هنر ظریف مشفق بودن
رفتن به کانال در Telegram
Compassion mind training(CMT) عطیه پورصالح رزیتا کارخانه روانشناس بالینی در این کانال قصد داریم مهر و آگاهی را گسترش دهیم. instagram| atiye_poursaleh Rozitakarkhaneh_
نمایش بیشتر375
مشترکین
+124 ساعت
+57 روز
+530 روز
در حال بارگذاری داده‌ها
کانال‌های مشابه
ابر برچسب‌ها
هیچ داده‌ای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
اکتبر '26اکتبر '26
اکتبر '26
+19
در 0 کانال‌ها
سپتامبر '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اوت '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئیه '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئن '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مه '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
آوریل '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مارس '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
فوریه '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژانویه '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
دسامبر '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
نوامبر '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اکتبر '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
سپتامبر '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اوت '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئیه '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئن '250
در 1 کانال‌ها
Get PRO
مه '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
آوریل '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مارس '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
فوریه '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژانویه '250
در 0 کانال‌ها
Get PRO
دسامبر '240
در 0 کانال‌ها
Get PRO
نوامبر '240
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اکتبر '240
در 0 کانال‌ها
Get PRO
سپتامبر '24
+18
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اوت '24
+43
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئیه '24
+7
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژوئن '24
+14
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مه '24
+8
در 0 کانال‌ها
Get PRO
آوریل '24
+7
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مارس '24
+13
در 0 کانال‌ها
Get PRO
فوریه '24
+12
در 0 کانال‌ها
Get PRO
ژانویه '24
+23
در 0 کانال‌ها
Get PRO
دسامبر '23
+36
در 0 کانال‌ها
Get PRO
نوامبر '23
+7
در 0 کانال‌ها
Get PRO
اکتبر '23
+258
در 0 کانال‌ها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانال‌ها | |
| 17 اکتبر | 0 | |||
| 16 اکتبر | +1 | |||
| 15 اکتبر | +4 | |||
| 14 اکتبر | 0 | |||
| 13 اکتبر | 0 | |||
| 12 اکتبر | 0 | |||
| 11 اکتبر | 0 |
پست‌های کانال
| 2 |  #کتاب گربه ای که ذن یاد می‌داد | 34 |
| 3 |  .
هر کسی طوری است. هر کسی جوری به این دنیا آمده. هر کسی در این دنیا، جوری راه خودش را پیدا کرده. شخصیتِ هر کسی در مسیری طولانی، جوری ساخته شده است.
تو بیمار نیستی، متفاوتی. با نوعِ بودن خودت آشتی کن. راهی خلاقانه برای این نوع بودن پیدا کن. جای درستت قرار بگیر. نترس. سخت است امّا می‌شود.
این تصاویر را از صفحه
https://www.instagram.com/black_thoughtss_?dlrf=MTBpaTBnN2NvNGt2ZA==
برداشته‌ام. خیلی خوب بودند. دوست داشتم شما هم ببینید. فارسی‌اش کردم.
@TheWorldasISee | 32 |
| 4 |  فقط یک کار انجام بده….✨
بذار حوصله ات سر بره… | 46 |
| 5 |  بدون متن... | 39 |
| 6 |  +1#غرور نوعی دفاع است. برای محافظت از خود در برابر شرم از آن استفاده می‌کنیم، اما بهایی که می‌پردازیم سنگین است: وقتی از روی غرور واکنش نشان می‌دهیم، به‌جای مواجهه با احساس واقعی‌مان، نقابی از برتری، بی‌نیازی یا قضاوت به چهره می‌زنیم. این حالت به ما حس قدرت کاذب می‌دهد—در حالی که در واقع داریم خودِ رنج‌کشیده‌مان را پنهان می‌کنیم.
