حریر عادلی ☫

سفرنامه عراق، قسمت پنجم : از دور ایستادیم روبروی در حرم امام علی، دست به سینه گذاشتیم و تعظیم کردیم و یک سلام مودبانه و عاشقانه عرض کردیم و برگشتیم به سمت مسیر تشییع... تعویض لباس کار خیلی خوبی بود، تقریبا ۲۴ ساعت تو راه بودیم، یکی از روتین های دائمی تو سفر که از خستگی کم می‌کنه، همین هر روز لباس تمیز پوشیدنه، به تجربه بهش رسیدم... حسرت یک زیارت مفصل از امیرالمومنین به دلم بود، با خودم وعده کردم شاید بعد از تشییع بشه، چند ساله که اربعین میایم و قسمت خانم ها رو می‌بندند و فرصت زیارت نیست 😔 حالا هم که مجبور بودیم فقط یک سلام بدیم و زیارت رو بگذاریم بعد تشییع ... از حرم به سمت مسجد کوفه حرکت کردیم. حرم میشد انتهای مسیر تشییع و عجیب اینکه، مسیر قفل شده بود! ساعت ۷ و نیم صبح بود و هنوز پیکر به اینجا نرسیده بود، حیرت کردم از دیدن عراقی هایی که وسط خیابون به انتظار پیکر سید ( رهبر شهید) نشسته بودند. من از مکالمات شون فهمیدم که به آقای شهید ما، سید میگن 🥲 به فتح سین ... با اینکه ایرانی بین جمعیت نمی‌دیدیدم اما پرچم ایران پر بود و بیشتر از پرچم، عکس و پیکسل رهبر شهید و رهبر جدید، پرچم عراق رو ندیدم شاید در کل مراسم یکی یا دو تا و محوریت با پرچم ایران بود، زن های عراقی و یا کویتی و سعودی و لبنانی که به زیارت اومده بودند هم از هتل های مسیر تشییع پایین رو نگاه میکردند، همه چشم انتظار کسی زیر آفتاب نشسته بودند که بیشتر از چهار ساعت دیگه از راه می‌رسید. نیروی نظامی وسط مردم یک مسیر با طناب باز کرده بود، که از ازدحام و قفل شدن جمعیت جلوگیری بشه، مردم پشت طناب روی زمین داغ نشسته بودند و حیرت من اونجایی بیشتر شد که بینشون پیرمرد زیاد بود، یکی از پیرمرد ها رو چند نفر دوره کرده بودند، امامه خاص عراقی به سر داشت، مشخص بود مردان عشیره و بزرگ عشیره بودند، پیرمرد پشت طناب روی زمین نشسته بود و عکس های رهبر رو به سینه گرفته بود، از این صحنه عکس گرفتم... کمی بعد مجبور شدم جایی پیدا کنم برای شارژ گوشی، چون داغی هوا و هم شارژ نبودن کامل باطری، کارم رو مختل کرده بود، گوشی رو تو یک مغازه به شارژ زدم، داشتم دنبال یک جای تمیز برای نشستن می‌گشتم که پیرمردی یک کارتن بهم داد که روی زمین نشینم، تشکر کردم و تو خیابون مثل بقیه مردم منتظر نشستیم، فقط در یک مدینه فاضله است که تو گوشی آیفون رو با دل خجسته تو مغازه ای به شارژ میزنی که صاحبش رو قبلا حتی یک بار هم ندیدی... وقتی تو خیابون بودم و مسیر تشییع رو می‌دیدم، نمیتونستم تفکیکی برای حضور مردم عراق قائل بشم، مثلا بگم: فقط جوانان اومده بودند، یا فقط عراقی های جنوب اومدند و ... با چند نفری صحبت کنم، از استان های مختلف بودند، العماره، بصره، ناصریه و ... حتی مردی به فارسی شعار انتقام نوشته بود و به فارسی حرف میزد، گفت : دانشجوی ادبیات فارسی بوده در ایران با گوشی دیگرم ازش عکس گرفتم و به سختی ارسال کردم تو بله ... تلگرام به سختی بالا می اومد و پروکسی میزدم و کیفیت اتصال به بله بهتر بود، برای اینترنت سیم کارت نخریدم چون مدت کمی بودیم و از رومینگ همراه اول استفاده کردم، در کل خوب بود اما موقع شلوغی دچار اختلال میشد. نیم ساعتی گذشت و همسر گفت: کافیه بریم ... گوشی حدودا ۶۰ درصد شارژ شده بود، از مغازه دار گرفتم و به راه ادامه دادیم، عراقی ها پرچم عشیره شون هم آورده بودند و در یک کلام تشییع خیلی مردمی بود و همین جذاب بود برای ما، انگار امسال اربعین رو زودتر ولی با غم سنگینی توی دل تجربه می‌کردیم، به عنوان صاحب عزا... کمی که راه رفتیم از شدت آفتاب و حرارت کم آوردم. هم شلوغ بود و هم گرم، نشستیم تو سایه، من کنار خانم های عراقی که بهم جا دادند کنار خودشون و همسرم روی صندلی بین مردان از خانم ها پرسیدم: کسی اینجا برای چند دقیقه اینترنت داره ؟ میخواستم با اینترنت عراقی هم شانسم امتحان کنم، یکنفر لبیک گفت و اینترنتش رو روشن کرد، اما چیزی بالا نمی اومد. خیلی شلوغ بود. خانم ها از من پرسیدند: کجایی هستی؟ گفتم: ایران... یکیشون گفت: شهاده خساره کبیره.... با سر تایید کردم، من در شرایطی بودم که یک تلنگر میتونست اشکم رو در بیاره و همه چیز یک روضه بود کافی بود دل میدادی... توی اون لحظات سخت خستگی و گرما و گیجی، از وضعیتم راضی بودم، حاضر بودم همه چیز رو بچشم اما دنبال پیکر پدر باشم... منی که داغ تشییع تهران به دلم مونده بود، حالا به دنبال پدر تا عراق اومدم تا وداع کنم... ادامه دارد ... @hariradeli