صدای معلم

« موازی کاری بس است .... مساله را حل کنید ! » راه اندازی سامانهٔ سامع (گزارش نقض حقوق شهروندی) در قوهٔ قضاییه مشکلی را حل نمی کند ... اعتمادسازی تعریف و مسیر خودش را دارد ! صدای معلم گزارش می کند ؛ * قوه قضاییه از آغاز فعالیت رسمی سامانه ثبت و پی گیری گزارش‌های نقض حقوق شهروندی خبر داد؛ شهروندان می‌توانند از طریق درگاه سامع، شکایت‌ها و مطالبات خود را ثبت کنند . معاون اول قوۀ قضاییه گفته است : مردم اگر احساس کردند حقوق شان در جایی رعایت نشده، می‌توانند از طریق این سامانه به مراجع مختلف گزارش دهند. گزارش‌ها به ‌صورت دقیق بررسی شده و اگر جرمی شکل گرفته باشد، مطابق قانون با آن برخورد خواهد شد . * بیش از چهار دهه است که کشور ما درگیر موازی کاری و آزمودن چند باره مسیرهای رفته است بی آن که تغییر و یا تحولی در وضعیت حاصل شود و چه بسا وضعیت پیچیده تر و غیر قابل تحمل تر هم می شود . در اصل‏ های 61 و 156 قانون اساسی ، اهداف و وظایف قوه‏ ی قضاییه به دقت بیان شده است . طبق اصل 61 «اعمال قوه‏ ی قضاییه به وسیله‏ی دادگاه‏ های دادگستری است که باید طبق موازین اسلامی تشکیل شود و به حل و فصل دعاوی و حفظ حقوق عمومی و گسترش و اجرای عدالت و اقامه‏ ی حدود الهی بپردازد » . * نخستین پرسش آن است که عملکرد قوه قضاییه در این مدت چه بوده و آیا توانسته است در راستای اهداف تعیین شده برای آن حرکت کند ؟ آیا جامعه و افکار عمومی از لا به لای پرونده های رسیدگی شده می توانند به معنای واقعی « عدالت » را حس و تجربه نمایند ؟ * آیا مسئولان از خود پرسیده اند که تشکیل حداقل 15 میلیون پرونده ی قضایی در کشور ناظر بر کدامین نقص و مشکل است و چند کشور در دنیا در مقیاس ما با این حجم از پرونده رو به رو هستند ؟ و در این میان ، مقصر یا مقصران چه کسانی و کدام نهادها هستند ؟ * در حالی که بسیاری اوقات سامانه ثنا ( سامانه رسمی قوه قضاییه ) به سختی باز می شود و در بسیاری از موارد « خطا » می دهد ؛ راه اندازی سایت و سامانه ی هم عرض دیگر در حالی که مشکل در جای خود باقی است مبتنی بر کدامین منطق اداری و مدیریتی است ؟ * می خواهند با این سامانه ، برخورد کارکنان دستگاه قضایی با مراجعان را مورد سنجش قرار دهند . اگر چنین است پس آن پیامکی که به طور معمول و پس از مراجعه افراد درگیر با پرونده در دوایر رسیدگی برای آنان ارسال می شود ؛ برای چیست ؟ آیا اساسا به این نظرسنجی ها اهمیت داده می شود و مراجعان به دستگاه قضایی چگونه و با کدام مکانیسم از نتایج آن با خبر شده و به آنان « بازخورد » داده می شود ؟ در سیستمی که الکترونیک بوده و مکاتبات اداری و قضایی باید حتی بدون مراجعه مراجعان به جاهایی مانند دادگاه ، کلانتری و... صورت گیرد اما در نهایت تعجب و تاسف شاهد کاغذبازی و معطل کردن مردم بین مراکز مربوطه هستیم . آیا مسئولان قوه قضاییه این را نمی دانند ؟ * برخی اوقات مشاهده می شود که رسیدگی به یک پرونده در دادگاه بدون حضور طرفین ( شاکی و مشتکی عنه ) صورت می گیرد در حالی که به لحاظ منطقی هر دو طرف باید در جلسه رسیدگی حضور پیدا کنند و در حضور مرجع رسیدگی کننده ، گفت و شنود کنند تا مساله شفاف تر و دقیق تر شود و این در حالی است که برخی و شاید در بسیاری از موارد ، رای قاضی صرفا بر اساس محتویات پرونده صادر می شود . * به نظر می رسد سیاست و رویه ی غالب در قوه قضاییه که هدف اصلی از تاسیس آن « اجرای عدالت » است ؛ به این سمت حرکت می کند که پرونده ها در سریع ترین زمان ممکن بررسی و مختومه شوند بی آن که بررسی شود : واقعا و آیا « حق » به « حق دار » رسیده و عدالت در معنای اصلی و واقعی آن اجرا شده است ؟ * مسئولان قوه قضاییه می توانستند به جای این گونه موازی کاری ها و فربه تر کردن بیش از پیش سیستم بوروکراتیک و اداری و تحمیل هزینه های اضافی و زاید ، در همان سامانه ثنا و با اصلاح مشکلات سخت افزاری و فنی همین موارد را در سیستم تعریف کنند اما چه باید کرد وقتی که کشور ما در جهات و سطوح مختلف درگیر امور نمایشی و فرسایشی است در حالی که « اصل مساله » حتی فلسفه تشکیل و استقرار قوه عدلیه فراموش شده است . اگر هدف جلب اعتماد جامعه به سیستم قضایی است ؛ این مسیر تعریف خودش را دارد و ساز و کاری علمی و تخصصی را می طلبد . متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/26653-//راه-اندازی-سامانهٔ-سامع-گزارش-نقض-حقوق-شهروندی-در-قوهٔ-قضاییه-مشکلی-را-حل-نمی-کند-اعتمادسازی-تعریف-و-مسیر-خودش-را-دارد https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« دو پرسش و یک خواهش؛ کسی که باید بفهمد، نفهمید! وزیر خندید! » دانش آموز ، وزیر آموزش و پرورش و ماجرای " زنگ تفریح " ! حمزه‌علی نصیری * «میشه لطفاً... به جای اینکه زنگ‌ تفریح‌ها ۱۰ دقیقه باشه، بشه نیم‌ساعت؟ به جای اینکه هفت‌ونیم بریم مدرسه نُه بریم مدرسه؟ میشه؟ بی‌زحمت ریاضی را هم حذف کنید.» اینها مطالباتی هستند که یک دانش‌آموز دختر، در گفت‌وگو با وزیر آموزش‌وپرورش مطرح کرده است. او در واقع حرف دل میلیون‌ها دانش‌آموز ایرانی را زده است. * کسانی که نقشهٔ مدارس دو نوبته را کشیده و سه جلسهٔ درسی ۹۰ دقیقه‌ای را برای بازهٔ زمانی بین ساعات ۷:۴۵ تا ۱۲:۱۵ (یا ۱۲:۴۵ تا ۱۷:۱۵ برای نوبت بعدازظهر) تعریف کرده‌اند، نیک می‌دانسته‌اند که دو زنگ تفریح ۱۰ دقیقه‌ای را نیز حتماً باید از همین جلسات درسی قرض بگیرند. این است که به جرئت می‌توان گفت که آنها راز نیاز بچه‌ها به زنگ تفریح نیم‌ساعته را هرگز نفهمیده‌اند یا اینکه این نیاز فیزیولوژیکی را عمداً نادیده گرفته‌اند. متأسفانه مغزهای ایدئولوژی‌زده از درک این واقعیت عاجزند که یاخته‌های گرسنهٔ مغز، قبل از هرچیز، بسته‌های ماده و انرژی می‌طلبند و تا وقتی که این بسته‌ها را به اندازهٔ نیاز دریافت نکنند، بسته‌های آموزشی را پس می‌زنند. آنها همچنین، با اینکه هر صبح در محل کار خود میز صبحانه می‌چینند و پس از آن هرچقدر بخواهند در اندرونی سرویس بهداشتی می‌نشینند، اما نیاز دانش‌آموزان به ناشتایی و صف‌های طولانی آنان بر درِ سرویس‌های بهداشتی مدارس در زنگ‌تفریح‌های کوتاه را، نمی‌بینند! به نظر می‌رسد که مغز ایدئولوژی‌زدهٔ وزیر نیز، درخواست آن دانش‌آموز را برخاسته از تمایل به تن‌آسایی فرض می‌کند و پاسخی تمسخر‌آمیز به پرسش های او می‌دهد و می‌گوید: «اصلاً کلاً همش زنگ تفریح باشه.» و با طعنه و کنایه می‌پرسد: «می‌خوای چیزی نخونیم؟» * یادگیری ریاضیات بر خلاف مواد درسیِ افسانه گون و لالایی‌خوانِ اشغالگر و برنامه پُرکُن، تمرکز و تلاش و هوشیاری و ظریف‌کاری و پشتکار و تمرین و تکرار و فرصت فراخ و درنگ و بازنگری و گفت‌وگو و استدلال و مجال رفع اشکال و ابزار و عمل می‌طلبد. آنچه بر وحشت و نفرت ما از ریاضیات می‌افزاید، انباشت انواع ابهامات است. اگر برنامهٔ آموزشی، فرصت کافی در خور شأن و منزلت ریاضی در اختیار ما می‌گذاشت، اشکالات و ابهامات روی هم تلنبار نمی‌شدند و ما را از ریاضیات فراری نمی‌دادند. اگر فضای آموزشی، مفاهیم انتزاعی ریاضی را با زینت« ابزار » و « کار » می‌آراست، قطعاً یک رابطهٔ دوستی و پیوند پایدار بین ما و ریاضی برقرار می‌شد. مسئله، غلط برداشتن یا برنداشتن گام‌های کوچک و نادیده گرفتن پیش‌نیاز‌ها و غفلت از « اعجاز تکرار » و « کاراَبزار » است. ریاضیات، نرم‌افزار تکنولوژی و تمدن است. ارزش آموختن دارد. اما نظام آموزشی ما با بد رفتاری خود، آن را به یک « غول » بدل کرده است. این است که دانش‌آموز می‌گوید: «بی‌زحمت ریاضی را هم حذف کنید.» متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/دانش-آموز/item/26651-/دانش-آموز-،-وزیر-آموزش-و-پرورش-و-ماجرای-زنگ-تفریح https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« تا فرد و گروهی نترسد ؛ هیچ کسی جرأت تحمیل اراده خود به او یا آن ها را ندارد. سرآغاز هر نفوذ و استیلایی ترس است » ترامپ ؛ کودکی بزرگ جثه با اسباب بازی " کره زمین " ؟! مینو امامی * حسّاس کردن کودکان نسبت به داشته هایش از او فردی خودخواه و حسود می سازد. وقتی پدر و مادر هر دو و یا یکی، مدام به کودک خود گوشزد می کنند که اجازه نده بچه ها به اسباب بازی هایت دست بزنند، در واقع گاردی نفوذناپذیر در برابر مهربانی و معصومیت ذاتی کودک می سازند تا او هر ناآشنایی را به چشم بیگانه ای متجاوز به حریم خود ببیند. این که کودکی ترامپ چگونه سپری شده است و او در برابر اسباب بازی های خود چگونه واکنشی نشان می داده، یقین منبعی در دسترس نیست. امروز ترامپ 80 ساله کره زمین را اسباب بازی خود می پندارد و با شخصیت بی ثبات خویش ، هر منطقه منفعت زای را در گوشه و کنار هر قاره ای، حق مسلم خود می داند و بهانه او حمایت از حق و حقوق ملت آمریکا در سطح جهان است. به طور طبیعی، هر فرد برای تصاحب ارث پدری خود یک سری مراحل قانونی را طی می کند تا سهم قانونی خود را به دست آورد. اما آنچه که ترامپ حرص و ولع مالکیت آن را دارد حق و حقوق ملت و کشوری دیگر در قلمرو جغرافیایی دیگری است. از زمان آغاز شهرنشینی و وضع قوانین و مقرّراتی برای حفظ امنیت و آرامش شهروندان مدت زمانی به بلندای تاریخ بشریت سپری شده است اما از بین دیگر رؤسای جمهوری آمریکا این بزرگ مرد کوچک است که مقاصد خود را به طور علنی بیان می دارد. دیگران سیاست پنهان کاری داشته اند اما ترامپ بی هیچ ترس و اِبایی کاملا شفاف بازی می کند. شاید این رفتار ناموزون او به نوبه خود جای تحسین نیز داشته باشد. آمریکا از دو ویژگی کشورها سوداستفاده می برد: اول ترس و دوم نیاز. آنان به قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی کشور آمریکا نیازمندند و از آن به عنوان چتر دفاعی در برابر هر نوع احتمال خطر و تجاوز بهره می برند. این کشورها از خشم و غضب آمریکا نیز می ترسند. برای همین از بعد جنگ جهانی دوم به بعد آمریکا قطب قدرت در جهان شد اسلحه و مهمات می فروشد و باز سود اقتصادی می برد. * به نظر شما تجاوزگری که قصد تضعیف و ناتوان ساختن ایران را دارد برای از زمین برخاستن و افزایش توان، او را یاری می کند و یا تهدید جدّی برای آن ایجاد می کند؟ هر چند دریافت چنین مبلغ نجومی به عنوان حق قانونی دولت و ملت ایران، فرجی بزرگ در اقتصاد ایران خواهد بود اما دلارهای آزادشده زمانی به رشد اقتصادی و مهار پایدار تورم کمک خواهد کرد که : به جای ارزپاشی و مصرف کوتاه‌مدت یا آنی آن جهت رتق و فتق مشکلات جاری خصوصا اختصاص آن برای افزایش مبلغ یارانه ها و کالابرگ دهک های آسیب پذیر، افزایش حقوق یا پرداخت مطالبات کارگران و کشاورزان و کارمندان! بهتر است با برنامه نویسی بلند مدت و آینده نگر به افزایش توان اقتصادی و تقویت و اصلاح ساختارهای تولیدی بیندیشیم. * دنیای سیاست این چنین شگفت انگیز است. یعنی باید باور کنیم که افرادی در آمریکا دوباره به او برای دوره ای دیگر از ریاست جمهوری، رأی خواهند داد؟ قدرت سیاست، قدرت رسانه، نفوذ کلام، تأثیر ریتم بدن سیاستمدار، قدرت شعارهای القا کننده و... از جمله مواردی است که اندیشه و روح طرفداران ترامپ را تسخیر می کند. * انسان ها از جنگ، ویرانی، تخریب ساخته ها و پرداخته، نابودی زیبایی ها و ظرایف زندگی خسته می شوند و انگیزه زیستن را از دست می دهند. انسان و جهان به صلحی پایدار حسرت مانده اند تا منافع کارتل ها و تراست هایی تأمین شود که با خون مردم تغذیه می کند. دیگر کشاورزی و زراعت و تولید نیازهای انسان، انگیزه عمر جاویدان نیست. تکنولوژی ادوات جنگی در هر کشوری طی مسابقه ای بی رحم در حال ربودن گوی سبقت از دیگر کشورهاست. امتیاز برتر دیگر فرهنگ و تمدن یا تعداد اندیشمندان و دانشمندان کشورها نیست. فاکتور‌هایی مانند قدرت جنگی زمینی، تعداد نظامیان در حال خدمت، تعداد تجهیزات نظامی مانند تانک، سامانه‌های توپخانه‌ای، سامانه‌های موشکی، جنگنده و هواپیمای ترابری و آموزشی و وضعیت نیرو دریایی مانند زیردریایی‌ها، ناوشکن‌ها و بودجه دفاعی و... ده کشور برتر نظامی جهان را مشخص می سازد. (یادداشت « ترس، آزمندی و نادانی در برابر مدنیّت » را در همین سایت مطالعه نمایید.) متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26649-/ترامپ-؛-کودکی-بزرگ-جثه-با-اسباب-بازی-کره-زمین-؟ https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« حمایت از تداوم فعالیت این وبگاه، حمایت از حقِ معلمان برای داشتنِ یک رسانهٔ مستقل و بدونِ تبعیض است » چرا " صدای معلم " هدفِ هک قرار گرفت .... باید ایستاد ! محمدرضا شهریاری * آنچه اخیراً برای وبگاه «صدای معلم» رخ داده، فراتر از یک اختلال فنی ساده است؛ یک هک هدف مند انجام شده که هدف اصلی آن، احتمالا از میان بردنِ آرشیوِ مستندات و محدود کردنِ فضایِ نقد و تحلیل است. * باید صادق بود؛ وبگاه «صدای معلم» هیچ بودجهٔ دولتی یا حمایت نهادی ندارد. این وبگاه، بدون وابستگی به هیچ نهاد دولتی و بودجه عمومی و تنها با تکیه بر اراده و دانش و نگاهِ مستقلِ جناب آقای علی پورسلیمان (معلم بازنشسته) مدیریت می‌شود. * وقتی رسانه‌ای، بدون تبعیض، به بررسیِ چالش‌های ساختاری می‌پردازد، وقتی از مدیریت‌های سلیقه‌ای پرده برمی‌دارد و رفتارهای آسیب‌زا در بخش‌های مختلف را با مستندات زیر سؤال می‌برد، و به ترویج پرسش گری می پردازد ناخودآگاه برای افراد و جریان‌هایی که با شفافیت میانه ای ندارند، به یک تهدید تبدیل می‌شود. * این هک، در واقع تلاشی است برای از بین بردنِ «حافظهٔ تاریخی و مستنداتِ نقد و تحلیل های معلمانی اندیشمند و صاحب نظر» . هدف این است که با تخریبِ محتوا، تلاش‌های انجام شده برای ثبتِ حقایق، به فراموشی سپرده شود. * استقلال؛ هزینه‌ای که با دوشِ یک فرد پیش می‌رود واقعیت این است که مدیریت این وبگاه، فرآیندی بسیار دشوار و پرهزینه است. جناب آقای پورسلیمان، بدون هیچ‌گونه کمک مالی از سوی نهادهای رسمی، تمام هزینه‌های سنگینِ سرور، امنیت سایبری و زیرساخت‌ها را از جیب و با تکیه بر منابع شخصی خود تأمین می‌کنند. هدف قرار گرفتنِ این وبگاه، در واقع آسیب زدن به یک تلاشِ فردی است که تنها هدفش، خدمت به معلمان و ارتقای سطح آگاهی است. * ما در برابر یک مقاومتِ تک‌نفره در برابرِ «سیاستِ پنهان‌کاری» ایستاده‌ایم. هک شدنِ این وبگاه، هک شدنِ حقِ ما برای دانستن است. اگر امروز اجازه دهیم این وبگاه که تنها وبگاه پناهگاهِ نقد و تحلیل‌های بی‌طرفانه در است، با این گونه اقدامات مخرب متوقف شود ؛ مهاجمان جهت محدود کردن چراغ آگاهی و شفافیت به هجمه های سایبری خود ادامه خواهند داد . متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/26648-/چرا-صدای-معلم-هدفِ-هک-قرار-گرفت-باید-ایستاد https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

مدیر صدای معلم در گفت شنود با روزنامه قدس : پورسلیمان : مجلس دانش‌آموزی به نهادی ساکت و راکد تبدیل شده است ؛ در موضوع " نهادسازی " در ایران واقعا ضعف و مشکلات جدی داریم گزارشگر : محدثه رضایی * علی پورسلیمان، مدیر سایت صدای معلم با بیان اینکه مجلس دانش‌آموزی نهادی صنفی با حدود ۲۵ سال سابقه فعالیت است، به ما می‌گوید: برپایه اساسنامه این مجلس، تنها جایگاه رسمی و اداری اعضای آن به صدور ابلاغ مشاور وزیر آموزش‌وپرورش برای اعضای هیئت‌رئیسه محدود می‌شود؛ به این معنا که این افراد در دوره دوساله عضویت خود می‌توانند به وزیر مشاوره دهند. بااین‌حال، با توجه به تعدد مشاوران وزیر آموزش‌وپرورش، چه در دوره آقای کاظمی و چه در دوره وزرای پیشین، به نظر می‌رسد این جایگاه بیشتر جنبه نمادین دارد و اعضای مجلس دانش‌آموزی نقش چندانی در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های آموزش‌وپرورش ایفا نمی‌کنند. * گاهی در جلسات این مجلس موضوعاتی مانند وضعیت بوفه مدارس و دیگر مسائل داخلی مدرسه مطرح می‌شود، اما در این مدت تأثیرگذاری قابل‌توجهی از آن مشاهده نکرده‌ایم. یکی از مشکلات اساسی این است که مجلس دانش‌آموزی در ساختار اداری و دولتی شکل گرفته و تابع فرایندهای بوروکراتیک است. به همین دلیل، معمولاً مواضعی برخلاف جریان رسمی آموزش‌ و پرورش نمی‌گیرد و حتی در برابر مصوبات و تصمیمات این وزارتخانه نیز رویکرد انتقادی مستقلی از خود نشان نمی‌دهد. * از سوی دیگر، مسئله فقط محدود بودن اختیارات مجلس دانش‌آموزی نیست، بلکه اعضای این مجلس حتی در حد اعلام نظر نیز فعالیت مشخصی ندارند؛ نه بیانیه‌ای صادر می‌کنند و نه موضع روشنی در قبال مسائل، مصوبات و تصمیمات آموزش‌وپرورش می‌گیرند. درواقع، ما حتی شاهد همین سطح از فعالیت و اظهارنظر نیز نیستیم و مجلس دانش‌آموزی در شرایط فعلی تقریباً به نهادی ساکت و راکد تبدیل شده است. * در سال ۱۳۸۰، مباحثی مانند جامعه مدنی و حوزه عمومی در جامعه پررنگ بود و شکل‌گیری مجلس دانش‌آموزی نیز از همان فضا و رویکرد تأثیر می‌گرفت. اما مسئله‌ای که امروز در مدارس با آن روبه‌رو هستیم، این است که اهداف اولیه این نهادها در عمل محقق نمی‌شود. برای مثال، شورای دانش‌آموزی باید زمینه تقویت فرهنگ مشارکت، کار گروهی و گفت‌وگو را در مدرسه فراهم کند؛ به این معنا که دانش‌آموزان را به یکدیگر پیوند دهد، فرصتی ایجاد کند تا در کنار هم بنشینند، درباره مسائل مختلف بحث و تبادل نظر کنند و مشارکت جمعی را بیاموزند. بااین‌حال، در عمل می‌بینیم چنین اتفاقی آن‌طور که باید در مدارس رخ نمی‌دهد. درواقع، از تشکیل شورای دانش‌آموزی در مدرسه تا مراحل بالاتر و در نهایت مجلس دانش‌آموزی، این فرایند بیشتر به اجرای یک بخشنامه تبدیل شده است. متأسفانه این موضوع نیز مانند بسیاری از فعالیت‌های دیگر در نظام آموزشی دچار روزمرگی شده و توجه به کیفیت و اهداف اصلی آن به حاشیه رفته است. * یکی از مهم‌ترین این محدودیت‌ها، کاهش زمان آموزش است. تعطیلی‌های مکرر مدارس به مناسبت‌ها و دلایل مختلف سبب می‌شود فرصت آموزش کاهش پیدا کند و معلمان و دیگر مسئولان مدرسه ناچار شوند تمام تمرکز خود را بر به پایان رساندن کتاب‌های درسی بگذارند. در چنین شرایطی، معلمان بیشتر نگران این هستند که بتوانند محتوای کتاب‌های درسی را در زمان باقیمانده به پایان برسانند تا در برابر مدیر مدرسه یا اداره آموزش‌وپرورش مورد سؤال قرار نگیرند و به کم‌کاری متهم نشوند. به همین دلیل، فعالیت‌هایی مانند تقویت فرهنگ مشارکت، کار گروهی، گفت‌وگو و تفکر انتقادی که از اهداف اصلی تشکیل شوراهای دانش‌آموزی و مجلس دانش‌آموزی بوده‌اند، عملاً به حاشیه رانده می‌شوند. * پورسلیمان به ضعف نهادسازی در کشور اشاره می‌کند و می‌گوید: این مسئله فقط به حوزه دانش‌آموزان محدود نمی‌شود، بلکه در بخش‌های مختلف جامعه نیز با آن مواجه هستیم. متأسفانه به دلایل گوناگون، در زمینه ایجاد و تقویت نهادها، تشکیل احزاب و گسترش فرهنگ تحزب عملکرد ضعیفی داشته‌ایم. درحالی‌که در بسیاری از کشورهای دیگر شرایط متفاوت است و برخی کشورها اساساً براساس نظام حزبی اداره می‌شوند. در این جوامع، فرهنگ مشارکت و فعالیت‌های تشکیلاتی از سطوح پایین‌تر، یعنی خانواده و مدرسه، آموزش داده می‌شود و افراد به‌تدریج برای حضور در نهادها و تشکل‌های مختلف آماده می‌شوند. به همین دلیل، زمانی که وارد این نهادها می‌شوند، از تجربه، مهارت و آمادگی لازم برای فعالیت و مشارکت برخوردارند؛ موضوعی که متأسفانه در کشور ما به‌اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است. متن کامل را در « صدای معلم » و لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/26642-/پورسلیمان-مجلس-دانش‌آموزی-به-نهادی-ساکت-و-راکد-تبدیل-شده-است-؛-در-موضوع-نهادسازی-در-ایران-واقعا-ضعف-و-مشکلات-جدی-داریم https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

