثیر گذاشته، اما چرا در بنیاد شهید برایش درصد جانبازی تعیین نمی‌کنند؟». مادر می‌گوید، ظاهرا پرونده جانبازی ۱۹ نفر از آسیب‌دیده‌ها را قبول کرده و مابقی را رد کرده‌اند. می‌گویند بقیه پرونده‌ها ناقص است. 🔹آرشان هشت‌ساله است و از نهم اسفندماه، به گفته مادر، مشکل روحی پیدا کرده. او پیکر تکه‌تکه‌شده هم‌کلاسی‌هایش را دیده و روانش به هم ریخته. دندان‌قروچه می‌کند، دندان‌هایش می‌افتد و جابه‌جایی فک پیدا کرده است: «می‌خواهند برای بچه‌های ما چه کاری کنند؟ حق این بچه‌هاست که جانبازی بگیرند». آرشان دانش‌آموز کلاس سوم مدرسه شجره‌ طیبه است: «تمام تصاویر مثل یک فیلم جلوی چشم بچه‌هاست. بچه‌های مدارس دیگر مدام درباره این موضوع با هم حرف می‌زنند به همین دلیل، نخواستم بچه‌ام را به مدرسه دیگری بفرستم. خواستم کنار دانش‌آموزان همین مدرسه بماند. نمی‌خواهم درباره آن اتفاق حرف بزند. دهان این بچه‌ها بسته شده. از مدرسه رفتن می‌ترسد. می‌گوید اگر بروم و دست و پایم قطع شود چه؟ بچه کلاس سومی خانه‌نشین شده». مادر هشت ماه است پسرش را به پزشک اعصاب و روان می‌برد. 🔸متن کامل #امتداد @emtedadnet @MostafaTajzadeh

✅بیانیه‌ی حزب اتحاد ملت ایران در مخالفت با طرح مجلس؛ موسوم به مقابله با نفوذ بیگانگان ✍🏻حزب اتحاد ملت دربیانیه‌ای در اعتراض به طرح مجلس موسوم به مقابله با نفوذ بیگانگان نوشت: 🔹اگر چه مقابله با جاسوسی و مداخله‌ی بیگانگان یکی از وجوه تأمین امنیت ملی است، و امنیت یکی از مهم‌ترین کالاهای عمومی است که نظام حکمرانی به‌عنوان کارگزار ملت، وظیفه دارد آن را برای جامعه فراهم کند، ولی حفظ امنیت ملی به معنای امنیتی‌کردن تمامی عرصه‌های زندگی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی نیست. 🔹طرح موسوم به مقابله با نفوذ بیگانگان که به‌تصویب مجلس رسیده است، به دلیل ابهام‌ها و ایرادهای بنیادین حقوقی، گستره‌ی نامتناسب و پیامدهای سنگین اجتماعی و اقتصادی، نه‌تنها کمک مؤثری به صیانت از امنیت ملی نمی‌کند، بلکه با محدود کردن شدید آزادی‌های مشروع و حقوق قانونی شهروندان و ایجاد اختلال جدی در کسب‌وکار و زندگی بخش گسترده‌ای از افراد نخبه و فرهیخته‌ی کشور، می‌تواند به نارضایتی عمومی دامن بزند و خود به عاملی برای تهدید امنیت تبدیل شود. 🔹نخستین ایراد اساسی این طرح، روشن نبودن مفهوم نفوذ و خلط آن با همکاری‌های متعارف و قانونی با اشخاص و نهادهای خارجی است. جاسوسی مفهومی شناخته‌شده در حقوق کیفری است و جاسوس به‌عنوان کسی که با پنهان‌کردن هویت یا مأموریت واقعی خود، اطلاعات یا امکاناتی را در اختیار بیگانه قرار می‌دهد یا در جهت اهداف اطلاعاتی و امنیتی او اقدام می‌کند، تعریف می‌شود. اما نفوذ عنوانی کش‌دار است که هرگونه ارتباط، همکاری، تعامل یا فعالیت مشترک با طرف خارجی را می‌توان ذیل آن قرار داد، که نتیجه‌ی آن مخدوش شدن مرز میان جرم و فعالیت قانونی است. 🔹در این طرح، واژگانی نظیر «هدایت»، «اشراف» و «راهبری» بدون تعیین حدود و مصادیق روشن به کار رفته‌اند. چنین تعابیری، به‌ویژه در یک متن کیفری، با اصول بنیادین حقوق جزا و اصل قانونی‌بودن جرم و مجازات سازگار نیستند. عناصر مادی هر جرم باید به‌روشنی و بدون ابهام مشخص و قابل احراز باشد و شهروند بتواند پیشاپیش بداند چه رفتاری ممنوع و مستوجب مجازات است. واگذاری تشخیص جرم به مفاهیم مبهم و تفسیرپذیر، زمینه‌ی سوءاستفاده از قدرت و برخوردهای سلیقه‌ای و گزینشی را فراهم می‌کند. 