بَبَلیچه.

حدّمان این نباشد که از نعلبکی و استکان چای‌فروشی‌های باب القبلة بنویسیم، از حال و هوای مقام زعفر جنّی بنویسیم، از لیوان‌های بی‌نهایتْ مصرفِ زنجیر شده بنویسیم، و الباقی.. ولی از حق و باطل چیزی نگوییم. حدّمان این نشود که هم‌چون عبیدالله حر جعفی امام حسین به خیمه‌ی‌مان بیاید و خصوصی دعوت‌مان کند به قیام؛ ما امّا راجع به رنگ محاسن او سوال بپرسیم* و آخرش هم سوار و سیف‌مان را تعارفی بزنیم. جهاد دفاعی چیزی نیست که احدی از علماء وجوب و لزوم آن را انکار کرده باشد. جهاد دفاعی ما اگر از انقلاب۵۷ بل قبل آن آغاز نشده باشد، حتماً و متیقناً از کودتای ۱۸ و ۱۹ دی شروع شده. حالا می‌خواهی بنشینی و از این گل‌آلودهْ آب فالوری بگیری و نگه‌داری، بگیر و نگه‌دار و راجع به رنگ محاسن صحبت کن. *”فقلت: أ سواد ما أرى أم خضاب‌؟ فقال عليه السّلام: «يا ابن الحرّ عجّل عليّ الشيب» فعرفت أنّه خضاب و ودّعته”