این گونه حرکات توسط « منابع ناشناس » حتا ذره ای « صدای معلم » را در پی گیری اهداف و دکترین آن به عنوان « رکن چهارم دموکراسی » و « رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران » دلسرد و ناامید نخواهد کرد بخشی از محتوای صدای معلم به علت حملات شدید و برنامه ریزی شده هکرهای ناشناس حذف شد صدای معلم گزارش می کند ؛ * در روزهای گذشته ؛ پایگاه خبری تحلیلی « صدای معلم » به صورت بی سابقه ای مورد شدیدترین حملات هکرهای ناشناس قرار گرفت و بارها از دسترس خارج شد . * این حملات سایبری از ماه های گذشته به صورت پراکنده وجود داشت و البته این هکرها با نفوذ به محتوای سایت ، بک آپ ( Back up ) یا نسخه کپی شده ی اطلاعات سایت را هم در برخی جاها آلوده کردند و وضعیت به گونه ای پیش رفت که دیگر برخی بخش ها قابل بازیابی نبود . از سوی دیگر و همان گونه بسیار پیش تر در همین رسانه عنوان گردید , برنامه ای که برای سایت « صدای معلم » نوشته شده بود قدیمی بوده و این در حالی است که باید در طی این سال ها ارتقا می یافت اما به علت مشکلات مالی این کار صورت نپذیرفت . * در 16 اردیبهشت 1401 ؛ « علی پورسلیمان ؛ مدیر صدای معلم » در یادداشتی با عنوان : « درخواست همیاری برای ماندن صدای معلم » نوشت : « 21 آذر 1398 در « صدای معلم » نوشتیم : « از زمانی که این رسانه فعالیت خود را آغاز کرده است سعی کرده ایم تا تریبونی برای انعکاس مطالبات و مشکلات فرهنگیان و نیز برخورد کارشناسی و ریشه ای با چالش ها و مشکلات عدیده آموزش و پرورش باشیم . در سال های گذشته رسانه های قابل توجهی تاسیس شدند اما بسیاری از آن ها تعطیل شده و از ادامه فعالیت بازماندند . « صدای معلم » همان گونه که در شناسنامه خویش تاکید کرده است وابسته به هیچ جریان و یا گروه سیاسی ، اقتصادی و... نیست . این رسانه از هیچ گونه کمک و یارانه دولتی ، شبه دولتی ، رانت و... استفاده نمی کند و سعی کرده است تا همواره استقلال رسانه ای خویش را حفظ کند . نوع همکاری در این رسانه داوطلبانه بوده و بر خلاف خبرگزاری ها و برخی رسانه ها نه کادر ثابت دارد و نه بودجه ای که به آن اختصاص یابد ؛ با این حال هزینه های اداره سایت مانند پشتیبانی ، سرور ، امنیت و... بالا بوده و حقوق معلمی مدیر این رسانه چه بسا آن را کفایت نکند . » در نشست های رسانه ای و در جلسات مختلف همواره سعی کرده ام که به شان حرفه ای و استقلال رسانه ی صدای معلم خدشه و آسیبی وارد نشود . آمار بازدید کنندگان این رسانه در چند سال اخیر به صورت تصاعدی افزایش یافته به گونه ای که منابع و ظرفیت کنونی سایت دیگر پاسخ گوی نیازها و تقاضای مخاطبان نیستند . به همین علت راهی جز ارتقای اساسی در بخش سخت افزار و نرم افزار این سایت نداریم . اما گرانی های کمرشکن و تورم خسته کننده به این حوزه هم سرایت کرده و هزینه های نگهداری و ارتقای صدای معلم چند برابر شده که از توان من دیگر خارج شده است . علی رغم میل باطنی و درونی ام که به رسانه و کارکرد آن باور دارم و زحمات و تلاش هایی که من و سایر همکاران محترم برای تاسیس و استمرار فعالیت سایت صدای معلم کشیده ایم با ادامه روند فعلی ، احتمال تعطیل شدن این رسانه چندان بعید نخواهد بود . کمک های مالی شما هر چند اندک می تواند ما را در ادامه فعالیت های رسانه ای با رویکرد استقلال و پی گیری فراگیر و مطلوب مطالبات معلمان و مشکلات آموزش و پرورش دلگرم و ما را در ادامه مسیر یاری کند » . * به نظر می رسید بخش قابل توجهی از مخاطبان این رسانه ، هشدار مدیر صدای معلم را جدی نگرفتند و از کنار آن گذشتند . * در این جا از آن تعداد دوستان وفادار و مهربان و البته بسیار کم که هیچ گاه این رسانه را « تنها » نگذاشتند و « صدای معلم » را مورد التفات و عنایت مادی و معنوی خود قرار دادند باید که نهایت سپاسگزاری و قدردانی را به عمل آورد . * کوشش « صدای معلم » این است که مسیر گذشته با استواری و صلابت بیشتر همراه با تغییرات لازم هم چنان ادامه یابد . این گونه حرکات توسط « منابع ناشناس » حتا ذره ای « صدای معلم » را در پی گیری اهداف و دکترین آن به عنوان « رکن چهارم دموکراسی » و « رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران » دلسرد و ناامید نخواهد کرد . * در صورت تمایل می توانید این کمک ها را به شماره کارت : 6104 - 3374 - 6826 - 6703 شماره شبا : IR09 0120 0000 0000 0161 1973 47 به نام علی پورسلیمان واریز نمایید . متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/26640-/بخشی-از-محتوای-صدای-معلم-به-علت-حملات-شدید-و-برنامه-ریزی-شده-هکرهای-ناشناس-حذف-شد https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

این گونه حرکات توسط « منابع ناشناس » حتا ذره ای « صدای معلم » را در پی گیری اهداف و دکترین آن به عنوان « رکن چهارم دموکراسی » و « رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران » دلسرد و ناامید نخواهد کرد بخشی از محتوای صدای معلم به علت حملات شدید و برنامه ریزی شده هکرهای ناشناس حذف شد صدای معلم گزارش می کند ؛ * در روزهای گذشته ؛ پایگاه خبری تحلیلی « صدای معلم » به صورت بی سابقه ای مورد شدیدترین حملات هکرهای ناشناس قرار گرفت و بارها از دسترس خارج شد . * این حملات سایبری از ماه های گذشته به صورت پراکنده وجود داشت و البته این هکرها با نفوذ به محتوای سایت ، بک آپ ( Back up ) یا نسخه کپی شده ی اطلاعات سایت را هم در برخی جاها آلوده کردند و وضعیت به گونه ای پیش رفت که دیگر برخی بخش ها قابل بازیابی نبود . از سوی دیگر و همان گونه بسیار پیش تر در همین رسانه عنوان گردید , برنامه ای که برای سایت « صدای معلم » نوشته شده بود قدیمی بوده و این در حالی است که باید در طی این سال ها ارتقا می یافت اما به علت مشکلات مالی این کار صورت نپذیرفت . * در 16 اردیبهشت 1401 ؛ « علی پورسلیمان ؛ مدیر صدای معلم » در یادداشتی با عنوان : « درخواست همیاری برای ماندن صدای معلم » نوشت : « 21 آذر 1398 در « صدای معلم » نوشتیم : « از زمانی که این رسانه فعالیت خود را آغاز کرده است سعی کرده ایم تا تریبونی برای انعکاس مطالبات و مشکلات فرهنگیان و نیز برخورد کارشناسی و ریشه ای با چالش ها و مشکلات عدیده آموزش و پرورش باشیم . در سال های گذشته رسانه های قابل توجهی تاسیس شدند اما بسیاری از آن ها تعطیل شده و از ادامه فعالیت بازماندند . « صدای معلم » همان گونه که در شناسنامه خویش تاکید کرده است وابسته به هیچ جریان و یا گروه سیاسی ، اقتصادی و... نیست . این رسانه از هیچ گونه کمک و یارانه دولتی ، شبه دولتی ، رانت و... استفاده نمی کند و سعی کرده است تا همواره استقلال رسانه ای خویش را حفظ کند . نوع همکاری در این رسانه داوطلبانه بوده و بر خلاف خبرگزاری ها و برخی رسانه ها نه کادر ثابت دارد و نه بودجه ای که به آن اختصاص یابد ؛ با این حال هزینه های اداره سایت مانند پشتیبانی ، سرور ، امنیت و... بالا بوده و حقوق معلمی مدیر این رسانه چه بسا آن را کفایت نکند . » در نشست های رسانه ای و در جلسات مختلف همواره سعی کرده ام که به شان حرفه ای و استقلال رسانه ی صدای معلم خدشه و آسیبی وارد نشود . آمار بازدید کنندگان این رسانه در چند سال اخیر به صورت تصاعدی افزایش یافته به گونه ای که منابع و ظرفیت کنونی سایت دیگر پاسخ گوی نیازها و تقاضای مخاطبان نیستند . به همین علت راهی جز ارتقای اساسی در بخش سخت افزار و نرم افزار این سایت نداریم . اما گرانی های کمرشکن و تورم خسته کننده به این حوزه هم سرایت کرده و هزینه های نگهداری و ارتقای صدای معلم چند برابر شده که از توان من دیگر خارج شده است . علی رغم میل باطنی و درونی ام که به رسانه و کارکرد آن باور دارم و زحمات و تلاش هایی که من و سایر همکاران محترم برای تاسیس و استمرار فعالیت سایت صدای معلم کشیده ایم با ادامه روند فعلی ، احتمال تعطیل شدن این رسانه چندان بعید نخواهد بود . کمک های مالی شما هر چند اندک می تواند ما را در ادامه فعالیت های رسانه ای با رویکرد استقلال و پی گیری فراگیر و مطلوب مطالبات معلمان و مشکلات آموزش و پرورش دلگرم و ما را در ادامه مسیر یاری کند » . * به نظر می رسید بخش قابل توجهی از مخاطبان این رسانه ، هشدار مدیر صدای معلم را جدی نگرفتند و از کنار آن گذشتند . * در این جا از آن تعداد دوستان وفادار و مهربان و البته بسیار کم که هیچ گاه این رسانه را « تنها » نگذاشتند و « صدای معلم » را مورد التفات و عنایت مادی و معنوی خود قرار دادند باید که نهایت سپاسگزاری و قدردانی را به عمل آورد . * کوشش « صدای معلم » این است که مسیر گذشته با استواری و صلابت بیشتر همراه با تغییرات لازم هم چنان ادامه یابد . این گونه حرکات توسط « منابع ناشناس » حتا ذره ای « صدای معلم » را در پی گیری اهداف و دکترین آن به عنوان « رکن چهارم دموکراسی » و « رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران » دلسرد و ناامید نخواهد کرد . * در صورت تمایل می توانید این کمک ها را به شماره کارت : 6104 - 3374 - 6826 - 6703 شماره شبا : IR09 0120 0000 0000 0161 1973 47 به نام علی پورسلیمان واریز نمایید . متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/26640-/بخشی-از-محتوای-صدای-معلم-به-علت-حملات-شدید-و-برنامه-ریزی-شده-هکرهای-ناشناس-حذف-شد https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

