گل‌سیب

کاشکی آخر این سوز، سرماخوردگی نباشد.

این رو هيچوقت یادت نره که حتی اگر صمیمی‌ترین انسان زندگی یک‌نفر هم باشی و از تو نزدیک‌تر بهش وجود نداشته باشه، باز هم خیلی چیزها در دل اون هست که تو ازش هیچ خبری نداری.

دیدید موقع ساز زدن از یه جایی به بعد دست‌ها ریتم رو حفظ می‌کنن و دیگه لازم نیست نگاهشون کنی یا روشون تمرکز کنی؟ چشم‌هات رو می‌بندی و به صدا و ریتمی که حافظه‌ی دست‌هات دارن خلق می‌کنن گوش میدی. من روانی اون لحظه‌ام و عمیقاً می‌خوامش.

یکم اعتماد به نفسم برای نوشتن داستان‌های کوتاه کمه، اما دلم خواست بیارمشون اینجا و تبدیل به ژانر جدیدشون کنم. دوستش دارید؟

روزی روزگاری، خانه‌ای قدیمی در انتهای کوچه‌ای باریک، در شهری کم‌جمعیت و آرام بود که مردم درباره‌اش پچ‌پچ می‌کردند. می‌گفتند این خانه عجیب است، می‌گفتند خانه آرزوهای صاحبانش را می‌فهمد و آن‌هارا به کمال می‌رساند. هرکس قدم به آن می‌گذاشت، بعد از مدتی انگار دقیقاً همان چیزی را در خانه می‌یافت که سال‌ها در جست‌وجویش بود. پچ‌پچ‌ها حقیقت داشتند، خانه واقعاً آرزوهای آدم‌هارا برآورده می‌کرد. فقط مشکلی بزرگ وجود داشت، اینکه خانه نمی‌فهمید چقدر از یک آرزو برای آدم کافی است. اولین صاحب خانه، زنی بود که از شلوغی بیزار بود. سال‌ها کتابخانه‌ها، اتاق‌های خلوت، کافه‌های دورافتاده و نیمکت‌های گوشه‌گیر پارک را امتحان کرده بود، اما هیچ‌کدام آن سکوتی را که ذهنش طلب می‌کرد به او نمی‌دادند. وقتی خانه را خرید، خیال کرد بالأخره به جایی رسیده که می‌تواند در آن نفس بکشد. روزهای اول، خانه آرام بود و بعد آرام‌تر شد، و بعد آرام‌تر. صدای رفت‌وآمد کوچه کم شد، صدای همسایه‌ها محو شد، و یک روز، زن فهمید حتی صدای پرنده‌هایی را که هرروز روی درخت روبه‌روی پنجره‌اش می‌نشستند را هم دیگر نمی‌شنود. روز بعد، صدای باران را هم نشنید و چند روز بعد، حتی صدای قدم‌های خودش روی کف چوبی خانه برایش دور و بیگانه شده بود. خانه آن‌قدر در برآوردن آرزوی او موفق شده بود که تمام صداهای جهان را از او گرفته بود. زن پس از ماه‌ها، خانه را ترک کرد. صاحب دوم مردی بود که از بی‌نظمی متنفر بود. برای او، یک کتاب کج روی قفسه، یک فنجان رهاشده روی میز یا حتی پرده‌ای که کمی نامرتب آویزان شده بود، می‌توانست تمام روزش را خراب کند. در روزهای نخست، خانه برایش شبیه رؤیا بود. کتاب‌ها خودشان صاف می‌شدند، صندلی‌ها همیشه در جای دقیق خود قرار داشتند، هیچ قطره‌ای روی میز نمی‌ماند، هیچ لباسی روی تخت جا نمی‌ماند و هیچ چیزی، حتی به اندازه‌ی یک بند انگشت، از جای خودش تکان نمی‌خورد. مرد خوشحال بود، تا روزی که خواست گلدانی را که کنار پنجره بود، کمی جابه‌جا کند، گلدان که دوباره به جای اولش برگشت، کتابی را از قفسه برداشت و روی میز گذاشت، چند لحظه بعد، کتاب هم دوباره سر جای خودش بود. مرد کم‌کم فهمید خانه دیگر فقط بی‌نظمی را تحمل نمی‌کند، خانه هیچ تغییری را تحمل نمی‌کند. خانه آن‌قدر منظم شده بود که دیگر جایی برای انتخاب هم باقی نمانده بود و تبدیل به شکل بدی از اجبار شده بود؛ مرد هم خانه را ترک کرد. مدتی بعد دختری این خانه را خریداری کرد که مسحور تایید و تشویق دیگران بود، او همیشه در راستای دوست‌داشتنی بودن برای همگان تلاش می‌کرد و تنها یک نظر منفی کافی بود تا از زندگی خود بیفتد. دیوارهای خانه برایش پر شد از قاب‌هایی که در هرکدام آدمی داشت لبخند می‌زد و اورا تحسین می‌کرد، اما اندکی بعد متوجه شد هیچکدام نظرهای واقعی خود را نمی‌دهند و او از انتقاداتی که باعث بهتر شدن او بود محروم مانده. او هم خانه را ترک کرد و آخرین صاحب خانه، مردی بود که تمام عمرش را صرف امن ماندن کرده بود. از آدم‌های جدید می‌ترسید، از کارهای تازه، از شهرهای ناآشنا، از تصمیم‌هایی که نتیجه‌شان را نمی‌دانست. وقتی وارد خانه شد، خانه برایش فوق‌العاده بود، همه‌چیز آرام بود، هیچ اتفاق پیش‌بینی‌نشده‌ای رخ نمی‌داد، هیچ صدای ناآشنایی از بیرون نمی‌آمد و هیچ‌چیز تغییر نمی‌کرد. تا اینکه یک روز متوجه شد هیچ دری از این خانه باز نمی‌شود. نه در اتاق، نه در ورودی و نه حتی پنجره‌ها. خانه آن‌قدر تلاش کرده بود جای امنی باشد که دیگر هیچ‌کس اجازه‌ی ورود و خروج از آن‌جا را نداشت و نقطه‌ی امن او برایش، تبدیل به یک زندان شده بود‌. در آخر هنگام ترک کردن خانه، او روی دیوار آن با تکه‌ای زغال نوشت: «هر چیزی را اگر بیش از اندازه به کمال برسانی، روزی از همان‌جا ناقص خواهد شد.» و آن خانه در انتهای کوچه، تا ابد خالی ماند. -خود نگاشته.

