حریر عادلی ☫

وقتی به صبح امروز فکر میکنم انگار، دو روز گذشته... دیشب وقتی خوابیدم فکر میکردم، جسما نمیتونم بیدار شم، اما بیدار شدن خیلی سخت نبود ... حوالی ساعت ۶ صبح پیاده حرکت کردم به سمت مصلی، با خودم قرار گذاشته بودم که داخل نرم، چون میدونستم تعداد کمی عکاس بین مردمی هست که بیرون در جا موندند، بین راه متوقف میشدم برای عکاسی و چند کلمه برای صحبت با مردم و برای اینکه قصه شون رو بنویسم و بعد همزمان داخل کانال ارسال کنم... این فرایند ما رو تا حدی معطل کرد که حوالی ساعت ۷ و نیم تازه به یک کیلومتری درهای مصلی رسیدیم و جمعیت قفل شد... تصمیم گرفتیم توی خیابون بمونیم، بین مردم می‌چرخیدم تا نماز شروع شد. شبیه هیچ نمازی نبود نه حتی شبیه به نماز برای آقای رییسی یا حاج قاسم ... بغض مردم سر نماز بدون هیچ تلنگری می‌شکست... روضه نیاز نبود، چشمها اکثرا سرخ و پلک ها ورم کرده از اشک ... دل و دماغی نداشتم که جلوی دوربین بیام و کمی از حال و هوا حرف بزنم، از حال و هوای مردم فیلم گرفتم ولی اینترنت اختلال شدیدی داشت. انتظار برای ارسال ویدیو و گرمای هوا و تشنگی، مجبورم کرد که یک سایه پیدا کنم تا بشینم... وقتی می‌نشستم نماز یکربعی بود که تموم شده بود و جمعیت زیادی به سمت خروج می‌رفت. الان موقعیت خوبی برای ورود به مصلی نبود و باید صبر میکردم... این صبر یکساعت و نیم طول کشید، از موج جمعیت کم نشد. نزدیک ساعت یازده بلند شدم، شارژ گوشی رو به اتمام بود، سه تا از یخ ژلی ها هم تموم کردم، سه تا دیگه داشتم تا باطری گوشیم رو سرپا نگه دارم... ساعت یازده دل ضعفه باعث شد بریم سمت موکب ها یکی از دوستان قدیمیم رو دیدم، همراهم شد. چند قدمی رفتیم ولی باز نشستیم تو سایه. تا اینکه دل رو زدیم به دریا و وارد صف موکب شدیم، خانمی که با چوب پر صف رو کنترل میکرد گفت: ممکنه تموم بشه... خندیدیم ... اما بهمون یک لقمه ناگت رسید با دوغ حالمون که جا اومد، حرکت کردیم سمت مصلی اذان ظهر شده، چند قدم جلوتر رفتیم یک جا نوشته بود اسکان خواهران، داشتیم فکر میکردیم زیر تیغ آفتاب راه بریم و ممکنه در های مصلی هنوز برای ورود باز نباشه یا اینکه بمونیم تو خیابون های فرعی زیر سایه دل رو زدیم به دریا و رفتیم ... به اندازه سه دقیقه نزدیک در ورودی، حس گاراژ های عراق زنده شد، اما خوشبختانه آب بود و سر و صورت رو خیس کردیم و ادامه دادیم، تا رسیدیم به قسمتی از شبستان، دنبال سرویس بهداشتی بودم، برای اینکه گوشی رو شارژ کنم و صورتم هم بشورم... مسافت طولانی رو پیاده رفتیم اما خوشبختانه آب خنک بود. بلاخره به سرویس بهداشتی کنج شبستان رسیدیم، وضو گرفتیم برای نماز ظهر و نماز رو وسط شبستان خوندیم، کمی دراز کشیدم قسمت خانم ها و دوستم باید می‌رفت، دوباره احتیاج داشتم به شارژ گوشی، پاور ممنوع بود و پریز برق فقط تو دسشویی یا جایگاه های خاص، تا اینکه به فکرم زد به ستاد رسانه برم، رفتم وسط حیاط، حال غریب مردم رو دیدم، دلم طاقت نیاورد، موندم ... اونقدر که دوباره گوشی نزدیک به خاموش شدن رسید یخ ها هم تموم شد، دیگه باطری گوشیم حسابی داغ کرده بود، رفتم سمت ستاد رسانه، از دوستان عکاس رو اونجا دیدم، یک پریز خالی پیدا کردم و گوشی رو گذاشتم شارژ بشه، مدتی بعد بالکن باز شد... غروب بود، برای اولین بار تابوت رو از بالا دیدم، روبروش نشستم، درد و دل کردم، کمی سبک شدم... مراسم تا ساعت ۱۰ شب تمدید شد، از بالکن بیرون اومدم برای دسشویی و وضو ... و حالا نیم ساعت فرصت دارم برای آخرین وداع ... @hariradeli