غرور باعث فاصله‌گرفتن از دیگران می‌شود. ما را از همدلی، پذیرش و پیوند واقعی دور می‌کند. نمی‌گذارد به خود یا دیگران رحم کنیم، چون ضعف را تهدید می‌بیند. نمی‌گذارد آسیب‌پذیری‌مان را نشان دهیم، چون آن را شرم‌آور می‌داند. اما در دل این زره غرور، قلبی تنها و نادیده‌مانده پنهان است که آرزوی دیده‌شدن، در آغوش‌گرفته‌شدن، و درک‌شدن دارد.
غرور می‌گوید: «من به کسی نیاز ندارم.» اما #شفقت می‌گوید: «ما همه به هم نیاز داریم.» | 50 |
| 7 | 🗣 علیرضا قربانی
📸 اینستاگرام
🎧دانلود اپلیکیشن ملوبیت
| 47 |
| 8 |  بدون متن... | 49 |
| 9 |  بدون متن... | 35 |
| 10 | «قرار کتاب‌خوانی»🌿
در این دوره، کتاب «مسیر توجه‌آگاهی تا شفقت با خود» اثر کریستوفر گرمر رو با همراهی من می‌خونیم.
درباره‌ی بخش‌های مهم کتاب گفت‌وگو می‌کنیم و با مثال‌های روزمره، مفاهیم و تمرین‌ها رو بررسی می‌کنیم.
فرصت دارید سؤال‌هاتون رو بپرسید، برداشت‌های متفاوت رو بشنوید و با یک برنامه‌ی منظم مطالعه رو ادامه بدید.
نیازی به دانش روانشناسی نیست و برای صحبت‌کردن درباره‌ی تجربه‌های شخصی هم اجباری وجود نداره.
اگر دوست دارید زمان جلسات، شهریه و شرایط ثبت‌نام رو براتون بفرستیم؟
بنویسید «حاضر» | 40 |
| 11 | لبخند درونی (Inner Smile)
روشی ساده و باستانی
برای فعال کردن "مادر درونی"
این الگوی تمرینِ باستانی؛ که در سیستم چی‌کونگ به ویژه از طریق آموزش‌های مانتاک‌چیا شناخته شده، بر یک اصلِ ساده استوار است: "وجودِ ما (بدن) به نگاهی نرم و مهربان نیاز دارد."
فلسفه دائوئیسم می‌گوید: پیش از آنکه بخواهیم بدن را ارزیابی کرده و یا چیزی را در آن تغییر دهیم، یاد می‌گیریم که با تبسمی نرم و درونی به آن نگاه کنیم. همان‌طور که نگاهِ یک مادرِ مشفق می تواند فضایی از ایمنی و مهر ایجاد کند، این لبخند درونی نیز به بدن پیام می‌دهد که: "دیده شده، پذیرفته شده، و در امان است."
چگونه تمرین کنیم: در وضعیت راحتی بنشین، و یا دراز بکش. چشم‌ها را به نرمی ببند (و یا نیمه باز نگه دار). لبخندی بسیار ملایم روی چهره بیاور، نه یک لبخند نمایشی، همان لبخندی که گوشه‌های دهان را فقط کمی بالا می‌برد، و صورتت را نرم می‌کند.
حالا این تبسم را آرام‌آرام به داخل بدن هدایت کن. می‌توانی از قلب شروع کنی، به قلبت نگاه و تبسم کن. سپس به ریه‌ها، به شکم، به کلیه‌ها، معده، روده‌ها، و اندامِ جنسی.
مثل آبشار زلالی از توجه و مهر که از بالا به پایین در بدن جاری می‌شود.
لازم نیست کار خاصی انجام دهی، یا انتظار داشته باشی که تغییری در بدن رخ دهد. فقط در هر یک از اندام‌ها برای چند نفس، یا چند دقیقه بمان؛ "مثل حضورِ یک مادر"
این تمرین بسیار ساده است؛ اما اثر عمیقی دارد. چون همان کیفیتی را فعال می‌کند که در پست‌های قبل گفته بودیم: "مادر درونی"
نگاه و تبسمی که امن،
و بدون قضاوت است.
