Monachopsis | دیبا امین

زنِ مامایم دیشب گفت: «شما را بسیار دوست دارم. مادرت همیشه با من مهربان بوده است.» گفتم: «ما هم همین‌طور.» بعد شروع کردم به شمردن چیزهایی که هنوز در ذهنم زنده‌اند؛ وقتی به کورس سوادآموزی می‌رفتی، وقتی به خاطر درد پا در بستر بودی، وقتی در تهکوی خانه زندگی می‌کردی، وقتی برای پسرت فرنی پختی و کاسه‌ای هم به من دادی، وقتی پنج افغانی در دستم گذاشتی تا همراه پسرت، که تازه راه رفتن یاد گرفته بود، چیزی برای خودم بخرم. همه را به یاد دارم. با چشمانی که مهربانی و حیرت از آن می‌بارید، لبخند زد و گفت: «ولی من هیچ‌کدام را به خاطر ندارم. دعا می‌کنم همیشه همین‌طور حافظه‌ات قوی بماند.» دوستان نزدیکم همیشه این ویژگی را تحسین می‌کنند؛ اما حقیقت این است که حافظهٔ قوی همیشه نعمت نیست. گاهی حافظه، انبار خاطرات نیست؛اتاقکی است که هیچ در و پنجره‌ای ندارد و گذشته، مدام در آن قدم می‌زند. من هنوز به یاد دارم روزی را که پشت تلفن، اولین ترانه‌ای را که در کودکستان یاد گرفته بودم برای پدر خواندم. روزی را که از سفر برگشت و برای نخستین بار خودش مرا از کودکستان به خانه برد؛ حتی رنگ جلد آن جوسی را که در راه برایم خرید، فراموش نکرده‌ام. روزی را که اولین سخنرانی‌ام را تماشا کرد. شبی را که از خاطرات نو سالی می‌گفت که دور از خانه گذرانده بود. روزی را که از پاریس برگشت. شبی را که نجلا به دنیا آمد و رفتیم دوکان و در راه از من پرسید: «دختر است یا پسر؟» و... می‌گویند «خوش به حالت که همه‌چیز یادت می‌ماند.» نمی‌دانند بعضی آدم‌ها عزیزانشان را یک بار از دست می‌دهند، و بعضی دیگر، هر روز، با هر خاطره، هر بو، هر آهنگ و هر جمله، دوباره و دوباره فقدان را زندگی می‌کنند. آدم‌ها آرزو می‌کنند چیزی را فراموش نکنند، اما هیچ‌کس از بهایش حرفی نمی‌زند. امیدوارم هیچ‌وقت مجبور نشوی بفهمی که گاهی فراموش کردن، از به خاطر آوردن، رحمت بزرگ‌تری است.