Türkçe öğrenelim- ترکی یاد بگیریم

#چالش_بزرگ_بیداری_ترکان_ایران؛ اولویت #ترکی_نویسی یا #مسئله_آگاهی؟ واقعیت تلخ و انکارناپذیر امروز جامعه‌ی ترکهای ایران این است که سیاستهای آموزشیِ چنددهه‌ی اخیر، نسلی را پرورانده که اکثریت مطلق آن – به جز معدودی از روشنفکران و شاعران – نه تنها توانایی نوشتن و خواندن به زبان ترکی را ندارند، بلکه حتی درک مطلب ساده‌ی متون ترکی برایشان دشوار است. این فاصله‌ی عمیقِ زبانی، بزرگترین مانع بر سر راه هر گونه جنبش هویتی و بیداری ملی محسوب میشود. در چنین فضایی، پرسش بنیادین این است: برای روشن کردن چراغ آگاهی در دل این اکثریت خاموش و آسیمیله شده، فعلا باید از چه زبانی استفاده کنیم؟ در سوی مقابل، گروهی از فعالان کم تجربه، با شور و شوقی و بعضاً شتابزده، بر این باورند که تمامی تولیدات فرهنگی، تاریخی و رسانه‌ای باید صرفاً به زبان ترکی نوشته شود. آنها از سر عشق به زبان مادری، هر گونه نوشتن به فارسی را نوعی عقب‌نشینی یا خیانت تلقی میکنند. اما آیا این رویکردِ یکسویه، جز حصرِ خودخواسته‌ی جنبش در یک «باشگاه نخبگانیِ محدود»، نتیجه‌ی دیگری خواهد داشت؟ چگونه می‌توان از کسی که حتی الفبای ترکی را نمی‌شناسد، هویت ترکی خود را انکار میکند، انتظار داشت که با خواندن یک مقاله‌ی تخصصی به ترکی، به بیداری تاریخی و هویتی دست یابد؟ این دقیقاً مانند تجویز داروی حیات‌بخشی است که بیمار اصلاً قادر به خوردن آن نیست. وضعیت بحرانیتر از � https://www.instagram.com/reel/DZ5P0qtopju/?igsh=MTZjdXBhd2dueWVqaA==