زاغچه (فرانتس کافکا)

هیچ‌کس نمی‌تواند مرا تحمل کند و من هم نمی‌توانم هیچ‌کس را تحمل کنم؛ البته دومی فقط نتیجهٔ اولی است. تنها کتاب تو، که بالاخره اکنون از ابتدا تا انتها می‌خوانمش، به من آرامش می‌دهد. مدت‌هاست که تا این اندازه در غمی نامفهوم و توضیح‌ناپذیر فرو نرفته بودم. تا وقتی مشغول خواندنم، به کتاب می‌چسبم، هرچند کتاب هرگز برای یاری رساندن به آدم‌های غمگین نوشته نشده است. اما در غیر این صورت، آن‌چنان با اضطراب در جستجوی کسی هستم که فقط با مهربانی لمسم کند که دیروز همراه یک روسپی به هتل رفتم. او دیگر آن‌قدر سن و سال دارد که غمگین نباشد؛ اما با این حال از این موضوع دلگیر است، هرچند برایش عجیب نیست، که مردم با روسپی‌ها آن‌گونه مهربان نیستند که با یک معشوقه رفتار می‌کنند. من او را دلداری ندادم، زیرا او هم مرا دلداری نداد.

✨ نامه به ماکس برود، پراگ، سپتامبر 1908

@zaaghcheh