«حمیدرضا آقایی » معلم و پژوهش گر در آیین رونمایی از کتاب «اکنونِ کرج» : " رانندگی و کیفیت خدمات عمومی از شاخص‌های قابل‌تأمل در ارزیابی فرهنگ شهروندی و کیفیت زندگی شهری است " گزارشگر : رضا قاسم‌پور / روزنامه‌نگار و پژوهشگر فرهنگی - عضو شورای نویسندگان صدای معلم * نشانه‌های زندگی مدرن شهری یکی از محورهای قابل‌توجه کتاب، پرداختن به مؤلفه‌هایی است که گاه در مطالعات رسمی شهری نادیده گرفته می‌شوند؛ از زبان و فرهنگ غذایی تا شیوه رانندگی و وضعیت سرویس‌های بهداشتی عمومی. آقایی تنوع فرهنگی کرج را به سان فرش زیبای ایرانی تشبیه کرد که از تار و پودهای حضور اقوام گوناگون بافته شده است. او همچنین رانندگی و کیفیت خدمات عمومی را از شاخص‌های قابل‌تأمل در ارزیابی فرهنگ شهروندی و کیفیت زندگی شهری برشمرد؛ موضوعاتی که با رعایت حقوق دیگران، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و کیفیت فضاهای عمومی ارتباط دارند. بحث نمادهای شهری و مفهوم «روح شهر» نیز از دیگر محورهای نشست بود. ویراستار «اکنونِ‌کرج» با اشاره به تجربه شهر پراگ، بر ضرورت شکل‌گیری نمادهایی تأکید کرد که بتوانند هویت جمعی کرج را بازنمایی کنند. وی همچنین با تأکید بر پرهیز از انباشت بی‌هدف مطالب، بر اهمیت کیفیت مشاهدات، دقت تحلیل و انسجام محتوایی در یک اثر پژوهشی تأکید داشت.  عشق به وطن؛ انگیز پژوهش حمیدرضا آقایی در پاسخ به پرسشی درباره انگیزه پرداختن به کرج، عشق به محیط زیست و کنجکاوی برای شناخت محیط پیرامون را عامل اصلی پژوهش و نوشتن کتابش دانست. او با اشاره به رشد در دامنه‌های زاگرس و تجربه فعالیت‌های فرهنگی در زادگاهش، توضیح داد که شناخت محل و تجربه زیستهٔ جدید، او را به تحقیقات میدانی کرج سوق داده است. وی همچنین از انتشار کتاب با هزینه شخصی سخن گفت و بر نقش تجربه زیسته در شکل‌گیری تعلق شهری تأکید کرد؛ تعلقی که افزون بر خاستگاه جغرافیایی، در بستر زندگی، مشارکت و شناخت تدریجی محیط شکل می‌گیرد. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/معرفی-کتاب/item/27414-/رانندگی-و-کیفیت-خدمات-عمومی-از-شاخص‌های-قابل‌تأمل-در-ارزیابی-فرهنگ-شهروندی-و-کیفیت-زندگی-شهری-است https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

شلیک به قلب تربیت از صندلی صدارت! ؛ بازگشت به حقیقت آموزش و تربیت (۶) حمزه‌علی نصیری * آموزش و پرورش باید به مأموریت ذاتی خود برگردد. شاید بتوان این مأموریت روشن را به نقش مبرهن مادران در تمشیت فرزندان تشبیه کرد. آموختنِ «خوردن و خفتن و راه رفتن و سخن گفتن و بشکفتن». * در شعر زیبایی که ایرج میرزا در ستایش مهر مادر گفته است ؛ « حقیقت آموزش و تربیت » نیز در آن نهفته است: «گویند مرا چو زاد مادر پستان به دهن گرفتن آموخت شبها بر گاهوارهٔ من بیدار نشست و خفتن آموخت دستم بگرفت و پا به پا برد تا شیوهٔ راه رفتن آموخت یک حرف و دو حرف بر زبانم الفاظ نهاد و گفتن آموخت لبخند نهاد بر لب من بر غنچه گل شکفتن آموخت» آن چه در این میان بیش از هر چیز دیگری دل ربایی می‌کند، نقش بی‌غلّ و غش و آکنده از مهر و مرحمت مادر است؛ آموزش گام به گام؛ از خوردن و خفتن و راه رفتن و سخن گفتن تا؛ چون غنچه شکفتن. تربیتی استوار بر نظارت و مراقبت و صبر و صداقت و عدل و درایت و دقت و ظرافت و اراده و پشتکار و تکرار و تکرار و تکرار و عاری از هرگونه ریاکاری و سهل‌انگاری و حیله‌گری و سودجویی و تبهکاری. * واقعیت این است که آموزش و پرورش ما سال هاست که راه خود را گم کرده و بیراهه رفته است و هر روز هم که می‌گذرد، از رسالت اصلی خود دورتر می‌شود. بی‌جا نیست اگر بگوییم اغلبِ صدر نشینان، هم « راه‌نابلد » بوده‌اند و هم « بیگانه با بَلَد » ؛ هم نادان، هم ناتوان. بعضی حتی خائن و ترسو و ریاکار و لمپن و دلال و سودجو! * دستگاه آموزش و پرورش باید شعار استقلال بر سرِ در زنَد و با اقتدار از حقوق معلمان و دانش‌آموزان حفاظت کند. باید به مأموریت اصلی و ذاتی خود و به « حقیقتِ تربیت » برگردد و در کنار کار فرهنگی و اجتماعی، مبانی نظری و عملی همان مشاغل و صنایع و خدمات را ارائه دهد که جامعه نیاز دارد. فنون و مهارت‌هایی را پشتیبانی کند که جوانان بعد از اتمام دوران مدرسه‌ دربدر دنبال‌شان می‌گردند تا بتوانند با اتکاء به آنها در جایی شاغل شوند. * اگر این گونه باشد، دیگر کسی، مدرسه را زندان نمی‌نامد. دانش‌آموزان برای شنیدن سوت پایان لحظه‌شماری نمی‌کنند. بچه‌ها بعد از دوازده سال رفت‌وآمد بین خانه و مدرسه، محتاج بازآموزی در خارج از مدرسه نمی‌شوند. دانش‌آموزی از کلاس درس دلسرد نمی‌شود. کسی از مدرسه درنمی‌رود؛ هر کسی مهارتی می‌آموزد و تجربه‌ای می‌اندوزد و با پایان دوران مدرسه، گوشۀ کاری را می‌گیرد و مشغول کار و تلاش و امرار معاش می‌شود و وقت و دلیلی برای خطا و خلاف باقی نمی‌مانَد. * کلام آخر این که: مدرسه باید مشغله‌های مزاحم را دور بریزد و به انجام رسالت ذاتی خود بپردازد تا بتواند بقچهٔ هزار توی غنچه‌ها را باز و از دنیای قشنگ و رنگارنگ گلبرگ‌ها، کشف راز کند. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27411-/بازگشت-به-حقیقت-آموزش-و-تربیت-۶ https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« مسئله محوری نظام تعلیم و تربیت صرفاً تعدد بازیگران نیست، بلکه چگونگی تنظیم روابط میان آن‌هاست » سیاست گذاری و در آموزش و پرورش و ضرورت هم گرایی بازیگران سیدهادی عظیمی/ عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی معلمان ایران * در کشورهای مختلف ، سیاست گذاری آموزشی همواره تحت تاثیر شرایط و جریان‌های سیاسی و اجتماعی و تعامل بین دولت ملی و ارکان محلی و نهادهای بین‌المللی بوده است. به عنوان مثال در کشور ترکیه پس از دگرگونی‌های سیاسی سال 1923 حکومت سکولار با عنوان کمالیسم یا آتاتورکیسم در ترکیه حاکم شد. این حکومت در سیاست گذاری آموزشی « سعی کرد با حذف همه وجوه دینی و قومی از نظام آموزشی، نوعی هویت دینی سکولار بسازد. بنابر این در مجموعه اول کتب درسی از 1931 تا 1945، افزودن مباحثی مانند توجیه ظهور حیات روی زمین با نظریه تکامل، پیدایش تکامل، پیدایش دین از منظر روان شناسی و تاکید بر این که ترکان پیش از اسلام بنیانگذاران واقعی اکثر تمدن ها بوده اند ؛ ناشیانه مبنای سکولار سازی نظام آموزش و پرورش تلقی شد » . ( خلخالی، علی ،1401، مدیران ترکیه‌ای، مجله رشد مدیریت مدرسه، شماره 21: ص8). اما با توجه به هویت اسلامی جامعه ترکیه و ایجاد تغییرات سیاسی و توجه به هویت دینی مردم در دهه های اخیر این سیاست آموزشی تغییر یافت. « الزام مدارس در سال های اخیر به داشتن نمازخانه و افزودن درس‌هایی مانند حقوق اسلامی، و جهاد به برنامه‌های درسی، که اسلامی سازی مدارس را تقویت کرده است » . (همان، ص 9) نشانی از تحول در سیاست گذاری آموزشی متناسب با تغییرات سیاسی است. * در کشور نیمه متمرکزی همچون ژاپن نیز سیاست های آموزشی از طرف دولت مرکزی تعیین می‌‌شود، ولی شوراهای محلی مسئولیت اداره مدارس را برعهده‌ دارند. وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علم و فن آوری، هر ده سال یکبار رهنمون های آموزشی را منتشر می کند. دولت های محلی می توانند با توجه به مسائل محلی تغییرات لازم را در رهنمون های فوق ایجاد نمایند. اثربخشی سیاست های آموزشی ژاپن را نباید منحصر در تعیین اهداف والا دانست، بلکه باید در نحوه اجرای آن و تعامل بین نهادهای دولتی و نهادهای محلی و مشارکت ذی نفعان مختلف دید. همکاری تمام سطوح جامعه در تدوین، برنامه‌ریزی و اجرای سیاست‌ها و برنامه‌های آموزشی، و تعامل نیروهای مختلف اعم از نیروی انسانی و مالی، محتوای درسی، و محیط آموزشی همگی در فرایند آموزشی نقش دارند و موثرند . ( عسگری ، مهدی ، الهی منش ؛ محمد حسن ، پریزاد ، رضا، 1398، مقایسه سیاست‌گذاری ایران و ژاپن در مقطع ابتدایی ، نشریه مطالعات عمومی سیاست‌گذاری عمومی شماره 9، ص124). از این رو موفقیت سیاست های آموزشی منوط به تعامل و همکاری ابعاد مختلف ملی و محلی، و همکاری بین مجموعه بازیگران است. * مسئله اساسی، حذف نقش محوری حاکمیت یا یکسان‌سازی جایگاه بازیگران نیست؛ بلکه ایجاد تعادل میان مسئولیت قانونی حاکمیت، اختیار حرفه‌ای معلمان، عاملیت دانش‌آموزان و حقوق مشارکتی خانواده‌ها و جامعه است. ارکان مربوط به هم گرایی در آموزش و پرورش در قوانین موجود پیش‌بینی شده است. وجود انجمن اولیا و مربیان و شوراهای دانش‌آموزی و مجلس دانش‌آموزی از جمله ساختارهایی هستند که می‌توانند نقش موثری در هم گرایی بازیگران ایفاکنند. ولی حضور جریان‌های مالی و موسسات کنکور و انتشارات کمک‌آموزشی که ذی فنعان نظام تعلیم و تربیت هستند به عنوان بازیگران موجب تعارض منافع می‌شود و اهداف آموزش و پرورش را مختل می‌نمایند. بر این اساس، هم گرایی زمانی تحقق می‌یابد که سیاست‌گذاری، اجرا و نظارت با مشارکت مؤثر بازیگران مرتبط همراه شود؛ اطلاعات و تجربه‌های محیط مدرسه در تصمیم‌گیری‌های کلان انعکاس یابد؛ مسئولیت هر بازیگر روشن باشد و سازوکارهایی برای گفت‌وگو، حل اختلاف و اصلاح مستمر سیاست‌ها وجود داشته باشد. بنابراین، مسئله محوری نظام تعلیم و تربیت صرفاً تعدد بازیگران نیست، بلکه چگونگی تنظیم روابط میان آن‌هاست. هرچه این روابط از ابلاغ یک‌ سویه به تعامل دو سویه، از مشارکت صوری به مشارکت مؤثر و از پراکندگی مسئولیت‌ها به همکاری هماهنگ نزدیک‌تر شوند، امکان تحقق اهداف مشترک تربیتی افزایش می‌یابد. در فرآیند آموزش و پرورش حاکمیت و دولت مسئولیت عمومی دارد ولی تحقق اهداف تعلیم و تربیت و شکل‌گیری حکمرانی آموزش و پرورش بدون مشارکت موثر جامعه ،معلمان ،خانواده‌ها و دانش‌آموزان ممکن نیست. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27410-/سیاست-گذاری-و-در-آموزش-و-پرورش-و-ضرورت-هم-گرایی-بازیگران https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

