Wabi-sabi | Deeba Amin

بیا برایت از تنها جمعه‌ای بگویم که برای رسیدنش، حاضرم همهٔ شنبه‌های جهان را ببخشم. دلم می‌خواهد زیرِ سایهٔ درختِ انجیری که از ما پیرتر است، بوریایی پهن کنیم؛ نه فقط برای نشستن، برای این‌که زمان بداند از این‌جا به بعد، حقِ عبور ندارد. تو سرت را روی زانویم بگذاری یا من بر زانویت پناه بیاورم؛ چه فرقی می‌کند؟ عشق، جغرافیا نمی‌شناسد. راستش، جهتِ جهان برایم مهم نیست، وقتی مقصدِ هر دو، یکدیگریم. اگر از بالا به چشمانت نگاه کنم، گویا ایستاده‌ام بر بلندترین قله و تمامِ دریاها در مردمک‌هایت جمع شده‌اند. و اگر از پایین، از پناهِ زانوهایت، به صورتت خیره شوم، آسمان برای نخستین بار ارتفاعِ خودش را می‌فهمد. سکوت کنیم. آن‌قدر که صدای برگ‌های انجیر، بلندتر از هر گفت‌وگویی باشد. دلم می‌خواهد کفِ دستم را آرام بر قفسهٔ سینه‌ات بگذارم و با خودم فکر کنم خدا چرا دنده‌ها را این‌همه منظم آفریده است؛ دوازده جفت ستونِ باریک، که گویی تمامِ جهان را از افتادنِ یک قلب حفظ می‌کنند. تو موهایم را بباف؛ آن‌قدر آرام که هر گره، یک سال به عمرِ این عصر اضافه کند. من هم موهایت را میان انگشتانم رها می‌کنم؛ همان‌طور که آدم، گربهٔ خانگی‌اش را نوازش می‌کند؛ بی‌هدف، پیوسته فقط برای این‌که مطمئن شود آرامش، هنوز وجود دارد. نمی‌دانم زندانِ ابد را باید در چالِ گونه‌ات گذراند، در سیبِ گلویت یا در انحنای خاموشِ ترقوه‌ات؛ فقط می‌دانم اگر قرار است جایی اسیر شوم، آزادی را بیرونِ آن زندان نمی‌خواهم. فقط... اگر تقدیر، از همان آغاز تصمیم گرفته که هیچ عصرِ جمعه‌ای سهمِ «ما» نباشد، این را هرگز به من نگو. بگذار تا آخرِ عمر، هر پنج‌شنبه شب، بوریایی را در خیال بتکانم، زیرِ درختِ انجیری که هنوز نروییده است و برای جمعه‌ای آماده شوم که شاید تمامِ جهان، فقط برای رسیدنش آفریده شده باشد.