سایه‌روشن

صبح توی اتاق بازرگانی جلسه داشتم. موضوع جلسه برایم مهم بود و می‌خواستم سر وقت برسم. ساعت ۶ صبح از خانه زدم بیرون. مردم تهران هفته را از یکشنبه یادشان می‌افتد و هول می‌شوند و لُخت می‌پرند توی اتوبان. صبح یکشنبه‌ تهران قیامت است. دو ساعت تمام، دقیقا دو ساعتِ تمامِ لعنتی توی راه بودم تا سر ساعت ۸ رسیدم به اتاق بازرگانی. دور تا دور مطهری و قائم‌مقام و میرزای شیرازی را طواف کردم و جای پارک نیافتم. آخر هم اشتباهی پیچیدم توی یکی از کوچه‌های پایین مطهری و دوربین طرح ترافیک جریمه‌ام هم کرد. بعد هم غمگین شدم و انگار از اینکه این‌همه تلاش کردم سر موعد برسم و باز هم نشد، عصبانی شدم و جلسه را نرفتم. برای کاری اداری باید می‌رفتم توی یکی از ارگان‌ها. هفته‌ی پیش گفته بودند بیا. عذرخواهی کردم که من سفرم و بعدتر باید بیایم. گفتند فلان روزها از این ساعت تا آن ساعت هستیم. رفتم. نبودند. راحت گفتند استثنائا امروز نیامدند. رفتم تا استادم را ببینم. بدجوری مریض شده بود و گفت بهتر است بعدا هم را ببینیم. جلسه‌ی ظهرم را هم کنسل کردم. همانجایی که بودم زدم کنار و خوابیدم. تُف توی یکشنبه‌های کاری تهران. ✍امیرمحمد دهقان @sayershan