وقتی از «مرگ آموزش و پرورش» سخن می‌گوییم، منظور ما توقف فعالیت‌های اداری یا بسته شدن مدارس نیست؛ بلکه منظور ما زوالِ «روحِ تربیت» و از دست رفتن «رسالتِ ساختاری» است سوگِ آینده؛ واکاوی وضعیت بحرانی و زوال تدریجی آموزش و پرورش دکتر معصومه بیات/ فعال حوزه آموزش و پرورش * ما با نهادی رو به رو هستیم که در مسیر انتقال ارزش‌ها، تولید نیروی انسانی متخصص و تربیت شهروندانِ پویا، دچار فرسودگی مفرط و گسست از واقعیت‌های عصر حاضر شده است. آموزش و پرورش امروز، نه یک موتور محرک برای توسعه، بلکه به زنجیری تبدیل شده که مانع حرکت چرخ‌های پیشرفت کشور در عرصه جهانی است. * -جناب رییس‌جمهور ؛ اگر بپذیریم که آموزش و پرورش قلب تپنده‌ی توسعه‌ی کشور است، پس «عدم شایسته‌سالاری» در بدنه‌ی مدیریتی آن، حکمِ ایست قلبی را دارد. یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌هایی که نظام آموزشی در دهه‌های اخیر متحمل شده، حاکمیتِ نگاه‌های سیاسی، جناحی و باندی بر انتصابات مدیریتی است؛ از سطح ستاد وزارتخانه و ادارات کل استانی گرفته تا مدیریتِ مدارس. وقتی معیار گزینشِ مدیران، معاونان و طراحانِ نظام آموزشی، نه «صلاحیت علمی»، «تجربه تربیتی» و «آینده‌نگری»، بلکه وفاداری‌های فرمایشی یا سلیقه‌های شخصی باشد، پیامدهای فاجعه‌بار ذیل به بار می‌آید: • مدیریتِ روزمره و انفعالی: مدیرانِ ناشایسته و فاقد تخصص، به‌جای حل‌وفصل بحران‌های عمیقِ آموزشی، به مدیریتِ روزمره‌ی بحران‌ها و پنهان کردنِ ضعف‌ها روی می‌آورند. آن‌ها از درکِ تحولاتِ سریعِ علم و تکنولوژی عاجزند و مدارس و ادارات را به بوروکراسی‌های خشک و ناکارآمد تبدیل می‌کنند. • سرخوردگی نخبگان و معلمانِ کارآمد: وقتی یک معلمِ باانگیزه، خلاق و متخصص ببیند که مسیرِ پیشرفتِ شغلی‌اش به دلیلِ عدم وابستگی به باندهای قدرت مسدود است و مدیرانِ بالادستی‌اش فاقد صلاحیت‌های حرفه‌ای‌اند، دچار سرخوردگی عمیق می‌شود. این امر به کوچِ اجباریِ نخبگان از کلاسِ درس به حاشیه‌ها یا خروج کامل از سیستم می‌انجامد. • تزریقِ ایدئولوژی‌زدگی افراطی به‌جای تربیتِ تفکر: شایسته‌گریزی، زمینه‌سازِ حاکمیتِ تفکراتی می‌شود که آموزش را با پادگان‌داری یا فرآیندهای بوروکراتیکِ بی‌روح اشتباه می‌گیرند. در این فضا، «پرسش گری»، «خلاقیت» و «تفکر انتقادی» که ارکان اصلی تربیت شهروند مدرن هستند، حذف شده و جای خود را به اطاعتِ کورکورانه می‌دهند؛ فرآیندی که مرگِ خلاقیتِ نسلِ آینده را تضمین می‌کند. توسعه‌ی پایدار بدون آموزشِ باکیفیت ممکن نیست، و آموزشِ باکیفیت بدون مدیرانِ شایسته و متبحر محقق نخواهد شد. تا زمانی که بساطِ رابطه و مصلحت‌اندیشی‌های سیاسی از حریمِ آموزش و پرورش جمع نشود و کرسی‌های تصمیم‌گیری به دستِ صاحب‌نظران، اندیشمندان و معلمانِ کارآزموده سپرده نشود، هرگونه تزریقِ بودجه یا تغییرِ کتبِ درسی، همچون تلاش برای زنده کردنِ یک بیمارِ مرگِ مغزی با داروهای سطحی خواهد بود. * - فرسایش محتوایی : یکی دیگر از نشانه‌های این مرگ، شکاف عمیق میان محتوای آموزشی و نیازهای واقعی نسلِ امروز است. در حالی که جهان با هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و زیست‌ فن آوری در حال بازتعریف مرزهای دانش است، نظام آموزشی ما همچنان درگیر الگوهای سنتی و حفظ‌کردنی است. این شکاف باعث شده است که دانش‌آموز، مدرسه را نه فضایی برای کشف توانمندی‌ها، بلکه محیطی برای تحملِ اجبار بداند. وقتی مدرسه نتواند «چرایی» یادگیری را به نسل جدید پاسخ دهد، در واقع رسالت خود را از دست داده و در مسیر مرگِ معنایی قرار می‌گیرد. * - بحران معیشت : معلمان، ستون‌های این بنا هستند. اما امروز با ستونی رو به رو هستیم که تحت فشار بی‌امانِ تورم، بی‌ثباتی اقتصادی و فرسودگی روانی قرار دارد. وقتی معلمی که مسئول تربیت نسل آینده است، دغدغه تأمین نیازهای اولیه زندگی خود را داشته باشد، تمرکزِ او بر «تربیت» جای خود را به «بقاء» می‌دهد. بحران معیشت در کنار فقدان جایگاه اجتماعی و عزتِ حرفه‌ای، باعث مهاجرت فکری و خروج نخبگان از بدنه آموزش شده است. نهادی که نتواند مربیان خود را حفظ کند، در واقع در حال خودکشیِ تدریجی است. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27409-/سوگِ-آینده؛-واکاوی-وضعیت-بحرانی-و-زوال-تدریجی-آموزش-و-پرورش https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

تأملی انتقادی در شکاف میان قواعد رسمی، باورهای اجتماعی و واقعیت زیسته مردم ؛ هنجارهای دوگانه در اجتماعات ما رضا قاسم‌پور/ روزنامه‌نگار و پژوهشگر فرهنگی- عضو شورای نویسندگان صدای معلم * در فاصله‌ای کوتاه، گویی نه‌فقط مرز جغرافیایی، بلکه مرزهای رفتاری و هنجاری نیز پشت سر گذاشته شده‌اند. همان آدم‌ها، همان خانواده‌ها و همان باورهای ادعایی؛ اما با تغییر محیط، رفتارها نیز دگرگون می‌شوند. این مشاهده، پرسشی جدی را پیش روی ما می‌گذارد: اگر یک هنجار با عبور از مرز جغرافیایی یا کاهش نظارت بیرونی به‌سرعت تغییر می‌کند، تا چه اندازه به باوری درونی تبدیل شده و تا چه اندازه محصول الزام و ملاحظه است؟ مسئله، داوری درباره انتخاب پوشش افراد نیست؛ مسئله، فاصله‌ای است که گاه میان رفتار رسمی و انتخاب شخصی، میان الزام بیرونی و باور درونی پدیدار می‌شود. آیا وقت آن نرسیده است که به‌جای اصرار بر یکسان‌سازی ظاهری، درباره ریشه‌های این دوگانگی گفت‌وگو کنیم؟ * پرسش این است که این تغییر پوشش، تا چه اندازه برخاسته از باور و تا چه اندازه نتیجه الزام محیطی است؟ آیا مدرسه توانسته است هنجاری را درونی کند یا صرفاً به فضایی برای رعایت ظاهری مقررات بدل شده است؟ مدرسه، پیش از آن که محل اجرای بخشنامه‌ها باشد، باید کانون پرورش مسئولیت‌پذیری، گفت‌وگو و شکل‌گیری باورهای پایدار باشد. اگر فاصله میان رفتار درون مدرسه و بیرون آن روزبه‌روز بیشتر شود، نظام آموزشی باید به‌جای بسنده‌کردن به گزارش‌های انضباطی، درباره اثربخشی شیوه‌های تربیتی خود پاسخ‌گو باشد. آیا زمان آن نرسیده است که متولیان آموزش‌ و پرورش، به‌جای سنجش موفقیت فرهنگی با میزان انطباق ظاهری دانش‌آموزان، درباره اعتماد اجتماعی، اقناع فرهنگی و ماندگاری ارزش‌ها نیز ارزیابی روشنی ارائه کنند؟ * سخت‌گیری بیش از اندازه ممکن است به نارضایتی خانواده‌ها بینجامد و انعطاف بیش از حد نیز می‌تواند مدیر را در معرض تذکر و برخورد نظارتی قرار دهد. حاصل آن، وضعیتی است که در آن مدیر مدرسه، به‌جای تمرکز بر کیفیت آموزش و تربیت، ناچار می‌شود بخش مهمی از توان خود را صرف مدیریت تعارض میان مقررات رسمی و واقعیت‌های اجتماعی کند. اما پرسش اساسی متوجه مدیران نیست؛ مسئولیت اصلی بر عهده سیاست‌گذارانی است که باید میان قانون، هدف تربیتی و واقعیت جامعه تناسب برقرار کنند. * آیا بخشنامه‌ها با مشارکت مدیران، معلمان، خانواده‌ها و کارشناسان تعلیم‌ و تربیت تدوین می‌شوند؟ آیا پیش از ابلاغ مقررات، پیامدهای اجتماعی و اجرایی آن‌ها سنجیده می‌شود؟ و آیا نهادهای ناظر، افزون بر مطالبه اجرای مقررات، مسئولیت ارزیابی اثربخشی و پیامدهای شیوه اجرای آن‌ها را نیز می‌پذیرند؟ نمی‌توان از مدرسه انتظار تربیت نسلی مسئولیت‌پذیر داشت، اما مدیر و معلم را در چرخه‌ای از دستورالعمل‌های گاه ناسازگار گرفتار کرد. نظام آموزشی به سیاست‌های روشن، پایدار، قابل اجرا و مبتنی بر اقناع نیاز دارد؛ نه مقرراتی که فاصله میان ظاهر و واقعیت را افزایش دهند. * قانون برای آن که پایدار و اثربخش باشد، به اعتماد عمومی و تناسب با واقعیت‌های اجتماعی نیاز دارد. نظارت می‌تواند رفتار را کنترل کند، اما به‌تنهایی قادر نیست باور بسازد؛ بخشنامه می‌تواند تکلیف تعیین کند، اما لزوماً پذیرش ایجاد نمی‌کند؛ و شعار می‌تواند فضا را پر کند، اما الزاماً صدای جامعه را بازتاب نمی‌دهد. از این‌ رو، مطالبه از متولیان فرهنگی، آموزشی و نظارتی روشن است: به‌جای اکتفا به آمار تذکرها و گزارش‌های انضباطی، درباره میزان اثربخشی سیاست‌ها، پیامدهای اجتماعی آن‌ها و فاصله میان اهداف اعلام‌شده و نتایج واقعی پاسخ‌گو باشند. مقررات را با مشارکت ذی‌نفعان بازبینی کنند، امکان گفت‌وگوی صریح و کارشناسی را فراهم آورند و میان اصول قانونی، شیوه اجرا و تنوع واقعیت‌های اجتماعی تمایز قائل شوند. * آیا زمان آن نرسیده است که تجربه‌های میدانی خود را به مطالبه‌ای کارشناسی و جمعی تبدیل کنید و برای اصلاح رویه‌های ناکارآمد، صدایی روشن و مستند داشته باشید؟ سکوت در برابر تعارض‌های مزمن، نه مسئله را حل می‌کند و نه مسئولیت‌ها را از میان می‌برد. جامعه را نمی‌توان با انکار تفاوت‌ها اداره کرد؛ همان‌گونه که با تحمیل ظاهر، نمی‌توان به باور پایدار رسید. حکمرانی مسئولانه از جایی آغاز می‌شود که سیاست‌گذار، به‌جای سرزنش جامعه، عملکرد خود را نیز به پرسش بکشد. