پرچنان

در مترو نشسته بودم که این پست سرو‌چمان را دیدم. یک خنده از آنها که یک طرف لب بالا میرود و سری به نشانه زیرکی خیلی سوسکی بالا پایین میشود، تکان دادم و به او پیام دادم خدای سهیل همیشه زنده ست. از آن زمان که از مخفی کردن در تونل های کمدها پِشمان( پشیمان با لهجه ترکی) شده است دیگر لازم نیست بالا پایین خانه و پستو و کمد را بگردم بلکه چهار تا پسته بو داده گیر بیارم. راستش علاقه ای به پسته خام ندارم اما قاتل آن یکی حتما خواهم بود آن همه از نوع زنجیره ای اش. نمیدانم خانمها این همه جا مخفی از کجا گیر می‌آورند. به این موضوع حالا دارم کجا فکر میکنم؟ بر روی دوچرخه ظل آفتاب پنج بعد از ظهر که خورشید همچین خودش را لمبر انداخته غرب آسمان و شیدهای خورشیداش سوزنی می رود تا عنبیه چشم و تا آن ته کُره چشم را روشن میکند. این دوچرخه ما هم حکم خر را برایم پیدا کرده است. دوچرخه قدیمی سرو است و با آن صبح زود میروم تا مترو، سه قفله میکنم و عصرگاه با آن بر میگردم. کمی کوچکم است و بیش از آنکه با آن حس رکاب زدن داشته باشم، حسی از خرسپگواری دارم. نزدیک نیم ساعت مجموع صبح و عصر به من زمان بیشتر می‌دهد. کجا بودم؟ آری ظل خورشید به مخفیگاه زنها ها می اندیشیدم. یادم میآید یک فامیل دور داشتیم هر چی پول و غیر داشت، جاش در عمق استراتژیک قفسه سینه بود!! آن زمانها که کارت و شماره شبا نبود چه بسیار پولهای کاغذی که خیس خیس ازش تحویل گرفتم، حالا چگونه شد که از مخفیگاه پسته خانه به قفسه سینه همیشه مرطوب فامیل دورمان رسیدم، خدا داند؟ همان خدای سهیل که همیشه هست این روزها کارم ساده است. شبیه یک معدن کار، در جلو دهانه معدن مانند یخچال هستم و پس از چند دقیقه فریاد یافتم یافتم هایم شنیده میشود. https://t.me/parrchenan