بَبَلیچه.

صبح‌مان با مطالعه‌ی این خاطره‌ی آقای اشرفی شاهرودی حفظه‌الله [در بحث سحر و شعبده از مکاسبِ محرّمه] بسی شاد شد. «سابقاً که ما در نجف درس می‌خواندیم در خانه برخی از طلاب نجفی سنگ می‌انداختند تا آن‌ها بترسانند و از نجف بیرون کنند. هر چه می‌گشتیم معلوم نبود که از سنگ‌ها از کجا پرتاب می‌شود و به ما می‌گفتند کار اجنّه است. و دعاهایی را هم به ما می‌دادند که هیچ تأثیری نداشت. بعداً معلوم شد که بعضی از عرب‌های متعصّب نجفی این کار را انجام می‌دادند.»