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27406-/هنجارهای-دوگانه-در-اجتماعات-ما https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« اصلاح این مسیر نیازمند اراده جدی برای اولویت‌دادن به منطق کارشناسی و اهداف سند تحول بر سایر ملاحظات سلیقه ای است » ناکامی در معماری یادگیری و یکپارچه‌ سازی ارزشیابی شایستگی‌ محور در دوره های مختلف تحصیلی: تحلیل انتقادی از فرآیند تصویب چارچوب نظری تا آیین‌ نامه اجرایی ایرج خوش خلق/ عضو هیات علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش * یکی از راهکارهای کلیدی سند تحول بنیادین (راهکار ۱۹-۲) « طراحی و اجرای نظام ارزشیابی از پیشرفت تحصیلی در تمام دوره‌ها »است. اسناد بالادستی بر رویکرد شایستگی‌محور با تاکید بر مفاد زیر نظام برنامه درسی تأکید دارند؛ رویکردی که یادگیری را ترکیبی یکپارچه از دانش، نگرش، گرایش، باور، اراده و مهارت‌های مرتبط با ساحت‌های شش‌گانه ذیل پنج شایستگی و چهار عرصه مندرج در زیرنظام برنامه درسی  تعریف می‌کند. در سال ۱۳۹۵ چارچوب نظری ارزشیابی شایستگی‌محور بر اساس مبانی سند تحول توسط ایرج خوش‌خلق طراحی و با مشارکت متخصصان موضوعی و جمع کثیری از  کارشناسان دفاتر حوزه ستادی  اعتباربخشی شد. این چارچوب و آیین نامه که ذیل برنامه زیر نظام پژوهش و ارزشیابی با هدف معماری یادگیری قرار دارد سه الگوی اصلی (فرایندمحور برای ابتدایی، نتیجه‌محور و تلفیقی برای متوسطه) را پیشنهاد می‌کرد و هدف آن ایجاد انسجام ارزشیابی در دوره‌های مختلف بود. با وجود بررسی در صحن شورای عالی آموزش و پرورش، این چارچوب به تصویب نرسید و آیین‌نامه اجرایی بعدی نیز در دوره بعد مطرح نشد و نتیجه آن  تداوم آسیب های جدی در ارکان نظام تعلیم و تربیت به ویژه گسستگی نظام ارزشیابی در دوره های مختلف تحصیلی  و فاصله از اهداف سند تحول تا به امروز است . * عدم تصویب را می‌توان در چند سطح تحلیل کرد:   الف) ضعف دفاع کارشناسی کمیسیون: اگر اعضای کمیسیون مربوطه (به‌ویژه کمیسیون برنامه درسی) سابقه تصویب چارچوب‌ها را به‌ خوبی برای اعضای اصلی تفهیم نکرده باشند، این امر نشان‌دهنده نقص در فرآیند انتقال دانش کارشناسی به سطح تصمیم‌گیری است. ب) اولویت‌بندی و اراده سیاسی: تغییر وزیر و جابه‌جایی اولویت‌ها می‌تواند باعث شود طرح‌های کلیدی سند تحول در حاشیه قرار گیرند. عدم طرح آیین‌نامه با وجود آمادگی آن، بیش از یک غفلت تصادفی به نظر می‌رسد و نشان‌دهنده ضعف در پیگیری مستمر سیاست‌های تحولی است که با تغییر هر وزیر  رخ می دهد. ج) تأثیر عوامل غیرکارشناسی: گزارش‌های روایی حاکی از آن است که برخی مخالفت‌ها ریشه در اختلاف نظر بر سر انتخاب مجری طرح داشته است. اگر چنین باشد، اولویت‌دهی به ملاحظات شخصی بر منطق کارشناسی و اهداف سند تحول، مصداق روشن سهل‌انگاری نهادی است. و) پیامد سیستمی: نتیجه این فرآیند، تداوم نظام ارزشیابی گسسته تا به امروز  است: ارزشیابی کیفی - توصیفی در ابتدایی و رویکرد عمدتاً نمره‌محور و نتیجه‌محور در متوسطه اول و دوم.چنین گسستگی با هدف یکپارچگی سند تحول در تضاد است و اجرای رویکرد شایستگی‌محور را دشوار می‌سازد. * ناکامی در تصویب چارچوب ارزشیابی شایستگی‌محور و آیین‌نامه بعدی آن، نمونه‌ای از فاصله میان سیاست‌گذاری تحولی و اجرای عملی در نظام آموزش و پرورش است. این فاصله نه صرفاً ناشی از پیچیدگی فنی، بلکه نتیجه ترکیبی از ضعف رویه‌ای، اولویت‌بندی نادرست و گاه ملاحظات غیرکارشناسی بوده است. چارچوب و آیین نامه ارزشیابی شایستگی محور با هدف معماری یادگیری در غالب برنامه های اجرایی حوزه ستادی و آموزشی به ویژه برنامه های درسی و سامان دادن به برخی طرح های سرگردان در نظام تعلیم و تربیت بود ؛ اگر این طرح که درهم تنیده و ذیل برنامه زیرنظام پژوهش و ارزشیابی قرار دارد در زمان مناسب بررسی و پس از اصلاحات احتمالی تصویب می شد شاید شاهد این گونه آسیب در نظام تعلیم و تربیت و نیز گسستگی برنامه ها به ویژه در ارزشیابی های تحصیلی دوره های مختلف تحصیلی نبودیم و برنامه های درسی دانش آموزان و نیز دانشجو معلمان مطابق با رویکرد شایستگی محوری و براساس اسناد تحولی زودتر تدوین و به مرحله اجرا در می آمد . متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/پژوهش/item/27405-/ناکامی-در-معماری-یادگیری-و-یکپارچه‌-سازی-ارزشیابی-شایستگی‌-محور-در-دوره-های-مختلف-تحصیلی-تحلیل-انتقادی-از-فرآیند-تصویب-چارچوب-نظری-تا-آیین‌-نامه-اجرایی https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« در اقتصادی که تورم پیوسته ارزش پول را کاهش می‌دهد، اعلام سود اسمی به‌تنهایی نمی‌تواند معیار موفقیت باشد » مساله " مطالبه گری " در صندوق ذخیره فرهنگیان ؟! محمدرضا شهریاری/ مطالبه‌گر صندوق ذخیره فرهنگیان * فرهنگیان عضو صندوق با امید به دوران بازنشستگی،هر ماه بخشی از حقوق یا درآمدشان را به صندوق ذخیره فرهنگیان می‌سپارند تا این سرمایه در آینده پشتوانه‌ای برایشان باشد ؛ اما پرسش اساسی این است: آیا سرمایه‌ای که با مشارکت فرهنگیان شکل گرفته، به‌گونه‌ای مدیریت می‌شود که ارزش و قدرت خرید آن حفظ شود؟ در اقتصادی که تورم پیوسته ارزش پول را کاهش می‌دهد، اعلام سود اسمی به‌تنهایی نمی‌تواند معیار موفقیت باشد. آنچه اهمیت دارد، بازده واقعی سرمایه و حفظ منافع اعضاست. اگر ارزش واقعی دارایی اعضا کاهش یابد، صرف اعلام سود نمی‌تواند جای صیانت از سرمایه را بگیرد. * فرهنگیان عضو صندوق نباید خود را مشتری یا دریافت‌کننده کمک بدانند. آنان در شکل‌گیری این سرمایه سهیم‌اند و حق دارند درباره وضعیت دارایی‌ها، نحوه سرمایه‌گذاری، بازدهی و چگونگی برخورداری از منافع آن آگاهی و پاسخ روشن داشته باشند. از همین رو، موضوع «ارزش مالکانه» باید در رأس مطالبات فرهنگیان عضو صندوق قرار گیرد. این مطالبه صرفاً بحثی اداری یا مالی نیست؛ سخن از به‌رسمیت‌شناختن سهم و حقوق اعضا در دارایی‌ای است که با مشارکت آنان شکل گرفته است. * تحقق ارزش مالکانه به تصمیم‌ها و اقدامات روشن و پاسخ‌گو نیاز دارد؛ از جمله شفافیت درباره وضعیت سرمایه‌ها و ترکیب دارایی‌ها، توضیح دقیق درباره شیوه محاسبه سهم اعضا، ارائه برنامه زمان‌بندی‌شده برای اجرای حقوق مالکانه و پاسخ‌گویی درباره روند تصویب و اجرای آیین‌نامه‌های مربوط. بیش از یک میلیون و هشتصد هزار عضو صندوق حق دارند بدانند این مسیر در چه مرحله‌ای قرار دارد و چه موانعی پیش روی اجرای آن است. همچنین لازم است وعده‌ها و برنامه‌های اعلام‌شده، از جمله موضوع فاز نخست تخصیص حقوق مالکانه از مسیر شرکت سهام‌گستر و ورود به بازار سرمایه، با اطلاعات دقیق و قابل پیگیری همراه باشد. * یکی از پیش‌شرط‌های تحقق ارزش مالکانه، استمرار مطالبه‌گری و انسجام میان اعضاست. مطالبه‌ای که مقطعی و پراکنده بماند، به‌سادگی به حاشیه می‌رود؛ اما استمرار و پیگیری جمعی می‌تواند مدیران را به پاسخ‌گویی وادار کند. بااین‌حال، انسجام نباید بهانه‌ای برای واگذاری حق مطالبه‌گری اعضا به چند فرد یا محدودکردن صدای فرهنگیان باشد. استمرار مطالبه‌گری نیز به معنای سپردن اختیار آن به کسانی نیست که خود را نماینده همه اعضا معرفی می‌کنند. * حق مطالبه‌گری را نمی‌توان برای همیشه به دیگری واگذار کرد. صندوق ذخیره فرهنگیان سرمایه‌ای برخاسته از مشارکت اعضاست و صیانت از آن به شفافیت، مدیریت پاسخ‌گو و رعایت حقوق مالکانه نیاز دارد. اعضای صندوق مطالبه گرایانه خواهان روشن‌شدن وضعیت سرمایه‌ها، انتشار اطلاعات قابل اتکا، اجرای شفاف و زمان‌بندی‌شده حقوق مالکانه و پاسخ‌گویی مدیران درباره تأخیرها و موانع باشند. مهم‌تر از همه، تحقق این خواسته‌ها به فرهنگیانی نیاز دارد که آگاه، پی گیر و کنش گر باشند؛ مطالبه‌گرانی که برای رسیدن به انسجام تلاش می‌کنند، اما اجازه نمی‌دهند به نام انسجام، صدای اعضا مصادره یا مطالبه‌گری آنان به افراد دیگر واگذار شود. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/اقتصاد/item/27403-/مساله-مطالبه-گری-در-صندوق-ذخیره-فرهنگیان-؟ https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« باید از گزارش عملکرد اداری به سمت سنجش پیامدهای واقعی یادگیری حرکت کنیم » هر دانش‌آموز یک مهارت؛ آزمونی برای تحول در نظام آموزشی بابک کاظمی/ دکتری سیاست‌گذاری عمومی * مدرسه زمانی می‌تواند مأموریت واقعی خود را محقق کند که در کنار انتقال دانش به پرورش توانایی‌های عملی و مهارت‌های زندگی نیز توجه داشته باشد. یکی از چالش‌های نظام آموزشی ایران فاصله میان دانستن و توانستن است. دانش‌آموزان سال‌ها آموزش می‌بینند اما فرصت کافی برای تجربه عملی و کشف استعدادهای خود پیدا نمی‌کنند. طرح ملی هر دانش‌آموز یک مهارت را می‌توان تلاشی برای کاهش این فاصله و فرصتی برای تحول در رویکرد آموزشی کشور دانست. * سال‌هاست که غلبه نگاه کتاب‌محور و تمرکز بر نتایج امتحانات یکی از مسائل نظام آموزشی ماست. در این رویکرد موفقیت دانش‌آموز بیش از آن که با توانایی حل مسئله و خلاقیت و مهارت‌های کاربردی سنجیده شود با میزان یادگیری مطالب درسی و کسب نمره ارزیابی می‌شود. تداوم چنین نگاهی موجب می‌شود بخشی از استعدادها و ظرفیت‌های دانش‌آموزان مجال بروز پیدا نکند. * یکی از آسیب‌های احتمالی در اجرای چنین برنامه‌هایی تبدیل شدن هدف اصلی به مجموعه‌ای از فعالیت‌های اداری و گزارش‌های آماری است. اگر موفقیت طرح صرفاً با تعداد دوره‌های برگزارشده و ساعات ثبت‌شده سنجیده شود ممکن است ظاهر برنامه محقق شود اما در توانایی واقعی دانش‌آموز تغییری ایجاد نشود. معیار اصلی باید این باشد که دانش‌آموز در پایان مسیر چه مهارتی آموخته و تا چه اندازه قادر است آن را در زندگی به کار بگیرد. * عدالت آموزشی نیز باید یکی از ارکان اصلی اجرای این سیاست باشد. مدارس کشور از نظر امکانات و تجهیزات و نیروی انسانی متخصص شرایط یکسانی ندارند. بنابراین اجرای یکسان دستورالعمل در شرایط نابرابر لزوماً به عدالت منجر نمی‌شود. سیاست‌گذار باید برای مدارس مناطق کم‌برخوردار حمایت‌های هدف مند در نظر بگیرد تا دسترسی به آموزش مهارتی باکیفیت به محل زندگی و وضعیت اقتصادی خانواده‌ها وابسته نباشد. * در نهایت طرح ملی هر دانش‌آموز یک مهارت فرصتی ارزشمند برای بازنگری در مأموریت مدرسه و حرکت به سوی آموزش اثربخش‌تر است. موفقیت آن زمانی تضمین می‌شود که از سطح یک برنامه اداری فراتر برود و به بخشی از فرهنگ یادگیری در مدارس تبدیل شود. تحول آموزشی با افزایش بخشنامه‌ها اتفاق نمی‌افتد. بلکه زمانی آغاز می‌شود که دانش‌آموز فرصت اندیشیدن و تجربه کردن و ساختن و یاد گرفتن از مسیر عمل را پیدا کند. مدرسه موفق فقط دانش‌آموز باسواد تربیت نمی‌کند. بلکه انسانی توانمند و خلاق و آماده برای زندگی می‌سازد. آینده آموزش را باید با توانستن دانش‌آموزان سنجید نه فقط با آنچه به خاطر می‌سپارند. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/دانش-آموز/item/27402-/هر-دانش‌آموز-یک-مهارت؛-آزمونی-برای-تحول-در-نظام-آموزشی https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

