ادب‌سرا | Adabsara

چُنین کُشتهٔ حسرتِ کیستم من؟ که چون آتش از سوختن زیستم من نه شادم نه محزون، نه خاکم نه گردون نه لفظم نه مضمون، چه معنیستم من؟ نه خاکْ آستانم، نه چرخْ آشیانم پری می فشانم، کجاییستم من؟ اگر فانیم، چیست این شورِ هستی؟ وگر باقیم، از چه فانیستم من؟ بناز ای تخیّل! ببال ای توهم! که هستی گمان دارم و نیستم من نوایی ندارم، نفس می شمارم اگر ساز عبرت نیم، چیستم من؟ در این غمکده کس ممیراد یا رب به مرگی که بی دوستان زیستم من جهان گو به سامان هستی بنازد کمالم همین بس که من نیستم من حضرت بیدل