-جستجو‌گرِ نور”

آدم به هیچ‌چیزی اگر بند نباشه، به صداقتش متصله. این صداقت یا میشه طناب روی گردنت، یا طنابی که در عمیق‌ترین درّه‌ها نجات‌بخشته.

من برای تدوین دوره دیدم؛ برای اینکه بتونم مدرس بشم، لایسنسمو گرفتم و در غیر این صورت اگر می‌خواستم کاری انجام بدم، نمی‌دادم؛ چون وجدانم اجازه نمی‌داد! چون می‌دونم که برای اون هنرجو و فرد تازه‌وارد باید تا حدی امن و قابل‌دسترسی و پیش‌بینی باشم. باید بتونم اعتماد اولیه رو در فرد مقابلم برانگیزم و اگر چیزی به جز این باشه، حتی با وجود بهترین متد‌ها بازم من فرد امن و مناسبی نیستم. تو روان‌شناسی سخت‌گیری و حساسیتم خیلی بیشتر از حوزه‌های دیگه‌ست. من یه چنل خیلی کوچولو داشتم که داخلش راجب قسمتای مختلف کتاب‌های روان‌شناسی صحبت می‌کردم و بخاطر اینکه تحصیلات تکمیلی ندارم، گذاشتمش کنار و خواستم که صبور باشم و نذارم شوق زیادم به این مسیر، برای دیگران حتی درصدی آسیب‌پذیری به بار بیاره. جایی اگر کسی ازم چیزی پرسید با نهایت شجاعت گفتم نمی‌دونم اما طبق فلان چیزی که خوندم و دیدگاهی که خودم دارم، درباره‌اش اینطوری فکر ‌می‌کنم و بارها تاکید می‌کردم که “من” الآن مناسب پاسخدهی و رفرنس‌دهی نیستم. برام مهمه و هر جا ببینم که فردی بدون لایسنس و گواهینامه معتبری می‌خواد درباره رواشناسی تدریس یا دوره‌ای رو ارائه بده، با دیدگاهی که دارم و حساسیتی که برای این رشته قائلم، جلوی اطلاعات ناکافی می‌ایستم و نمی‌‌خوام ببینم که کسی صرفا چون دانش‌جو یا بخش کوچکی از این مسیره، دکانی باز کرده و سعی می‌کنه مشکلات پیچیده‌ی تو‌درتوی انسانی رو در قالب پکیج چند ساعته می‌فروشه. نمی‌تونم این چیز ها رو بپذیرم. و قرار نیست کسی رو در این راه پروموت کنم. گرچه گواهی شما به عنوان مربی برای کاری که انجام میدید کافی نیست و تمام علم و دانش شما رو نمی‌رسونه، باور کنید که نیاز هست. نیاز هست که ما دربرابر علم صبور و افتاده باشیم. لازم هست که در کنار این رود پر جوش و خروش، دمی به گذر و یادگیری دیدگاه‌های مختلف بگذرونیم و بخوایم با جریان بی‌انتهاش همراه بشیم؛ تا اینکه بتونیم در موقع درست خودمون، جریان‌ساز و تغییر‌دهنده‌ی به اندازه‌ای باشیم.

یک‌سری چیز‌ها رو به هیچ‌وجه نمی‌تونم بپذیرم. بنظرم وقتی آدم یک لایسنس و گواهینامه‌ی مورد نیاز یک حیطه رو نداره، حتی اگر بار علمی وسیع و عمیقی داشته باشه، باید اول بتونه که مورد اعتماد و قابل دسترسی باشه. وقتی اینطوری نیست، من به هیچ‌وجه نمی‌تونم به طرف مقابلم اعتماد کنم! حتی اگر بهترین حیطه‌ی خودش باشه.

از دیروز.

چقدر ننوشتم.

باورت بشه دختر جون. تو زندگی‌تو خیلی راحت نگذروندی که حالا اون روی زندگی رو باور نکنی.

دارم تک به تک به هنرجو‌هام زنگ میزنم. خودمم باورم نمیشه که الان تو این نقطم.

می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه. می‌خوام که ترس، آخرین تیری باشه که تجربه بهم شلیک می‌کنه.

از حسِ خوشِ تهِ دلم می‌ترسم. شاید من قربانیِ گروگان‌گیرِ ماهر و زبردستی شدم که با بلعیدن نقطه‌های روشن زندگیم، منو به تاریکی این سرزمین سوخته‌ی نا‌امیدی عادت‌ داده. شاید در آخر، من، این منِ خسته‌ی درمونده، به این ساحلِ رودصفتی که شبیه به یک اقیانوس بی‌انتها بَزک‌دوزَک کرده، پهلو‌ بگیرم. من از حسِ خوش تهِ دلم می‌ترسم اما، از ترسیدن هم می‌ترسم. می‌ترسم که با ترس زندگی کنم و عدم‌جرئت، پر پرواز رو ازم بگیره. می‌ترسم که بترسم و دسته‌کم نفهمم، این ساحل به ظاهر بی‌انتها، هیچ عمق ‌و تهی نداره. من می‌خوام که جرئت داشته باشم. در برابر سیاهی، در برابر تنگی و تاریکیِ خونه‌ای که امروز گرفتارشم، در برابر قفس، غصه، شکست و زخم؛ می‌خوام که ترس آخرین تیری باشه که تجربه، بهم شلیک می‌کنه.