روزنامه ی قدس در گفت و شنود با مدیر صدای معلم : پورسلیمان : ورود موبایل توسط دانش آموزان به مدارس به معنای پیشرفت نیست ! شورای عالی آموزش و پرورش در مصوبه و تصمیم خود تجدید نظر کند ! گزارشگر : محدثه رضایی * علی پورسلیمان، مدیر سایت صدای معلم در خصوص اظهارات معاون دبیرکل شورای عالی آموزش و پرورش به ما می‌گوید : این گفته‌ها موضوع جدیدی نیست؛ چراکه این موارد پیش‌تر در بندهای ۱۲۰ تا ۱۲۵ آیین‌نامه اجرایی مدارس مصوب سال ۱۴۰۱ مطرح شده است. آنچه برای من جای سؤال و تأمل دارد، این است چرا چنین موضوعاتی پس از گذشت چند سال، بار دیگر به‌گونه‌ای مطرح می‌شوند که گویی تصمیم یا موضع جدیدی گرفته شده است. باید مشخص شود هدف از طرح دوباره این مسائل چیست و بیان دوباره موضوعاتی که پیش‌تر در آیین‌نامه اجرایی مدارس پیش‌بینی شده‌اند، ناظر به چه ضرورتی است. البته اینکه این مواضع تا چه اندازه صحیح و مبتنی بر مبانی علمی هستند و آیا با واقعیت‌های دنیای امروز و الزامات توسعه آموزشی هم‌خوانی دارند یا خیر، بحث دیگری بوده که نیازمند بررسی و تحلیل مستقل است.  * تا جایی که اطلاع دارم و براساس مطالعاتی که انجام داده‌ام، برخی کشورهای اروپایی از سال ۲۰۱۸ به بعد، محدودیت‌ها و ممنوعیت‌هایی را برای استفاده از تلفن همراه در مدارس اعمال کرده‌اند. این تصمیمات عمدتاً با هدف مقابله با خطرات دنیای دیجیتال و فضای مجازی برای کودکان و نوجوانان گرفته شده است. کشورهایی مانند فرانسه، دانمارک، نروژ، انگلیس، یونان، ترکیه، آلمان، جمهوری چک و همچنین کشورهایی چون استرالیا، کره‌جنوبی، هند، مالزی و آمریکا، هر کدام به اشکال مختلف موضوع محدودسازی استفاده از تلفن همراه و شبکه‌های اجتماعی در محیط‌های آموزشی را مورد توجه قرار داده‌اند. بر مبنای بررسی‌هایی که انجام داده‌ام، یکی از مهم‌ترین دلایل طرح این محدودیت‌ها، نگرانی درباره تأثیر استفاده بی‌رویه از تلفن همراه و شبکه‌های اجتماعی بر سلامت روان دانش‌آموزان است. در واقع، سیاست‌گذاران آموزشی در این کشورها درباره خطراتی همچون اسکرول بی‌پایان در شبکه‌های اجتماعی، افزایش اضطراب، مقایسه مداوم خود با دیگران و پیامدهای روانی ناشی از حضور گسترده کودکان و نوجوانان در فضای مجازی هشدار داده‌اند. مسئله محدودسازی تلفن همراه در مدارس، موضوعی است که باید در چارچوب تحولات جهانی، سلامت روان دانش‌آموزان و سیاست‌های نوین آموزشی بررسی شود. * فن آوری همیشه به نفع آموزش نیست این روزنامه‌نگار به گزارش جهانی نظارت بر آموزش یونسکو در سال ۲۰۲۳ اشاره می‌کند و می‌گوید: در آن مقطع، نزدیک به یک‌چهارم کشورهای جهان، قوانین یا سیاست‌هایی را برای ممنوعیت استفاده از تلفن همراه در مدارس وضع کرده بودند. یونسکو در این گزارش تأکید می‌کند شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد استفاده بیش از حد از تلفن همراه و فن آوری‌های دیجیتال با کاهش عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ارتباط دارد. همچنین قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض صفحات نمایش می‌تواند تأثیرات منفی بر سلامت روان، خودکنترلی و ثبات عاطفی کودکان داشته باشد. * نکته قابل‌تأمل در این گزارش، هشدار یونسکو درباره استفاده نادرست و بدون برنامه از فن آوری‌های دیجیتال در نظام آموزشی است. یونسکو حتی این موضوع را مطرح می‌کند که ممکن است درباره تأثیرات مثبت فن آوری‌های دیجیتال بر نتایج یادگیری و دستاوردهای اقتصادی اغراق شده باشد و لزوماً هر فن آوری جدیدی، بهتر و مؤثرتر از فن آوری‌های پیشین نیست. نکته مهم‌تر اینکه یونسکو در توصیه‌های خود تأکید می‌کند همه تغییرات به معنای پیشرفت نیستند و صرف اینکه انجام کاری از نظر فن آوری امکان‌پذیر است، به این معنا نیست که الزاماً باید آن را انجام داد. * پرسش اساسی من این است شورای عالی آموزش و پرورش به‌عنوان مرجع تخصصی سیاست‌گذاری و تصویب مقررات آموزشی، براساس کدام مستندات پژوهشی بر این رویکرد تأکید دارد؟ * قوانین، مقررات و آیین‌نامه‌های آموزشی باید متناسب با تحولات روز، اقتضائات جدید و واقعیت‌های جهان امروز به‌صورت مستمر بازخوانی و بازنگری شوند. آیین‌نامه اجرایی مدارس حدود چهار سال پیش، در سال ۱۴۰۱ تصویب و ابلاغ شده است و انتظار می‌رود شورای عالی آموزش و پرورش با توجه به تحولات علمی، فن آوری و آموزشی در این مدت، به بازنگری و به‌روزرسانی مفاد آن اقدام کند. * مدیر سایت صدای معلم تأکید می‌کند: سیاست‌گذاری آموزشی باید متناسب با اقتضائات قرن جدید، یافته‌های علمی و تجربه نظام‌های آموزشی پیشرو باشد. متن کامل گزارش را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/گزارش-گفت-گو/item/27398-/پورسلیمان-ورود-موبایل-توسط-دانش-آموزان-به-مدارس-به-معنای-پیشرفت-نیست-شورای-عالی-آموزش-و-پرورش-در-مصوبه-و-تصمیم-خود-تجدید-نظر-کند https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« اگر معلم هستی باید متفاوت از مجموع مردم در هر جایگاه و پایگاهی که قرار دارند، بتوانی ببینی، بیندیشی و عمل کنی » سرانه مطالعه هفتگی معلمان ایرانی چقدر است ؟ مینو امامی * متن زیر از جامعه شناسی فلسفه یاری جسته است تا نقش حیاتی «مطالعه کتاب» را برای معلمان بیان کند. هر دو علم در پیچیدگی مفهوم مشترک هستند، لذا سعی خود را در فهم اصل مفهوم یعنی بزرگ نمایی ضعف های یک معلم به دلیل عدم مطالعه کتاب، معطوف داشته ام. معلمانی که رسالت اصلی خود را به نیکی می دانند مشمول تلنگر این متن نمی شوند. * مطالعه کردن، فرآیندی کاملا اختیاری است و افراد بر اساس اراده خود آن را برمی گزینند یا آن را پس می زنند. هر فرد را در هر سن، جنس و شغلی می توان بدان تشویق نمود اما هرگز نمی توان او را به مطالعه کردن مجبور ساخت. حداقل هر یک از ما معلمان از اثرات سوء جبر مطالعه طی آموزش ضمن خدمت در چند دهه اخیر، باخبریم. معرّفی کتابی خاص با بهانه شرکت در آزمون و کسب امتیاز صرفا برای مطالعه اجباری جهت تأمین نیّت و هدف اصلی آموزش و پرورش که بیشتر غیر تخصصی و جهت دار بود و ما برای کسب امتیاز، این جبر را با جان و دل به کرّات متحمل شدیم. * اما چون انسان عاقل زور را برنمی تابد پس چنین زوری به تدریج ضدارزش را به ارزشی غیرقابل تحمل تبدیل نمود. و ما دچار خودباختگی شدیم چون در برابر اشتباهات و تصمیمات غلط سر فرود آوردیم و آن ها را طبیعی و ضروری پنداشتیم. نبود رغبت و علاقه، آفتِ مطالعه شمرده می شود و ما در چنین معامله ای بدون دخالت اراده و اختیار و صدالبته شعور خود، تسلیم خواسته های نظام آموزشی شدیم. به نظر شما این نیز نوعی بردگی فکری نیست؟! * وقتی که منِ معلم ناخواسته اما تسلیم وار، اسیر جهت دهی های مغرضانه می شوم از دانش آموزان خود چه انتظاری دارم تا با آموزش چنین معلمی، فردایی بهتر بسازند و جهانی را تغییر دهند؟ در چنان شرایطی حتی آنان دیگر « آینده سازان » نیز شمرده نمی شوند! * اگر همین لحظه و فرداهای بسیار دیگر کتابی در دستان من نیست و من با اختیار و اراده خود هر روز مدت زمانی مشخص مطالعه نمی کنم، چگونه معلمی فراتر از اذهان جامعه و زمان خود خواهم بود؟ فرق من با دیگری چه خواهد بود وقتی که سواد من فقط برای تدریس کتابی مشخص تنظیم شده است که مدت بیست سال آن را تدریس و اَزبر کرده ام؟ * مطالعه برای فهم بیشتر، مهم ترین انتخاب یک معلم است.معلم باید فراتر از زمان خود بفهمد. معلم باید همانند چوخ بختیاران روزگار تابعی مطلق از معیشت خود نباشد. خودِ نازل بودن سطح معیشت ما معلمان از مغفول ماندن بیشتر ما از واقعیت روشنگری و روشن بینی زاییده شده است. * باور نادرست اول: چون معیشت من کافی نیست و هرگز نبوده و نخواهد بود پس تلاش بیشتر من بیهوده است. (برون فکنی ارادی) باور نادرست دوم: من؛ معلمی توانمند و باسواد هستم و همه ضعف ها مربوط به آموزش و پرورش است از زیر ساخت تا محتوای کتب درسی. (بی سوادی سفید) * هیچ معلمی؛ هرگز تغییر نخواهد یافت و یا قادر به ایجاد تغییر نخواهد بود مگر آن که برای کسب خرد، مطالعه نماید. نباید از بین تمامی کالاهای گران، فقط کتاب را حذف کنیم و گرانی را بهانه عدم تعهد خود به شغل معلمی قرار دهیم. * ما با طرح هر بهانه ای فقط خود را از دانایی دور و محروم نگه می داریم. «معلم خردمند» کسی است که همیشه راهکار واقع بینانه ای برای حذف بهانه ها داشته باشد. افق های جدیدی را بر روی دانش آموزان باز کند و احتمال تغییر را با تفکر انتقادی در اذهان دانش آموزان به باور تبدیل سازد. * تلخی کلام آن که ما معلمان نیز مشمول سرانه مطالعه کشور خود طی یک هفته هستیم. برای بیش از دو ساعت گشت و گذار در فضای مجازی، با هیجان و انرژی وصف ناپذیری زمان داریم اما برای مطالعه، فرصت سرخاراندن نداریم! در حقیقت ما فاصله چند قرنی خود با بسیاری از کشورها را زمانی ایجاد کردیم که با بهانه های نابخردانه کتاب ها را بستیم. * در پایان با نگاهی به «سرانه مطالعه هفتگی» چند کشور، امیدوارم ما معلمان باور کنیم که هیچ پیشرفتی به طور تصادفی یا بر اساس شانس و معجزه محقق نشده است: * هند 10 ساعت و 42 دقیقه * ژاپن 10 ساعت و 30 دقیقه * تایلند 9 ساعت و 28 دقیقه * چین 8 ساعت * فیلیپین 7 ساعت و 36 دقیقه * مصر 7 ساعت و 30 دقیقه * فرانسه و آلمان 6 ساعت و 54 دقیقه * مجارستان و عربستان سعودی 6 ساعت و 48 دقیقه * انگلیس 6 ساعت و 25 دقیقه * ایران ١٨ دقیقه (1) صدالبته کیفیت و ماهیت مطالعه نیز حائز اهمیت است. دقایق مطالعه در ایران شامل خواندن ادعیه و کتب آموزشی نیز می شود. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/پژوهش/item/27397-/سرانه-مطالعه-هفتگی-معلمان-ایرانی-چقدر-است-؟ https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

