علی نور✍🏼

نامِ اثر: دیپ‌تاک باشد برای مونو، من همیشه هاردتاک داشته‌ام!

من از آن آدم‌هایی نبودم که حرف‌زدن برای‌شان تفریح باشد. من سال‌هاست با نسخه‌ی بی‌رحم‌تر زندگی طرفم، جایی که حرف‌ها برای فهمیدن نیستند، برای تصمیم گرفتن‌اند. جایی که حقیقت ارزشش را از عمقش نمی‌گیرد، از هزینه‌ای می‌گیرد که بابت پذیرفتنش می‌پردازی. برای بعضی‌ها گفتگو یعنی کندوکاو در لایه‌های ذهن، یعنی ساعت‌ها نشستن پای سؤال‌هایی که قرار نیست هیچ‌وقت جواب بگیرند. دوست دارند عمق را لمس کنند، در تاریکی شنا کنند، و از پیچیدگی انسان حرف بزنند. حق هم دارند! اما من از جایی آمده‌ام که سؤال‌ها تفریح نبودند. بعضی سؤال‌ها اگر جواب پیدا نمی‌کردند، یک چیز درونت می‌مرد و اگر جواب می‌گرفتی، چیزِ دیگری. وقتی بقیه از معنای رنج حرف می‌زدند، من دنبال راهی بودم که از زیر آوارش بیرون بیایم. وقتی بقیه درباره‌ی ماهیت تنهایی بحث می‌کردند، من داشتم یاد می‌گرفتم چطور با آن زندگی کنم. وقتی بقیه از زخم‌هایشان روایت می‌ساختند، من مشغول بخیه زدنشان بودم. شاید برای همین است که حوصله‌ی بعضی گفتگوها را ندارم. نه چون عمیق نیستند، چون زیادی امن‌اند. چون درد ندارند و زخم نمی‌زنند. خیلی از آدم‌ها عاشق عمق‌اند، تا وقتی که عمق مجبورشان نکند تصمیمی بگیرند. تا وقتی که مجبورشان نکند چیزی را ترک کنند، کسی را از دست بدهند، یا با حقیقتی روبه‌رو شوند که دیگر نمی‌شود از آن فرار کرد. مثل ایستادن کنار پرتگاه و حرف زدن درباره‌ی ارتفاعِ سقوط. اما من خودِ سقوط را می‌خواهم. پس دیپ‌هاک باشد برایِ مونو، من هاردتاک می‌خواهم!