بهشت✨🌱

در این چند روز مینی‌سریال «چرنوبیل» را می‌دیدم و قبل از دیدنش هم تقریبا چیز زیادی درباره ‌خود حادثه چرنوبیل که در اوکراین و در زمان اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاده بود، نمی‌دانستم. فقط اسم چرنوبیل را در میان سریال‌های خوب زیاد دیده بودم. سریال محصول سال ۲۰۱۹ و در ژانر درام تاریخی است و در پنج قسمت، ماجرای حادثه نیروگاه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ و اتفاقاتی را که بعد از انفجار رآکتور شماره ۴ افتاد، نشان می‌داد. فضای سریال برای من خیلی سنگین بود و بیشتر صحنه‌ها هم رنگ‌های سرد و تیره داشتند. تقریبا از اول تا آخر، یک حس بد و ناآرامی در سریال وجود داشت که به آدم اضطراب می‌داد. همه شخصیت‌ها و اتفاقات سریال عینن همان چیزی نبودند که در واقعیت اتفاق افتاده بوده. مثلا شخصیت خومیوک با بازیگری (امیلی واتسون) دانشمند زنی که در سریال می‌بینیم، یک شخصیت واقعی نیست و بخاطر خود سریال ساخته شده. اما خود حادثه و بخش بزرگی از اتفاقات، بر اساس تحقیقات و اسناد تاریخی ساخته شده‌اند. در طول سریال، دیدن آن آتش‌نشان در شفاخانه خیلی برایم دردناک تمام شد. مردی که شب حادثه بخاطر خاموش کردن آتش رفته بود و اصلا نمی‌دانست با چه چیزی طرف است. وقتی همسرش به دیدن او به شفاخانه می‌رود، می‌بینیم که بدنش به خاطر تشعشع چه وضعی پیدا کرده و تقریبا در روزهای آینده اصلا دیگر شبیه انسان نبود. قسمت کشتار حیوانات هم خیلی اذیتم کرد. باشنده‌های شهر پریپیات وقتی مجبور شدند شهر را ترک کنند، خیلی از حیوانات‌شان را همان‌جا گذاشتند. بعدتر گروه‌هایی برای کشتن حیوانات رهاشده فرستاده شدند تا آلودگی بیشتر پخش نشود. این قسمت‌های سریال همان حال بد و اضطرابی را برایم داشتند که وقت خواندن آدم‌خواران، کوری و دیدن بعضی فیلم‌ها پیدا می‌کردم.