« اینجا زیرِ طناب دار ، جای فقر ساز با فقیر جا به جا شده است ! » سونا ، سونیا ، سوفیا ودود فتحعلی زاده ملاباشی ( شاهین )/ دبیر زبان و ادبیات پارسی * روستایِ پِندری با جمعیت بیش از ده هزار نفر یکی از روستا های پر رونق ایالت اوتار پرادش در هندوستان است . این روستا مانند طبیعتَش که در زیبایی پرسش برانگیز است در گذشته نگرش های فکری زیادی را در بین مردمان و صد البته در مدارس کوچک « به لحاظِ جغرافیای ساخت » و بسیار بزرگ در جهان بینیِ دانش آموزان و معلمانش ، پرسش برانگیز کرده بود و اکنون نیز . بخشدار پِندری حدود نیم قرن پیش بانوی آزاد اندیشی بود . او خود را برده یِ جهان‌بینی ویژه ای نمی دانست که هر گونه رهایی از زندانِ پندارهایِ خود را به پیروان شان ممنوع می دانند . * سونیا دوازده سال بخشدار پِندری بود در مدارس زمان او هیچ گونه جهت دهی در آموزش برای معلم ها پیش بینی نشده بود ، در کتاب های درسی اَش نه از کسی در راستای خواست حکومت هندوستان تعریف و تمجید شده بود و نه از کسی تقبیح و زشت شماری . بیان ، بیان واقعیت ها بود و داور ذهن پاک دانش آموزان ، در چنین زمینه هایی بود کسانی مثل مهاتما گاندی ، جواهر لعل نهرو ، رابیندرانات تاگور و .... پا به عرصه یِ عالم شمولی گذاشتند . * شورای بخش پِندری بعد از دوازده سال سونیا را از سِمت بخشداری کنار گذاشت و مرد سیکی به نام سارتاک کاپور را بخشدار کرد ، سارتاک دستور داد در مدارس علوم نقلی را جایگزین علوم عقلی کنند و آموزگاران را به تدریس در چهار چوب خواست های سیک ها تشویق نمایند . * صبح روز جمعه مردم در میدان گرد آمده بودند . شیلا را آوردند . روی چهار پایه ای طناب دار را به گردنش بستند ، همه منتظر حکم قاضی بودند که ناگهان سارتاک وارد میدان شد و خطاب به مردم گفت : چون به حکومت مردم به مردم ایمان دارم به قاضی دستور دادم اجرای حکم را به خود شما واگذار کند ؛ آیا در بین شما کسی هست حکم اعدام شیلا را اجرا کند ؟ متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27396-/سونا-،-سونیا-،-سوفیا https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

چه گسستی میانِ «مدیریت» و «بدنه» وجود دارد که باعث می‌شود تصمیمات از واقعیتِ نیازهای ما دور شود؟ الزامات حاکمیت شرکتی در مدیریت صندوق ذخیره فرهنگیان ( 1 ) سعید شهسوارزاده/ عضو شورای نویسندگان صدای معلم * طبق آمار تقريبي ، شش ميليون و هشتصد و شصت خانوار فرهنگي ذي نفعِ موسسه خصوصي صندوق مي باشند. پر واضح است آجر به آجر اين موسسه با ريال به ريال صرفه جويي و اندوخته ي ما فرهنگيان بنا شده است . براي حراست از اموال مان و حفظ ارزش دارايي خود، محتاج هيچ حکمران خوب يا هيچ نهاد نظارتي حاکميتي نيستيم. ما به حکمراني خوب ( اجراي مکانيسم هاي مدرن مديريت = حاکميت شرکتي ) مصرح در اساسنامه 1403نياز داريم . هيچ گربه اي محض رضاي خدا، موش نمي گيرد! جهت صيانت ار سرمايه ي خانوار خود ، فقط به زانوي خودمان تکيه مي کنيم و براي درک مفاهيم ساده و ابتدايي با هم، همراه مي شويم تا در سايه اتحاد، خودمان مديريت اموال مان را به دست بگيريم و اجازه ندهيم کسي دست در جيب ما کند. * در گفتار مقدماتی ، « پرونده صندوق ذخیره فرهنگیان زیر ذره بین " صدای معلم " ؛ صفر تا صد تخصیص حقوق مالکانه ( بخش نخست ) - بیان شد : در سلسه مطالبي تلاش مي کنيم اول مزيت هاي نقش آفريني بيش از يک ميليون و هشتصد هزار عضوِ صندوق ذخيره فرهنگيان در مديريت اموال خود را نمايان کنيم و در ادامه راهکار تبديل عضوِ طلبکار به عضو مالک را بررسي کنيم تا در آينده با اين تصميم مواجه نشويم که مديران صندوق، جلسه با مالکان را براي پاسخ گويي به دولتمردان لغو کنند . * آدام اسميت: « فساد زماني آغاز مي شود که فاصله ميان « تصميم گيرنده » و « صاحب هزينه » بيش از حد زياد شود » .  * صندوقِ ما، داراییِ ماست. اما تا زمانی که «مالکیت» در عمل اعمال نشود، این دارایی در «وضعیتِ تعلیق» قرار دارد. برای اینکه این صندوق به جایگاه واقعی خود به عنوان حامیِ آینده اعضا بازگردد، باید از «مدیریتِ غیرپاسخ گو» به سمت «حاکمیتِ اعضا» حرکت کنیم. اگر صندوق تبدیل به یک نهادِ غيرخصوصي شود، ما «عضو» نیستیم، بلکه «جیره‌خوار» می‌شویم. اما در ماهیتِ خصوصی، ما «مالک» هستیم و حق داریم در مورد سرنوشتِ پولمان تصمیم بگیریم. * «پیامِ نهایی» «دوستان عزیز، تفاوتِ صندوقِ ما با یک صندوقِ غير خصوصي در یک کلمه است: حقِ مالکیت. اگر می‌خواهیم پولِ ما در مسیرِ درست سرمایه‌گذاری شود، باید حاکمیت شرکتی را از مدیریت صندوق طلب کنیم. * نظارت، دیگر یک پیشنهاد نیست؛ یک وظیفه است. بیایید با هم، از یک تماشاگرِ نگران، به یک مالکِ ناظر تبدیل شویم.» * پرسشِ آغازینِ ما این است: چرا در بسیاری از ساختارهای بزرگ، سودآوری به جای آن که در خدمتِ اعضا باشد، به حاشیه می‌رود؟ چرا دست ديگران در جيب ما فرو مي رود؟ بسیاری از ما فکر می‌کنیم وقتی نهادی بزرگ است، سیستم‌های مدیریتی‌اش به صورت خودکار به بهترین شکل کار می‌کنند. اما تجربه نشان داده است که «بزرگیِ مقیاس» بدونِ «حکمرانیِ خوب»، صرفاً ریسکِ خطاهای مدیریتی را بیشتر می‌کند. * حکمرانی خوب یعنی تدوین قوانینی که «قدرت» را مهار و «منافع» را تضمین می‌کند. اگر حکمرانی خوب در یک مجموعه ضعیف باشد، حتی بهترین فرصت‌های اقتصادی هم تبدیل به فرصت‌ سوزی می‌شود. ما باید بدانیم که سرمایه‌ی ما، یک داراییِ منفعل نیست؛ بلکه حقی است که باید با نظارتِ تخصصی، حفظ شود. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/اقتصاد/item/27390-/الزامات-حاکمیت-شرکتی-در-مدیریت-صندوق-ذخیره-فرهنگیان-1 https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw

شلیک به قلب تربیت از صندلی صدارت! ؛ بی‌برنامگی در وزارت و درماندگی در خط مقدم تعلیم و تربیت (۵) حمزه‌علی نصیری * آن گاه که نقشۀ مدارس دونوبته روی میز صدارت نقش بست و تابلوی دو واحد آموزشی بر سردرِ یک مدرسه نصب و روز آموزش نصف شد و پروندهٔ مدارس تمام‌روز برای همیشه بسته شد و مدرسهٔ پاره‌وقت و دانش‌آموز پاره‌وقت نهادینه گشت و مغزهای ناسازگار با مدرسه و آموزگار، معلمان را بیکار فرض کردند و حقوق پاره‌وقت برایش بریدند و قلب تپندهٔ تربیت را گرفتارِ کارزارِ معیشت ساختند و درد نان و دغدغهٔ تأمین هزینه‌های مسکن و دارو و درمان را بر تن و جان و مغز استخوانش ریختند، دو بهانهٔ کافی برای کار اضافی در واحد‌های آموزشی فراهم شد : « نیاز و درِ باز » . * مدرسه معلم نداشت و معلم نان! آن؛ برای جبران کسر نیرو، نیازمند این و این؛ برای پر کردن چاله‌های معیشتی، محتاج آن. چارهٔ کار؛ « اضافه کار »! این است که اکنون، در شیفت مخالف!؛ آقای محمودی، قرآن و تفکر و سبک زندگی و پیام آسمان تدریس می‌کند؛ یک تنه سه مادهٔ درسی مختص دوره اول متوسطه! او آموزگار دورهٔ ابتدایی‌ست. آقای احمدی، تدریس دو مادهٔ درسیِ تفکر و سبک زندگی و فارسی را عهده‌دار شده است. وی دبیر زبان و ادبیات فارسی هست اما دروس املا و انشا در برنامۀ کاری وی گنجانده نشده‌اند. این دروس، به دبیر علوم تجربی سپرده شده‌اند! آقای محمدی که آموزگار دورهٔ ابتدایی هست، تدریس درس علوم تجربی پایه نهم را بر عهده گرفته است که حتی با برخی از مفاهیم و اصطلاحات علمی موجود در این ماده درسی و مواد و ابزار آزمایشگاهی مرتبط با آن آشنا نیست و در تفهیم مفاهیم و حل مسائل و طرح سوال نیز مشکل دارد! آقای علی پور زحمت تدریس درس هنر و تک‌زنگ علوم تجربی را پذیرفته است! آقای ارجمندی نیز آموزگار مدرسهٔ ابتدایی هست و در پایه‌های هفتم تا نهم، زبان انگلیسی تدریس می‌کند. معلمان بازنشسته هم به مدرسه برگشته و هر کدام حفره‌ای از برنامهٔ هفتگی را پر کرده‌اند. این وضعیت تقریباً همه‌گیر است و در همهٔ مدرسه‌ها و همهٔ درس‌ها به چشم می‌خورد. * ساختار فیزیکی فضاهای آموزشی و درون‌مایه‌های تربیتی و کیفیت نیروی انسانی، ایجاب می‌کند که هر کس، کلاسی را تحت کنترل گیرد و دانش‌آموزان را در نقطه‌ای بنشاند و به زنجیر تمکین و تقلید و اطاعت بکشاند و مجاب‌شان کند که سکوت کنند و گوش دهند و رونویسی کنند و روخوانی کنند و سوال بنویسند و سرگرم شوند تا دقیقه‌ها بگذرند و ظرف زمان پر گردد! هدف، گذشت زمان، بدون بروز بحران است. اما می‌دانیم که با این کارها فقط زمانِ بروز بحران عقب‌تر می‌افتد! * مسئله این است که اگر آنچه تحت عنوان مواد آموزشی در مدارس عرضه می‌شوند، درس‌اند و آموختنی‌اند و مهمّ‌اند، استاد و آموزگار مخصوص (متخصص) خود را می‌طلبند و اگر اهمیت ندارند، چرا در برنامۀ آموزشی گنجانده می‌شوند؟ کسی که در کاری تخصص ندارد، یا ابزار لازم برای انجام آن کار را در اختیار ندارد و یا از اختیار کافی برای انجام آن کار برخوردار نیست، تقریباً محال است که آن را بدون نقص به سرانجام برساند. قطعاً دیر یا زود، کم یا زیاد، خرابی‌ها و خسارت‌هایی به بار می‌آورد و نابلدی خود را جار می‌زند و مراجعان و مشتریان را از اطراف خود می‌پراکنَد. * بی‌برنامگی در تربیت نیروی انسانی و درماندگی در تأمین معلم متخصص از یک‌سو و گنجاندن دروس بی‌اهمیت و بی‌مصرف از دیگر سو، چنین ملغمه‌ای را پدید آورده است. دروسی که بود و نبودشان نه تنها یکی‌ نیست بلکه جای خالی‌شان سودمندتر است. چرا که اگر نباشند، آموزگاران ناآموخته و نامعلمان‌ نیز برای تدریس‌شان صف نمی‌کشند. وقت و انرژی کودکان و نوجوانان به واسطه آنها تلف نمی‌شود. بخشی از هزینه‌ها به آن شکل هدر نمی‌رود. سهم زمان مربوط به آنها به دروس علوم پایه تخصیص می‌یابد. مواد آموزشی نوین به برنامه آموزشی راه می‌یابند. افق تعلیم و تربیت روشن‌تر و برنامه‌ریزی برای تربیت نیروی کارآمد و کافی، آسان تر می‌گردد. متن کامل یادداشت را در « صدای معلم » و در لینک زیر مطالعه فرمایید : https://sedayemoallem.ir/یادداشت/item/27389-/بی‌برنامگی-در-وزارت-و-درماندگی-در-خط-مقدم-تعلیم-و-تربیت-۵ https://t.me/joinchat/AAAAADu4dHJZbt42l9eLGw