ادب‌سرا | Adabsara

|لیزر فوکس| تا حالا به آشپزی دقت کرده‌اید؟ وقتی کسی واقعاً آشپزی می‌کند، فقط آشپزی نمی‌کند؛ تمامِ حواسش همان‌جاست. حواسش هست پیاز نسوزد، برنج خمیر نشود، گوشت به اندازه بپزد، رنگِ غذا جان بگیرد، نمک از حد نگذرد، آبش کم یا زیاد نشود. یک لحظه بی‌توجهی، می‌تواند تمامِ زحمتی را که کشیده خراب کند. این صحنه برایتان آشنا نیست؟ چرا، هست. این دقیقاً شبیهِ دوست داشتن است. وقتی کسی را دوست داری، حواست جمعِ او می‌شود. می‌فهمی کدام حرفت ممکن است دلش را بشکند، کدام سکوتت خسته‌اش کند، کدام بی‌تفاوتی آرام‌آرام فاصله بسازد. دلت می‌خواهد بیشتر لبخند بزند، کمتر غصه بخورد، دنیا را کمی سبک‌تر نفس بکشد. نه از روی وظیفه؛ از روی همان دقتی که یک آشپز به غذایش دارد. امروز خواهرم گفت: «خاله‌ام آن‌قدر رنگِ سبز را دوست دارد که تمامِ وسایلش سبز است؛ لباس‌هایش هم همیشه سبزند. فقط برای تنوع، سبزِ روشن را با سبزِ تیره عوض می‌کند.» گفتم: «می‌بینی چقدر قشنگ است؟ این‌که آدم چیزی را آن‌قدر خالصانه دوست داشته باشد که دنیا را از پشت همان رنگ ببیند.» شاید دوست داشتن همین باشد؛ لیزر فوکسِ تمامِ وجود روی یک نفر، یک رنگ، یک صدا، یک حضور. اما دوست داشتن، یک روی دیگر هم دارد... درست مثل غذایی که کافی‌ست لحظه‌ای از آن غافل شوی؛ ته می‌گیرد، می‌سوزد و دیگر به طعمِ اولش برنمی‌گردد. رابطه‌ها هم همین‌اند. گاهی با یک کلمه، یک سکوت، یک بی‌تفاوتی، یک بی‌دقتیِ کوچک، یا حتی یک زمان‌بندیِ اشتباه، اول ترک برمی‌دارند، و اگر کسی به‌موقع حواسش نرسد، آهسته‌آهسته می‌میرند. دوست داشتن زیباست؛ اما دوست داشته شدن... این‌که بدانی کسی جایی در این خراب‌شده (جهان)، تمامِ حواسش به بودنِ توست، شاید یکی از نادرترین و زیباترین اتفاق‌های زندگی باشد. #دیبا