گنجینهٔ زنان

تربیت در بستر زندگی واقعی چرا کودک باید زندگی را با دستان خودش تجربه کند؟ کودک ممکن است طبیعت را از طریق صفحهٔ نمایش و کتاب بشناسد اما وقتی خودش پا به طبیعت می‌گذارد، اتفاقی متفاوت رخ می‌دهد. خاک را لمس می‌کند، گرمای خورشید و جریان هوا را احساس می‌کند، شب و ستارگان را می‌بیند و با دنیای واقعی، همان‌ گونه که هست، روبه‌رو می‌شود. اینجاست که یکی از شیوه‌های «تربیت فطری» معنا پیدا می‌کند: تربیت در بستر زندگی واقعی. منظور، صرفا یک گردش و تفریح نیست بلکه بیرون آوردن کودک از زندگی مصنوعی و از پیش‌ آماده و قرار دادن او در تجربه‌ای واقعی است تا مشاهده و صبر را بیاموزد، نحوهٔ برخورد با چیزهایی را که تحت کنترل او نیستند یاد بگیرد و توانایی‌های خود را از طریق تجربه و عمل کشف کند، نه فقط با توضیح و آموزش. از همین رو سوارکاری نیز با همین مفهوم پیوند دارد زیرا تعامل با موجودی نیرومند و هدایت کردن آن، تنها یک مهارت به کودک نمی‌آموزد بلکه قدرت، مسئولیت‌ پذیری و هوشیاری را نیز در وجود او پرورش می‌دهد. تربیت، فقط اطلاعاتی نیست که در ذهن کودک ریخته شود بعضی از آموزه‌های تربیتی را نمی‌توان با کلمات منتقل کرد بلکه باید آنها را زندگی کرد و با جان تجربه نمود. پس فقط نپرس: «فرزندم چه چیزی یاد گرفته است؟» بلکه بپرس: «چه چیزهایی را با دستانش لمس کرده؟ با چه چیزهایی روبه‌رو شده؟ و چه تجربه‌هایی را خودش از سر گذرانده است؟» زیرا ساختن شخصیت انسان، تنها درون اتاق‌ها شکل نمی‌گیرد گاهی کودک باید از فضای بسته بیرون بیاید و زندگی واقعی را تجربه کند. حامد الادریسی