عجله‌ای ندارد،
و بخشنده است.
#هادی_کنویسی
#روانشناسی_بدن‌محور #امبادیمنت_یوگا
#یین_یوگا #مادر_درونی | 42 |
| 12 | در تمرین‌های شفقت، ما شرکت‌کنندگان را از طریق یک مراقبه هدایت‌شده برای برانگیختن بخشش واقعی نسبت به خود همراهی می‌کنیم:
برای انجام این مراقبه هدایت‌شده، وضعیت نشستن خود را طوری تنظیم کنید که راحت و آرام باشید. سه تا پنج نفس عمیق بکشید، به‌گونه‌ای که هر نفس تا عمق شکم پایین برود و سپس به‌آرامی بازدم را رها کنید. حدود ۲۰ تا ۳۰ ثانیه در سکوت باقی بمانید.
اکنون به زمانی فکر کنید که کاری کرده‌اید که آرزو می‌کنید کاش انجام نداده بودید، و در نتیجه، خودتان را بابت آن سرزنش کرده‌اید. شاید بر سر کسی که دوستش دارید فریاد زده‌اید و بعداً بابتش احساس بدی داشتید. یا شاید کاری کرده‌اید که فقط خودتان را تحت تأثیر قرار داده، مثلاً پول زیادی برای چیزی خرج کرده‌اید و بعد احساس گناه و شرم کرده‌اید. به خاطر آوردن جزئیات آن اتفاق مهم نیست، مگر اینکه به شما کمک کند تا واکنش هیجانی آن زمان را دوباره زنده کنید. آنچه مهم است، به یاد آوردن این است که چطور خودتان را قضاوت منفی کرده‌اید. در سکوت با این تأمل بمانید.
⸻
سپس از خود بپرسید: «چرا در آن لحظه اینقدر تند واکنش نشون دادم؟»
«نیاز برآورده‌نشده‌ای که داشتم و باعث شد این کار رو بکنم چی بود؟»
اگر عصبی شده بودید، شاید نیاز به احترام داشتید و احساس بی‌احترامی از طرف مقابل کرده‌اید.
شاید نیاز به شنیده‌شدن و درک‌شدن داشتید و احساس کردید که چنین چیزی رخ نداده. با این تأملات برای مدتی درنگ کنید.
اکنون به این نکته توجه کنید که هرچند آنچه کردید (مثلاً استفاده از زبان تند) مهارت‌آمیز نبود،
اما نیاز زیربنایی که شما را به آن عمل سوق داد، مشروع و واقعی بوده.
در مثال خرید بی‌رویه و احساس شرمندگی بعدش، ممکن است نیاز زیرین این بوده که احساس بی‌قدرتی داشتید و نیاز به تقویت روحیه داشتید.
با آگاهی، اجازه دهید احساساتی مانند غم، سرخوردگی و پشیمانی را تجربه کنید، نه گناه و شرم. با این احساسات درنگ کنید.
وقتی به نیاز زیربنایی که به آن رفتار منتهی شد و قضاوت منفی نسبت به خودتان را فعال کرد نزدیک می‌شوید، با آن برای مدتی بمانید.
اکنون با بازدم‌های آرام و کامل، هرگونه تنش در بدن را رها کنید، هرگونه گرفتگی ذهنی را آزاد کنید، و در حالی‌که به افکار سرزنش‌آمیز قبلی‌تان می‌اندیشید، در سکوت به خود بگویید: «می‌تونم رهاش کنم. اجازه می‌دم بره.»
در پایان، تصور کنید که در سینه‌تان احساس آزادی و گشودگی دارید، و سپس چند بار دیگر به‌آرامی نفس بکشید | 40 |
| 13 |  تمرین بخشش خود | 48 |
| 14 | مارشال روزنبرگ، بنیان‌گذار روش ارتباط بدون خشونت (NVC)، این دیدگاه را این‌گونه بیان می‌کند:
«یکی از جنبه‌های مهم خودشفقت‌ورزی، توانایی همدلانه برای نگه‌داشتن هر دو بخش از وجودمان است: بخشی که از یک عمل گذشته پشیمان است، و بخشی که آن عمل را در وهله اول انجام داده است.»
