آوازهای رهایی

هنر که چه؟ فریدون رهنما همیشه اعتقاد داشته‌ام که هیچ هنرمند راستینی نیست که یک بار از خود نپرسد: هنر چیست؟ هنر که چه؟ بی‌گمان آن کسان که گفته‌اند هنری در کار نیست بر همین پایه بوده است. از آن رو که دریافته‌اند چه زیورِ بی‌جانی خواهد بود آنگاه که این پرسش نخستین به میان نیاید. اما از همین‌جا، دشواری‌ها آغاز می‌گردد. زیرا به‌راستی خوشا آن کسانی که گوسفندوار به‌سوی دیگر می‌روند. آن کسان دیگر که شور جویندگی به سر دارند و به گرایش‌های روز بسنده نمی‌کنند، از آن هنگام که به این پرسش بزرگ برسند، با غول‌های گوناگون روبه‌رو می‌شوند و بدتر از همه با غول‌هایی که درون خود دارند. زیرا همۀ دردها، همۀ کشمکش‌ها، همۀ گسیختگی‌ها، از این اندیشه سرچشمه می‌گیرد که این کار، این ساختۀ من به چه کار می‌خورد یا خواهد خورد؟ زیورجویان و آسودگان کار هنر، نه این دردها را می‌شناسند و نه باور دارند. اینان را در همۀ سده‌های تاریخ هنر می‌بینیم و یکی از رگه‌های راه هنر بوده و هستند. اما این ناهماهنگی همیشه میان آفرینندگانِ سرسخت و دنبال‌روانِ آسوده‌جو و کم‌کوشش وجود داشته است. یکی، شورِ یافتن در سر دارد و دیگری، سودای هنرنمایی... oO