🔹گستره‌ی شمول این طرح نیز به‌گونه‌ای است که تقریباً هر نوع همکاری با دولت‌ها، نهادها و اشخاص خارجی را در معرض ممنوعیت و مجازات قرار می‌دهد. از تجارت و مبادلات اقتصادی و فعالیت‌های حرفه‌ای گرفته تا روابط فرهنگی و هنری، همگی ممکن است مشمول الزامات و محدودیت‌های پیش‌بینی‌شده در آن شوند. یک استاد دانشگاه یا دانشجو برای سفر به خارج از کشور جهت ارائه‌ی یک مقاله‌ی علمی در یک کنفرانس بین‌المللی، یک گروه هنری برای برگزاری کنسرت در کشوری دیگر، یک فعال اقتصادی برای انجام مبادله‌ی تجاری یا یک شهروند برای همکاری حرفه‌ای با نهادی خارجی، ممکن است ناگزیر از طی فرآیند اخذ مجوز حکومتی شود. این رویکرد اصل آزادی فعالیت‌های قانونی را به اصل ممنوعیت هر نوع فعالیت مگر با کسب اجازه از نظام حکمرانی، تبدیل می‌کند. چنین رویکردی با حقوق و آزادی‌های مصرح در قانون اساسی و بدیهیات عقلانیت حکمرانی ناسازگار است. 🔹این طرح علاوه بر تحمیل محدودیت‌های گسترده به شهروندان، بار اجرایی و اداری نامتعارفی نیز بر دوش حکومت می‌گذارد. سامانه‌ی پیش‌بینی‌شده باید روزانه هزاران درخواست مرتبط با تجارت خارجی، فعالیت‌های فرهنگی، هنری، علمی و حرفه‌ای را بررسی و درباره‌ی آن‌ها تصمیم‌گیری کند. چنین سازوکاری نه‌تنها عملاً امکان اجرای دقیق و به‌موقع ندارد، بلکه به گسترش بوروکراسی، ایجاد گلوگاه‌های اداری، افزایش زمینه‌های فساد و اختلال در فعالیت‌های عادی کشور منجر می‌شود. 🔹از سوی دیگر، محدودکردن مصاحبه با رسانه‌های خارجی، کشور را در معرض نوعی خودتحریمی و محاصره‌ی رسانه‌ای قرار می‌دهد. در شرایطی که ایران با جنگ رسانه‌ای و روایت‌سازی قدرت‌های خارجی مواجه است، چرا باید گفت‌وگوی مستقیم شهروندان، کارشناسان و فعالان سیاسی با رسانه‌های خارجی، حتی برای دفاع از منافع و مواضع ملی ایران، به اخذ مجوز وابسته شود؟ به‌عنوان مثال، اگر کسی می‌خواهد در گفت‌وگو با شبکه‌ای مانند فاکس‌نیوز، با محکوم کردن تجاوز نظامی آمریکا به ایران، از موضع ملی کشور دفاع کند، چرا باید مجبور به اجازه‌ی قبلی از حکومت باشد؟ این محدودیت‌ها عملاً می‌توانند صدای مستقل ایرانیان را در عرصه‌ی بین‌المللی تضعیف کنند. 🔹مسئله‌ی اساسی آن است که این طرح به‌جای هدف‌گرفتن رفتار مجرمانه و عوامل واقعی جاسوسی و مداخله‌ی خارجی، دایره‌ی سوءظن و محدودیت را به تمام جامعه گسترش می‌دهد. گویی همه‌ی ملت ایران غیرقابل‌اعتماد و مستعد تبدیل به کارگزاران بیگانه فرض شده‌اند و برای هرگونه ارتباط با جهان خارج ابتدا باید بی‌گناهی خود را اثبات کنند. در واقع، منطق حاکم بر طرح، معکوس‌کردن اصل برائت و جایگزین‌کردن آن با نوعی اصل ممنوعیت عمومی است. تحمیل محدودیت و رنج به یک ملت و ایجاد نارضایتی و خشم در آن‌ها با این استدلال که درصد کوچکی از مردم ممکن است دچار خطا بشوند، با هیچ منطقی سازگار نیست. 🔹یکی از وجوه خطرناک نهفته در این طرح که باید بر آن تأکید شود، جاری بودن روح بی‌اعتمادی حاکمیت نسبت به مردم در سراسر آن است. نباید فراموش کرد که اعتماد احساسی دوسویه است و بی‌اعتمادی حکومت به مردم، بی‌اعتمادی مردم به حکومت را در پی دارد. آسیب دیدن اعتماد بین مردم به‌عنوان ولی‌نعمت و صاحب حق، و حکومت به‌عنوان کارگزار ملت، موجب شکل گرفتن چرخه‌ی جامعه‌ی ضعیف- حکومت ضعیف می‌شود که نتیجه‌ی آن ناتوانی کشور در پاگذاری به عرصه‌های رشد، توسعه، عدالت و آزادی است. 