-جستجو‌گرِ نور”

جز ادامه‌دادن و دست‌وپا شکسته تلاش کردن کاری بلد نیستم. اشکالی نداره. همین تلاش‌های به‌اندازه‌ی کافی خوب و معمولی، بهتر از عدم حرکت و فقدان ایستادگیه.

چقدر زیبا می‌نوشتم و چقدر خالی از کلماتم.

چقدر زیبا نوشتم. چقدر خالی از کلماتم.

حتی اگر زمستان بماند، چیزی از وسعتِ سبزِ بودنت کم نمی‌شود. شاخه‌های مهربانِ تو همیشه به سمتِ دستی می‌رفت تا از ثمره‌ی خود، چیزی ببخشد. تو بخشنده‌ای، سایه‌ساری، سبزی. در این زمستان، حتی اگر شکوفه‌هایت را از دست بدهی، چیزی از ذاتِ روشنِ تو کم نخواهد شد؛ چرا که شکوفه‌ها از فصل‌اند، و روشنیِ تو از ریشه.

شهامت زندگی‌کردن در امروز، یعنی چشم بستن به روی ترس‌هایی که منشأ‌شون فرداست و احساس شرم و گناهی که در گذشته ریشه داره. خیلی سخته که هر روز به خودت یادآور بشی اون‌چیزی که دیروز اتفاق افتاده الزماً فردا هم اتفاق نمیوفته و اضطراب آینده، پیش‌بینی‌کننده‌ی واقعیتِ فردا نیست!

👒

‏وقتی تو یه جامعه ادا و اطوار و فلکس تبدیل به یک رفتار عادی بشه، معیار ارزش اجتماعی و انسانی از “داشتن کیفیت” تبدیل میشه به “توانایی نمایش کیفیت”. یعنی در واقع آدم‌ها بیشتر برای دوربین زندگی میکنن تا خود زندگی. ‏یک رقابت شکل میگیره که توسط یه عده مریض داره پیش میره که تو این رقابت دیگه هدف “بهتر شدن زندگی” نیست، بلکه “بهتر به نظر رسیدن زندگی”ئه.

به عنوان کسی که تو زندگیش با adhd سر و کله زده توی درس خوندن، میخوام بگم آدمی که adhd داره واسه درس خوندن اگه هدف بلند مدتی باشه، زمانی موتورت واسه حرکت روشن میشه که واست تازگی داشته باشه اون هدف و اون درس، چون حرکت آدمی که adhd داره به دوپامین وابسته‌اس، دوپامین هم که توی قشر پیشانی ما کم ترشح میشه و باعث میشه یهو اهدافت و ول کنی، تو باید هیجان و برای مغزت تازه نگه داری، مغز افرادی مثل ما از یچیز تکراری و روتین بدون هیجان بدش میاد، یا باید تا اخر به اتمام رسوندن هر هدفت مثل درس خوندن به خودت پاداش بدی، یا وقتی به اون مرحله رسیدی که انگیزه و هیجانت فروکش کرد مدل خوندنت و عوض کنی تا واسه‌ی مغزت جدید بنظر بیاد. مثلا من از روی کتاب خوندن خسته شدم اومدم با هوش مصنوعی خوندم و گفتم واسم توضیح بده و نکات درار، و بعد دیدم اینکار دوباره برام انگیزه ایجاد کرد چون ذهن کمالگرا و adhd من همیشه به یه سوخت نیاز داره، اینکه مغزت ببینه لقمه سخت واست به یه لقمه راحتتر شد، دوباره حرکت و شروع میکنه و دوپامین و بالا میاره.

به خودم امید واهی نمیدم. تحت هیچ‌ شرایطی. اما گاهی آدمیزاد دلش می‌خواد بخواد و بشه. دلش می‌خواد به باور و رویاهاش اطمینان داشته‌باشه که دچار فروپاشی نشه.

فکر می‌کنی از درسی که قبلا یادگرفتی، کتابی که خوندی چیزی یادت نیست. اما اثرش رو روی طرزفکر، دیدگاه و پیش‌بینی‌هات می‌بینی.

این عکس برای من خیلی زنده‌ست.

در مورد آینده‌ی شغلیم حرف می‌زدم، حرفم که تموم شد گفت «این ایده‌ی سنگینیه، مطمعنی می‌تون…» بعد یهو ساکت شد، تو چشمام نگاه کرد و به پوزخند گوشه‌ی لبم، یه قند برداشت و قبل اینکه چاییشو بخوره گفت «ایده‌ی خوبیه، امکانش هست که تو بتونی از پسش بربیای اگه تلاش کنی». اینکه ثابت کردم هیچ‌ «نمی‌تونی» مطلقی کنار اسم من قرار نمی‌گیره برام رضایت بخشه، میدونم شاید هر چیزی رو نشه با تلاش به دست آورد، ولی هیچ‌کسی حتی خودمم برام از نمی‌تونی مطلق استفاده نمی‌کنه. چون ثابت کردم حتی اگه یه درصد احتمال تونستنم باشه، من ازش راحت نمی‌گذرم.

That’s the pointttttttttt

وقتی که بابت اون غم گریه می‌کنی من کنارتم. بهت میگم «غمت ارزشمنده، حق داری غمگین باشی.» اما همزمان روزی رو از گوشه‌ی چشمم می‌بینم که حتی از این زخمم گذر کردی و باز از نو لبخند می‌زنی. نه اینجا که لازمه درک بشی و همدلی بگیری راجع به اون روز حرف می‌زنم نه وقتی اون روز رسید و لازم بود تشویق بشی بهت این روزارو یاداوری می‌کنم. فقط اینو بدون من بهت ایمان دارم، فرقی نداره چه تو غم باشی یا شادی، من هیچ‌وقت آدمی که هستی یا بودی رو سرزنش نمی‌کنم.

کاش بزنی تک تک استخونامو بشکونی ولی قلبمو نه! قلبم خیلی نازکه. خیلی لطیفه. خیلی طفلکیه.

آسّه آسّه☀️

دوتا فینگیلی😭💓

صبح با صداشون از خواب پاشدم.