Wabi-sabi | Deeba Amin

دوستم ریلزی فرستاد که در آن می‌گفت برای هر کس فرستادی باید یک چیزی که ازت یاد گرفته و هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنه را بنویسید. نوشتم: خیلی چیزها از تو یاد گرفتیم؛ و فکر نمی‌کنم همه‌شان را هیچ‌وقت فراموش کنم. اما یکی از چیزهایی که بیشتر از همه دوست دارم، این است که کاش همه‌ی آدم‌ها داشتند: توجه. و من فکر می‌کنم هیچ‌چیزی به اندازه‌ی توجه، زیبا و خوشحال‌کننده نیست. توجه یعنی: «من دیدمت.» همین. تجربه کردی وقتی کسی را دوست داریم، بیشتر به او توجه می‌کنیم؛ و همین توجه، کم‌کم نگاه ما را هم تغییر می‌دهد؟ جزئیات بیشتر می‌بینیم. زیبایی‌های بیشتری پیدا می‌کنیم. بیشتر می‌خندیم. کمتر از آدم‌ها متنفر می‌شویم. کمتر از دنیا عبور می‌کنیم بی‌آن‌که چیزی ببینیم. فکر می‌کنم، شاید، دوست داشتن، قبل از هر چیز، نوعی دقیق‌تر دیدن باشد. توجه کردن به یک آدم، آدم را به خودِ زندگی هم متوجه‌تر می‌کند! توجه، آدم را برمی‌گرداند. به آدم‌ها، به زیبایی، به خودش، و به زندگی. فکر می‌کنم اگر قرار باشد فقط یک چیز را در آدم‌ها بیشتر کنیم، آن چیز مهربانی نیست، عشق نیست، حتی شادی نیست؛ توجه است. چون آدمی که واقعاً توجه می‌کند، کمتر می‌تواند بی‌رحم باشد؛ وقتی کسی را درست ببینی، سخت‌تر می‌توانی دوستش نداشته باشی. و چه چیزی زیباتر از این‌که یک نفر، فقط با حواسش به تو، کمی بیشتر وادارت کند زندگی کنی. زندگی کنی. بیشتر زندگی کنی. واقعاً زندگی کنی!