🔹حزب اتحاد ملت ایران ضمن تأکید بر ضرورت صیانت از استقلال، امنیت و منافع ملی کشور و مقابله‌ی قاطع و قانونی با جاسوسی و مداخله‌ی بیگانگان، معتقد است امنیت پایدار با بی‌اعتمادی نسبت به جامعه، محدودکردن آزادی‌های مشروع و مسدودکردن مجاری ارتباطی کشور حاصل نمی‌شود. پایه‌ی امنیت ملی نه بر گسترش بی‌ضابطه‌ی عناوین کیفری و امنیتی، بلکه بر اعتماد عمومی، مشارکت شهروندان، حاکمیت قانون و برخورد دقیق و متناسب با رفتارهای مجرمانه استوار است. 🔹کشوری که برای مقابله با نفوذ بیگانگان، به‌جای تقویت سیستم پدافند نفوذ، ارتباطات مشروع ملت خود را با جهان محدود می‌کند، پیش از مهار نفوذ بیگانه، توان و ظرفیت ملی خود را تضعیف کرده است. این گونه طرح‌ها پیش و بیش از آن‌که نشانه‌ی اقتدار، تدبیر و آینده‌نگری باشند، نوعی آشفتگی و حتی سوءاستفاده از فضای جنگی برای بستن مختصر روزنه‌های تنفس جامعه‌ی مدنی را بازنمایی می‌کنند. آبان ۱۴۰۵ حزب اتحاد ملت ایران اسلامی #امتداد @emtedadnet

❇️ رئیس جبهه اصلاحات ایران در نامه‌ای به رئیس قوه قضاییه خواستار توقف اجرای احکام اعدام بازداشت‌شدگان حوادث دی‌ماه شد 🔺آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات ایران، در نامه‌ای خطاب به حجت‌الاسلام محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، با ابراز نگرانی از تداوم صدور و اجرای احکام سنگین قضایی، به‌ویژه احکام اعدام برای بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه، خواستار توقف اجرای این احکام و بازبینی دقیق و منصفانه پرونده‌ها شد. ▪️رئیس جبهه اصلاحات ایران، در این نامه با تأکید بر ضرورت ترمیم زخم‌های اجتماعی، بازسازی اعتماد عمومی و تقویت همبستگی ملی، تصریح کرده است که تأمین امنیت را نمی‌توان به مجازات‌های سنگین و به‌ویژه سلب حیات فروکاست؛ چراکه امنیت پایدار بیش از هر چیز به احساس عدالت، اعتماد عمومی و اطمینان شهروندان از برخورداری از حقوق قانونی و انسانی وابسته است. ▪️آذر منصوری رعایت اصول دادرسی عادلانه، استقلال قضایی، تناسب جرم و مجازات و صیانت از حق دفاع متهمان را از ارکان اصلی تأمین امنیت دانسته و هشدار داده است که تداوم اجرای احکام اعدام و تشدید برخوردهای قضایی می‌تواند بر احساس بی‌عدالتی، خشم و شکاف‌های اجتماعی بیفزاید و امید به اصلاح و حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات را تضعیف کند. ▪️وی همچنین با تأکید‌بر پیوند میان صلح داخلی و خارجی خاطرنشان کرده است: همان‌گونه که صلح پایدار در عرصه خارجی مستلزم پرهیز از جنگ، تنش‌زدایی و حل اختلافات از مسیر مذاکره و دیپلماسی است، در داخل کشور نیز صلح بدون ترمیم شکاف‌های اجتماعی، شنیدن صدای معترضان و تضمین حقوق شهروندان محقق نخواهد شد. ▪️آذر منصوری در بخش دیگری از نامه تأکید کرده است: صلح خارجی بدون صلح داخلی و صلح داخلی بدون احترام به حقوق و کرامت شهروندان، هیچ‌یک به امنیت پایدار منتهی نخواهد شد. ▪️ وی با درخواست توقف اجرای احکام اعدام بازداشت‌شدگان حوادث دی‌ماه، بازبینی پرونده‌ها با رعایت کامل موازین قانونی و حقوق دفاعی متهمان و پرهیز از صدور و اجرای احکام غیرقابل بازگشت، تأکید کرده است که در شرایط خطیر کنونی، حفظ جان انسان‌ها، رعایت عدالت و پرهیز از تشدید خشونت، از مهم‌ترین الزامات حفظ منافع و امنیت ملی است. ▪️ رئیس جبهه اصلاحات ایران در پایان نامه خود، دستگاه قضایی را در برابر انتخابی مهم میان «امنیتی شکننده و مبتنی بر هراس» و «امنیتی پایدار و متکی بر اعتماد، عدالت و رضایت عمومی» قرار داده و تأکید کرده است که اتخاذ رویکرد دوم می‌تواند در جلوگیری از تعمیق شکاف‌های اجتماعی و فراهم آوردن زمینه صلح و همبستگی ملی نقشی تعیین‌کننده داشته باشد. *این نامه در تاریخ ۱۷ آبان ۱۴۰۵ خطاب به رئیس قوه قضاییه ارسال شده است. 