از نا‌امیدی فراریم. از امید هم همینطور. با تلاش و استقامت رفیقم اما، از تلاش و استقامت بدون رسیدن، نه! می‌ترسم. واهمه‌ دارم. کابوسمه.

روزهای عجیب و غریبی‌ان این روزهام. نه می‌خوام سریع بگذره و نه می‌خوام که نگذره. پر از ابهام و شک و گفتگوی درونی بی‌وقفه با خدا. هیچ‌وقت باهاش انقدر رفیق نبودم. هر لحظه اینطوریم که مشتی هوامو داری می‌دونم؛ دوستم داری بازم می‌دونم و نوکرتم ولی میشه این قسمتای زندگیم که حالا انقدر براش تلاش کردم و خونِ دل خوردم، نقطه‌ی روشن و صحنه‌ی درخشیدن من باشه؟! میشه این‌بار برخلافِ میل سیاهِ مایل به شکست، کمی موفقیت و رسیدن، به مزاق و دهانِ خشک و تلخ‌ِ آلوده‌ از نا‌امیدی من بیاد؟! چمی‌دونم. یجوری برام بچینش. همین.

من هنوزم باور دارم که زندگی‌و کسایی بردن که به کوچک‌ترین زیبایی‌های جهان نه نمی‌گن.

جدی چرا فکر می‌کنین هر کاری که می‌کنید درسته و وحی منزله و بقیه راه‌ها به ته جهنم ختم میشه؟! چی تو ذهنتون می‌گذره که خیلی راحت تو ذهن خودتون برای زندگی دیگری تصمیم می‌گیرین و اونو بازگو هم می‌کنین؟! چجوری به این حجم از خودباوری و خودخواهی و خودبزرگ‌بینی رسیدین، که بدون در نظر گرفتن امکان رنجی که در پَس‌تو ‌های ذهن و قلب دیگری درحال ریشه‌دواندنه، ریشه‌ی سست امیدشون رو از چیزی که هست سست‌تر می‌کنین.

برای من پرچمدار رد‌فلگ‌ترین انسان‌های دنیا، کسایی هستن که بدون توجه به موقعیت دیگران، بدون درک نقطه‌نظر و شرایط زندگی‌ای که هر کسی داره، تلاش می‌کنن روی نظرات و باورهای خودشون پافشاری کنن و اونو به زندگی بقیه هم بسط و گسترش بدن. داداش یک ثانیه ولمون کن بذار با زندگی خودمون، خودمون کنار بیایم. نظراتت باشه برای خودت!

عزیزم🖤:)

اگه مربی تدوینم امروز هنوزم اینجا بود، مطمعنا وقتی بهش می‌گفتم که فاطمه من قراره کلاس تدوین بذارم، کلی برام ذوق می‌کرد و مشوقم میشد. امشب که دنبال برنامه‌ریزی برای ورکشاپ بودم و می‌خواستم به ذهنم یه نظمی بدم، مدام به فکرش میوفتادم و چهرش به خاطرم میومد. فاطمه! عزیزم. چقدر برای زندگی ذوق‌داشتی و چقدر به من کمک‌کردی. هرجا که می‌گفتم نمی‌تونم و برای این مسیر نیستم و از پسش برنمیام، با چشمای غضب‌آلودت می‌گفتی که به هیچ‌وجه دیگه این حرفا رو تکرار نکنم و فقط ادامه‌بدم. اگه اون روز اول که دیدمت فکر می‌کردم که به این نقطه می‌رسم ولی تنها و بدون تو، شاید جرئت ورود بهش رو هیچ‌وقت پیدا نمی‌کردم. تو بهم یاد‌ دادی چطوری شوق و ذوق هر کاپلی رو با حال و هوایی که خودشون دارن مچ کنم؛ بهم یاد دادی که تدوین فقط یه شغل نیست، بلکه مسئولیت‌پذیری دربرابر مهم‌ترین روز دو نفره. ازت ممنونم. من این‌روزها مدام به فکرتم و از خدا می‌خوام که روحت قرین آرامش پروردگار باشه.

به محض دیدن این شاهکار، اینطوری بودم که وااااااااااااای! خدایا عاشقتم🌞✨