بَبَلیچه.

گمونم سخت‌ترین لحظه‌ی شهید اول، نه اون وقتی بوده که بدخواهان و دروغ‌گوها به بهش تهمت نصیری شدن و شرب خمر زدن، و نه اون وقت که بر علیهش طومار نوشتن و امضاء گرفتن، و نه حتی اون‌وقت که با لباس مجرمین به سمت دار می‌برنش درحالی‌که می‌دونه بعد اعدام هم رجم می‌شه و هم با آتش زدنش خاکسترش به باد می‌ره. بل گمونم سخت‌ترین لحظه‌ی شهید اون‌جاست که وقتی قرار می‌شه از داخل زندان برای حاکم نامه‌ای بنویسه، از شدّت تقیه مجبوره در شعری که حاکم رو خطاب قرار می‌ده، از اوّلی و دوّمی گرفته تا طلحه و زبیر و ابوعبیده‌ی جراح، مدح‌شون کنه و ثناءشون رو بگه.. رضوان الله علیه و علی جمیع شهداءنا و حشرنا الله معهم فی الآخرة