Мавлид танловидан
Ё Расулуллоҳ, Сизни фарзандларига сўзлайдиган оналар ҳали ҳам бор...
Агар бугун Сиз билан бир дақиқа суҳбатлашиш имконияти менга берилса, менимча, Сизни кўрган заҳоти тайёрлаб қўйган барча сўзларимни унутиб қўярдим. Чунки Сизни кўриб: «Мен Сизнинг умматингизман...» дейишга ҳам уялардим.
Ё Расулуллоҳ, бизга нима бўлди? Сиз биз учун йиғлаб дуо қилган уммат эдик-ку! Сиз ҳали дунёга келмаган бизларни ҳам «умматим, умматим...» деб соғинган эдингиз. Аммо биз... Сизни қанчалик соғиндик?
Сизнинг исмингизни эшитсак, салавот айтамиз. Лекин ҳаётимизда Сизнинг суннатингизга қанчалик ўрин бердик? Ё Расулуллоҳ, биз дунё билан банд бўлиб қолдик. Қўлимиздаги кичкина телефонлар қалбимиздан ҳам яқин бўлиб қолгандай... Ундаги инсонларнинг ҳаётини соатлаб томоша қилишдан чарчамаймиз. Аммо Қуръонни очсак, нега билмадим, кўзларимиз чарчайди. Намоз вақти келса, «кейинроқ» деймиз. Тавба қилишни ҳам эртагага қолдирамиз... Гўё эртанги кун бизга ваъда қилингандай...
Ё Расулуллоҳ, бугун аёлларимиз ҳам жуда чарчаган. Биз чиройли кўриниш учун кўзгулар олдида кўп вақт ўтказамиз, аммо қалбимиздаги яраларни кўриш учун бир марта ҳам тўхтаб қарамаймиз. Бизга одамларнинг биз ҳақимизда нима дейиши муҳим бўлиб қолди. Аммо Аллоҳ биз ҳақимизда нима деб турганини унутиб қўйдик...
Ё Расулуллоҳ, фарзандларимиз катта бўлиб бормоқда. Уларни дунёга тайёрлаяпмиз. Келажаги, касби, тили, кийими ҳақида қайғурамиз. Аммо бир куни уларнинг қалби Аллоҳдан узоқлашиб кетса, биз қандай жавоб берамиз? Уларни Сизни севишга ўргатдикми? Сизнинг исмингизни эшитганда қалби титрайдиган фарзанд қилиб тарбияладикми?!
Ё Расулуллоҳ, баъзан ўзимдан қўрқаман. Сизнинг умматингизман деб айтаман. Аммо ҳаётимга қарасам, Сизга муносиб уммат бўлиб яшаяпманми? Сиз мени кўрсангиз, мендан рози бўлардингизми?
Мана шу савол қалбимни титратади...
Чунки мен Сизни яхши кўраман, ё Расулуллоҳ! Лекин муҳаббат фақат сўз билан бўлмаслигини ҳам биламан. Сизни яхши кўраман дейман, аммо гуноҳ қилганда Сизнинг умматингиз эканимни унутиб қўяман. Сизни соғиндим дейман, аммо суннатингизни ҳаётимга тўлиқ киритишга келганда ожиз қоламан.
Кечиринг бизларни, ё Расулуллоҳ!
Биз жуда кўп адашдик... Жуда кўп марта Аллоҳдан узоқлашдик. Жуда кўп марта тавбани кечиктирдик. Жуда кўп марта дунёни охиратдан устун қўйдик...
Аммо бир нарса бор, ё Расулуллоҳ...
Биз қанчалар адашмайлик, қалбимизда ҳали ҳам Сизга бўлган муҳаббат бор. Ҳали ҳам Сизнинг исмингиз тилга олинса, кўзларига ёш оладиганлар бор. Ҳали ҳам Сизни тушида кўришни орзу қилиб ухлайдиганлар бор. Ҳали ҳам фарзандларига Сизнинг ҳаётингизни сўзлаб берадиган оналар бор. Ҳали ҳам гуноҳидан қочиб, Аллоҳга қайтишга уринаётган бандалар бор...
Шунинг учун биздан юз ўгирманг, ё Расулуллоҳ!
Ҳеч ким ҳеч кимга ёрдам бера олмайдиган, инсон энг яқинларидан ҳам ўз жони учун узоқлашадиган кунда... Биз Сизнинг ҳовузингизга етиб боришни истаймиз. Сизнинг умматингиз эканимизни айтишни истаймиз.
Аммо ўша куни Сизга яқинлашишга юзимиз бўлармикан?..
Шуни ўйласам, кўнглим йиғлайди. Ё Расулуллоҳ! Агар бугун Сиз билан ҳақиқатан ҳам бир дақиқа суҳбатлашсам, Сизга умматингизнинг айбларини санаб бермасдим. Чунки мен ҳам шу умматнинг бир гуноҳкор бандасиман.
Мен фақат йиғлаб туриб, битта гап айтардим: «Ё Расулуллоҳ... биз жуда адашдик, лекин Сизни йўқотмадик. Қалбимизда ҳали ҳам Сизга бўлган муҳаббат бор...»
Ва кейин Аллоҳдан сўрардим: «Аллоҳим, бизни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳовузидан маҳрум қилма!» Чунки дунёдаги ҳар қандай йўқотишнинг ўрни тўлиши мумкин... Аммо У Кунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламдан узоқ қолишдан катта йўқотиш бўлмаса керак...
Аллоҳим, бизларни севикли Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Мана, менинг умматим...» деб қарши оладиган бандаларингдан қилгин...
Ҳанифахон Таджибекова,
Андижон
🌱
@BintuSodiq