وقتی خود را با سخت‌گیری قضاوت می‌کنیم و نمی‌توانیم خود را بابت چیزی که انجام داده‌ایم ببخشیم، در اصل داریم بخشی از خود را مورد حمله قرار می‌دهیم — آن «بخش» از ما که دلایلی (خوب یا بد) برای آن رفتار داشته است، چه آگاهانه و چه ناخودآگاه. ذهن منتقد و تنبیه‌گر ما ممکن است آن دلایل را «بد» بداند، اما در واقع، آن‌ها دلایل انسانی بودند. یا شاید استراتژی‌مان این باشد که آن بخش را قطع کنیم، و با انکارش، بگوییم: «اصلاً بهش فکر نمی‌کنم.» یا «من آدمی نیستم که چنین کاری بکنم.»
در هر دو صورت، در حال جنگ با بخشی از وجودمان هستیم. این یعنی از آن بخش جدا شده‌ایم، و تا زمانی که در این نبرد هستیم، راهی برای درک و آشتی باقی نمی‌ماند. بدون درک خودِ کامل‌مان، نمی‌توانیم خود را به‌طور کامل بپذیریم، و بدون این درک و پذیرش، نمی‌توانیم از اشتباهاتمان یاد بگیریم. شاید مفید باشد اگر این وضعیت را با کسی دیگر مقایسه کنیم: در میانه‌ی دعوا با کسی، یا وقتی وجودش را انکار می‌کنیم، مشخص است که چیزی از او یاد نمی‌گیریم. همین‌طور اگر از اشتباهاتمان یاد نگیریم، آن‌ها را تکرار خواهیم کرد — و نبرد با خودمان ادامه پیدا می‌کند.
توجه داشته باش که همان‌طور که هنگام صحبت با دیگران، لحن ما اهمیت دارد، هنگام صحبت با خودمان نیز بسیار مهم است. ما می‌توانیم فریاد بزنیم:
«چطور تونستی این کارو بکنی؟!»
با این لحن: «هیولا!»
یا می‌توانیم با نرمی بپرسیم:
«امم، بذار ببینم… چی شد که این کارو کردی؟»
با این نیت: «چه وضعیت شلوغی. بذار ببینم چی شد که این اتفاق افتاد، امیدوارم تکرار نشه، و من کمک می‌کنم که جمع‌وجورش کنیم.» | 39 |
| 15 |  بدون متن... | 36 |
| 16 | در مواجهه با رنج، می‌توانیم تسلیم شویم و در دلسوزی (برای خود) و ناامیدی غرق شویم. یا می‌توانیم در خود فرو رویم و قلبمان را سخت کنیم.
در مقابل، می‌توانیم انتخاب کنیم که با شرایط خود روبرو شویم و از دل آن تجربه، کمی خردمندتر، کمی صبورتر و کمی مهربان‌تر بیرون بیاییم.
تمرین شفقت به ما کمک می‌کند این مسیر خردمندانه‌تر را انتخاب کنیم، در مواجهه‌مان با وضعیت انسانی مشترکمان — یعنی رنج کشیدن | 38 |
| 17 | ✨شفقت درباره‌ی نوع رابطه‌ی ما با رنج است — رنجی که تجربه‌اش کرده‌ایم، در حال تجربه‌اش هستیم، یا ممکن است در آینده تجربه‌اش کنیم | 30 |
| 18 | اگر این عصب به ما کمک کند که بین تعامل اجتماعی، نوع‌دوستی، قلب سالم و سیستم ایمنی‌مان ارتباط برقرار کنیم—تعجبی ندارد که دانشمندان در حال مطالعه‌ی آن هستند.