🔹آدرس جبهه اصلاحات ایران در شبکه‌های اجتماعی تلگرام، اینستاگرام، ایکس (توئیتر) @MostafaTajzadeh

✅نتایج جالب نظرسنجی NBC درباره انتخابات آمریکا: پیروان هر کدام از ادیان به کدام حزب رأی دادند؟ نتایج نظرسنجی های خروجی از حوزه های رای گیری در انتخابات میان دوره ای آمریکا نشان می دهد جمهوری خواهان با وجود همراهی دونالد ترامپ با اسرائیل در جنگ ایران، تنها ۳۲ درصد آرای یهودیان را به دست آورده اند؛ در حالی که ۶۷ درصد رای دهندگان یهودی از دموکرات ها حمایت کرده اند. دموکرات ها در انتخابات روز سه شنبه توانستند کنترل کنگره را به دست بگیرند و اکثریت کرسی های مجلس نمایندگان و سنا را کسب کنند. دونالد ترامپ نیز پس از شکست جمهوری خواهان، احتمال تاثیر جنگ ایران بر نتیجه انتخابات را پذیرفت. بر اساس خروجی نظرسنجی شبکه ان بی سی، در میان رای دهندگان سفیدپوست ۵۱ درصد به جمهوری خواهان و بقیه به دموکرات ها رای دادند. در مقابل، ۸۹ درصد رای دهندگان سیاه پوست، ۶۲ درصد لاتین تبارها و ۷۰ درصد آسیایی تبارها از دموکرات ها حمایت کردند. در میان سایر گروه های نژادی نیز سهم دموکرات ها ۵۳ درصد بود. بررسی نتایج بر اساس جنسیت نشان داد که تنها اکثریت مردان سفیدپوست به جمهوری خواهان رای داده اند. جمهوری خواهان در میان افراد ۶۵ سال به بالا ۵۱ درصد آرا، فارغ التحصیلان دبیرستان ۵۴ درصد، زنان سفیدپوست فاقد تحصیلات دانشگاهی ۵۸ درصد و مردان سفیدپوست فاقد تحصیلات دانشگاهی ۶۴ درصد آرا را به دست آوردند. همچنین ۵۷ درصد از کهنه سربازان و ۱۲ درصد از رای دهندگان همجنس گرا به این حزب رای دادند. از نظر گرایش مذهبی نیز جمهوری خواهان ۶۰ درصد آرای پروتستان ها، ۵۰ درصد کاتولیک ها، ۶۹ درصد مورمون ها و ۶۰ درصد سایر مسیحیان را کسب کردند. در مقابل، دموکرات ها در میان افراد فاقد وابستگی مذهبی ۷۷ درصد، پیروان سایر ادیان ۶۴ درصد، مسلمانان ۸۵ درصد و یهودیان ۶۷ درصد آرا را به دست آوردند. گرایش مذهبی و پراکندگی آرای مرتبط در انتخابات اخیر آمریکا بررسی آرای رای دهندگان بر اساس گرایش مذهبی در انتخابات میان دوره ای آمریکا نشان می دهد که دموکرات ها در میان پیروان برخی ادیان و افراد فاقد وابستگی مذهبی، حمایت بیشتری کسب کرده اند. یهودیان با ۶۷ درصد و مسلمانان با ۸۵ درصد رای به دموکرات ها، از گروه هایی بودند که بیشترین حمایت را از این حزب نشان دادند. همچنین ۷۷ درصد افرادی که وابستگی مذهبی نداشتند و ۶۴ درصد پیروان سایر ادیان به دموکرات ها رای دادند. در مقابل، جمهوری خواهان در میان مورمون ها با کسب ۶۹ درصد آرا، بیشترین میزان حمایت را داشتند. همچنین ۶۰ درصد پروتستان ها و ۶۰ درصد پیروان سایر شاخه های مسیحیت به این حزب رای دادند. در میان کاتولیک ها نیز رقابت تقریبا برابر بود؛ به طوری که ۵۰ درصد به جمهوری خواهان و ۴۸ درصد به دموکرات ها رای دادند. @Sahamnewsorg @MostafaTajzadeh