خودکار بیک من

عجیب نیست آن لحظه‌ای که زیر دست دکتر بودم و الواتور را توی استخوان فک‌ام می‌چرخاند و من دست‌هام را قفل کرده بودم، دلم می‌خواست موبایل‌ام دم دستم بود و فقط می‌نوشتم. امروز هم وقتی پست دوستم را دیدم و جنس کلماتش را شناختم، دلم خواست بروم بگویم‌اش خوش‌به‌حالت. نگفتم. به جاش یک قطره اشک از چشمم ولو شد. ته دلم سوخت اما مثل همیشه فکر کردم از پس این هم برمی‌آیم. یک روزهایی چنان با شجاعت نسخه ضعیف خودم را زندگی می‌کنم که باورم نمی‌شود این‌طور بودن را هم بلدم. این‌که تکلیفم را با خودم می‌دانم، دل‌خواهم را می‌دانم، نیازم را می‌شناسم، خوب است. نیازم این روزها دردناک است، اما درد هم بودنی است و دیدنش جرات می‌خواهد. درد دارم، از بیخ ریشه دندان تا پاشنه‌های خسته‌ام. و خوب است که موبایلم دم دستم است