داشتم با دوستم درباره‌ی یه چیزی حرف می‌زدم و گفتم: «خیلی نازه، فرا نازه.» یهو اسم «فرناز» اومد توی ذهنم. سرچ کردم دیدم برای واقعی معنی اسم فرناز می‌شه کسی که خیلی زیاد ناز داره. از این به بعد فرناز دیگه فقط اسم نیست برام، صفت و واحد اندازه‌گیری نازه. هرکی ناز باشه بهش می‌گم فرناز، هرکی هم زیادی ناز باشه، فرافرناز.

ما آدم‌ها ممکنه گاهی پررنگ‌ترین نقش زندگی دیگران باشیم و گاهی نه، اما همیشه مهم‌ترین نقش رو در زندگی خودمون و قصهٔ خودمون داریم.

شبی که بوی شعر می‌داد.

«صد خوبی و یک گند، به گندت بنویسند صد قهقهه، یک ونگ، به ونگ‌ات بنویسند صد جایزه، یک ننگ، به ننگ‌ات بنویسند صد گل بفرستی و یک سنگ، به سنگ‌ات بنویسند دیوانه نشو، حرف نزن، مهر نسوزان این قافله تک‌تک به مشنگت بنویسند»

این روزها که هوا داره نم‌نم سرد می‌شه اگر امکانش هست و در توانتون بود، لب پنجره‌ها و بالکنتون گندم بریزید تا کبوترها و کفترها سیر بشن، تو روزهای سرد غذا پیدا کردن خیلی سختشونه.

چقدر زشتی تو کنار هرکسی جز من.

امروز که بیدار شدم انگار تمام هوایی که استشمام می‌کردم بوی شعر می‌داد، همین که بوی پاییز رو حس کردم و آسمون ابری و بی‌آفتاب رو دیدم، چنان شور و شعفی در نگاهم نشست که دلم می‌خواست از خوشحالی فریاد بزنم. فال حافظ گرفتم، دو بیت از شعر جدیدم رو نوشتم، آهنگ آخرین سفر که تازه پیداش کردم و عاشقش شدم رو گذاشتم، و اجازه دادم این هوا، تمام و کمال در من جاری بشه، تمام و کمال.

هربار که با خودم بی‌رحم می‌شم، خدا از طریق تمام موجودات و مخلوقاتش که سر راه من قرار می‌گیرن مهر خودش رو بهم می‌رسونه.

می‌خواست کم‌کم یک لقمه‌ی چپم کنه.

کاش می‌تونستم کاری برای این مردم بکنم، کاری بیشتر از تماشای رنج‌هاشون، کاش. آدم گاهی از دیدن این‌همه رنج، بیشتر از هر چیزی از ناتوانی خودش برای بهبود شرایط می‌شکنه.