میخواهم زنده بمانم
رفتن به کانال در Telegram
روزمرگیهای یک جنگجوی تنها و مغلوب. 🦋🍂🪷🪴🐋🥑🪐🌙🌧🌂🌊🪶🎧📚 http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
606
مشترکین
+224 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
+2130 روز
آرشیو پست ها
Repost from کُنجی در هیاهوی زمان
کاش ذهنم باور میکرد که هر سکوتی، مقدمهی طوفان نیست.
07 ژوئیه, 09:09
نوشته بود: انتخابتون آدمهای جسور باشه.
آدمهایی که اختیار زندگی و انتخابهاشون
دست خودشونه، و سر روابطشون با کسی تعارف ندارن.
07 ژوئیه, 09:04
Repost from رها میانِ زمان
منم یه ورژن بیاحساس دارم که اخیرا بالا اومده؛ نه از روی سنگدلی، از روی انتخاب.
یاد گرفتم انرژیمو فقط برای خودم و آدمای امنم بذارم.
بقیه؟ راستش دیگه نه دغدغهمن، نه اولویتم.
07 ژوئیه, 06:15
Repost from فراتر از سطح
آدم به بعضی گفتوگوهای قدیمی فکر میکنه و هر بار، آسیبِ جدیدی میبینه.
07 ژوئیه, 04:15
Repost from N/a
حتی به دنبال شادی هم نبود؛ همینکه چیزی روانش را نمی آزرد رضایت داشت.
06 ژوئیه, 18:52
مرسی که بهمون یاددادی روح بزرگ و متواضع داشتن چقدر مهم و ارزشمنده.
06 ژوئیه, 18:17
مرسی آقای رونالدو که بهمون یاد دادی گاهی قدرت تلاش و عشق برای رسیدن به آرزوهامون، زورش به شرایط محیطی میتونه بچربه.
06 ژوئیه, 18:16
I'll drop and speak a charm
Take the weather from your heart
And the weight from on your toes
And there's nothing to your side
For you to recognise
It tarnished long ago
06 ژوئیه, 13:41
درسته جنابِ عظیمی، آدم که بدونِ غم، نمیشه. راه هم بی پیچ و خم نمیشه.
اما، آرزوی کم؟!
نداریم آرزوی کم!
ندارم آرزو که کم!!
نداریم آرزو یهکم!!! نداریم ...
06 ژوئیه, 12:08
Repost from کُنجی در هیاهوی زمان
این روزها بیشتر از هر احساسی، خشم و بغض باهام زندگی میکنن؛ و حرصی که مدام زیر پوستم راه میره.
06 ژوئیه, 10:33
هر سری که سعی میکنم از لاک خودم بیام بیرون و کمی با آدمها تعامل برقرارکنم، با چنان جلوهی ویژهای رو به رو میشم که درود بر غارنشینی، سکوت و تنهایی.
06 ژوئیه, 10:12
Repost from N/a
من عاشق چیزای ثابت و مداومم، حتی اگه ارزش مالی نداشته باشن.
برای من بعضی وسیلهها فقط یه شیء نیستن؛ باهاشون انس میگیرم، به حضورشون عادت میکنم و کمکم تبدیل میشن به بخشی از روزمرگیم. شاید از بیرون یه خودکار، یه لیوان یا یه جاکلیدی ساده باشن، اما برای من همون «خودِ اون وسیله» ارزش داره، نه قیمتش.
برای همین وقتی گمشون میکنم، فقط یه وسیله رو از دست ندادم؛ انگار یه تیکه از چیزهای آشنا و ثابتی که بهشون دل بسته بودم، از کنارم رفته. تا وقتی پیداشون نکنم، یه حس ناتموم همراهمه؛ انگار چیزی سر جاش نیست.
شاید خیلیها این حس رو درک نکنن، اما من به چیزهایی دل میبندم که بیسروصدا کنارم میمونن.
06 ژوئیه, 06:48
Repost from ابریکوچولو
هر روز یه نسخهی جدید از خودم رو کشف میکنم. بعضیاش رو دوست دارم، بعضیاش رو نه. ولی خب، این منِ واقعیه دیگه، با همهی تناقضهای قشنگش.
06 ژوئیه, 05:44
بهم میگفت: تو خیلی خوب آدمها رو درک میکنی، رنجشون رو حس میکنی و باهاشون همدلی میکنی.
واقعیتش اینه که من فقط سعی میکنم برای آدمها تو حال بدشون، اون کسی باشم که خودم توی حالِ بدم نیازش داشتم و نداشتمش، و بهشون حرف هایی رو میگم که نیاز داشتم بشنوم، ولی نشنیدم.
05 ژوئیه, 18:14
اگه نیمهی گمشدهام همینطوری بخواد طولش بده و پیداش نشه، فکر کنم تا رسیدنش هیچ ذوقی دیگه برام نمونه. :>
05 ژوئیه, 15:53
کتاب رشد و شخصیت کودک رو شروع کردم و تو پاراگراف اولِ پیشگفتار به این جمله برخوردم.
05 ژوئیه, 15:51
