آوازهای رهایی

گوش به رود سپردند. آواز بسیارآهنگ رود به‌نرمی به گوش می‌رسید. سیدارتها در آب روان نگریست و پیش چشمش صورت‌هایی نقش بست. صورت پدرش را دید که تنها بود، در ماتم پسرش پیر شده، و صورت خود را دید که تنها بود، او نیز در بند اشتیاق فرزند دورشده‌اش اسیر. پسرش را دید که او نیز تنها بود و با شوری بسیار بر راه‌ ِ گدازان امیال جوان خویش می‌شتابید. هر یک از ایشان روی به سوی مقصود داشتند و مقهور آن بودند و هر یک در رنج. رود با آوای رنج می‌نالید. آوازش همه اشتیاق بود و جریانش همه اشتیاق و روی به سوی مقصود داشت و آوازش زنگ شکایت. نگاه پرسان واسودوا می‌گفت: «می‌شنوی؟» و سیدارتها سر به تصدیق جنباند. سیدارتها کوشید بهتر گوش بسپارد. سیمای پدرش و سیمای خود او و از آنِ فرزندش درهم آمیختند. سیمای کمالا نیز ظاهر شد و در آن‌ها محو گردید و نیز سیمای گویندا و چهره‌های دیگر. همه درهم می‌آمیختند و به هم مبدل می‌شدند و همه در سیمای رود مستحیل می‌گشتند و در هیئت رود روی به مقصود می‌نهادند، با شوق و شتاب و رنج. آوای رود زنگ اشتیاق داشت و سرشار از دردِی سوزان بود و عطشی سیراب‌ناشدنی. رود روی به مقصود داشت و سیدارتها آن را می‌دید که می‌شتابد، رود را که از او و از عزیزانش و از همه‌ی آن‌هایی پدید آمده بود که او می‌شناخت. امواج آن و آب‌های آن همه می‌شتابیدند، دردمند و در راه مقصود، مقصودهای بسیار، به سوی آبشار و دریاچه و تندآب‌های خروشان و به سوی دریا، و به همه‌ی مقصودها می‌رسیدند و در پی هر مقصود، مقصود دیگری بود و آب بخار می‌شد و ابر می‌شد و باران می‌شد، چشمه می‌شد و جویبار می‌شد و رود می‌شد و دیگر بار بالا می‌رفت و باز جاری می‌شد. اما صدای خواهان عوض شده بود. هنوز دردمند بود و در جست‌وجو. صداهای دیگری با آن درهم می‌آمیخت، صداهای شادی و درد، صداهای خروش‌آهنگ و زشت، صداهای خندان و غمبار، صداها صدا، هزارها صدا! |سیدارتها |هرمان هسه |برگردان سروش حبیبی ~~