در مقایسه با گروه لیست انتظار، شرکت‌کنندگان کلاس مدیتیشن افزایش در احساسات مثبت و حس ارتباط با دیگران را نشان دادند.
همچنین عملکرد بهتر واگ داشتند.
فردریکسون در تأملی بر یافته‌هایش نوشت:
«هر تعاملی که با دیگران داریم، مثل یک تنظیم دقیق کوچک برای قلبمان است.» | 34 |
| 19 | در مطالعه‌ای بعدی، تیم فردریکسون با جذب ۶۵ نفر از اعضای هیئت علمی و کارکنان دانشگاه کارولینای شمالی، رابطه‌ی بین مراقبه محبت‌ورزی و استرس را بررسی کرد.
شرکت‌کنندگان به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه در لیست انتظار، و گروه دیگر در شش کلاس هفتگی مدیتیشن محبت‌ورزی به‌همراه مربی متخصص شرکت کرد.
یکی از مهم‌ترین شاخص‌های این مطالعه، تنوع‌پذیری ضربان قلب شرکت‌کنندگان بود؛ یعنی میزان پاسخ‌گویی عصب واگ آن‌ها.
عصب واگ نوسانات ضربان قلب را تنظیم می‌کند و با تنفس ما در ارتباط است.
فردریکسون این عصب را انتخاب کرد، چون به نحوه‌ی ارتباط ما با دیگران مربوط می‌شود.
از نظر آناتومیکی، این عصب با عصب‌هایی مرتبط است که در تعاملات اجتماعی مهم‌اند—مثل برقراری تماس چشمی، تنظیم توجه به صدای دیگران، و ابراز احساسات.
مطالعات پیشین نشان داده‌اند که هرچه تون عصب واگ بالاتر باشد، احساس نزدیکی به دیگران و رفتارهای نوع‌دوستانه بیشتر می‌شود.
(تون بالاتر با تنوع بیشتر در ضربان قلب مشخص می‌شود.)
این حالت با کاهش خطر بیماری قلبی نیز همراه است، و عصب واگ در تنظیم قند خون و عملکرد سیستم ایمنی هم نقش دارد | 32 |
| 20 | فردریکسون و تیمش یکی از اولین مطالعات روی مراقبه محبت‌ورزی را با کارکنان یک شرکت بزرگ خدمات فناوری اطلاعات در دیترویت انجام دادند.
بیش از ۲۰۰ کارمند داوطلب شدند. نیمی از آن‌ها به‌صورت تصادفی در گروه مراقبه قرار گرفتند و نیمی دیگر در لیست انتظار بودند.
دوره‌ی مراقبه شامل شش جلسه‌ی یک‌ساعته بود، با راهنمایی یک مربی متخصص که بر اساس دستورالعمل‌های سالزبرگ عمل می‌کرد.
نویسندگان این مطالعه گزارش دادند:
یافته‌ها کاملاً مشخص بودند:
تمرین مراقبه محبت‌ورزی باعث ایجاد تغییراتی در تجربه‌ی روزانه‌ی احساسات مثبت در افراد شد، از جمله شادی، قدردانی، رضایت، امید، غرور، علاقه، تفریح، و شگفتی.
این احساسات مثبت که مستقیماً توسط این تمرین تقویت می‌شوند، می‌توانند به‌عنوان «مکانیزم‌هایی» عمل کنند که افراد با کمک آن‌ها منابع درونی خود را برای زندگی پربارتر و پیشگیری از افسردگی می‌سازند.
مطالعه همچنین همبستگی معناداری بین احساسات مثبت و سایر مزایای فردی نشان داد، مثل پذیرش خود، روابط مثبت با دیگران، رضایت از زندگی و هدفمندی.
نویسندگان نتیجه گرفتند:
«به‌طور ساده، با افزایش تجربه‌ی روزانه احساسات مثبت، تمرین محبت‌ورزی موجب دستاوردهایی بلندمدت شد که تغییرات واقعی در زندگی مردم به‌وجود آورد.» | 29 |
