می‌خواهم زنده بمانم

زندگی اجتماعی با آدم‌ها انرژی روحی زیادی ازم می‌گیره. تمایل دارم به بازگشت به طبعیت و ارتباط عمیق با درخت‌ها و جانوران‌.

دوست دارم همه‌ی شما ۱۳ نفری که لایک کردید این پستم رو محکم بغل بگیرم.🫂

عزیزم، آیا برایت پیش آمده که جلوی آینه بایستی، به چشم‌های آدمِ رو به رویت خیره شوی و با خودت فکر کنی: چقدر یک نفر می‌تواند نازیبا، بی‌فایده، ناتوان و انزجار آور باشد و اکسیژن این دنیا را حرامِ نفس‌هایش کند؟ و در عین این تنفرِ عمیق، دلت برای مظلومیتِ منفور و ترحم انگیز چشم‌هایش بسوزد؟!

[دست‌نویس‌های من، یکشنبه، ۲۵مرداد ۱۴۰۵]

آخ تی‌تی! کاش حداقل الان کنارهم بودیم. آغوشِ تو پناهِ بی پناهیامه.🫂

ای بابا ناری جان… اگه بودی، حداقل کنار هم غصه می‌خوردیم. نه اینکه غصه‌هامون کمتر بشه یا چیزی درست بشه، نه… فقط چون وقتی یکی کنارته، حتی غصه خوردن هم یه جور دیگه می‌گذره. آخه بعضی وقتا آدم فقط دلش می‌خواد یکی باشه که کنارش بشینه، چیزی نپرسه، چیزی رو درست نکنه؛ فقط باشه و بذاره آدم یه کم خسته و بی‌حوصله و غمگین باشه. و برای من، اون آدم تویی. کاش بودی ناری جان؛ حداقل می‌تونستیم کنار هم بشنیم و سکوت‌هامونو بغل بگیریم.

امروز ۵۰۰ بشم؟. دست بالا گرفتم که حداقل ۴۰۰ برسم خخخ.

بالاخره تمومش کردم و غمگینم. از این پس بخشی از وجودم، توی این کتاب جا‌ می‌مونه، کنار همه‌ی جان های گرامی که در راه آزادی فدا شدن. این واژه‌ی سنگین که بارِ خونین تاریخی رو به دوش می‌کشه، و همچنان داره تفسیر می‌شه و سیر تاریخ رو طی می‌کنه. و غمگینم، از اینکه خیلی از مفاهیمِ بین سطرهاش رو به علت دانش کمم نمی‌تونستم درک کنم.

_از ی جایی به بعد دیگه واقعا تنها بود.

قربونتون نرم انقدر قشنگید؟ منم دوستتون دارم.🌻🫂

‎ ما دوستت داریم

میانِ این همه رنج، کاش حداقل کسی،جایی مرا دوست می‌داشت.

سر بلند کردم، ناخودآگاه پشت درخت‌ها نگاه کردم شاید ببینمش. ابرها سطح آسمونو پوشونده بودن.

چشم‌‌های زیبا واقعا جذاب و دلربا اند، اما چیزی که بیشتر از اون من رو جذبِ آدم‌ها می‌کنه، نگاهشون به جهان و زندگیه.

خطاب به خودم: پاشو دختر زندگی منتظر هیچ‌کس نمی‌مونه.

زهرا جانم با سنتور نوازی زیباش باعث شد زمزمه بشه.

زمان می‌گذره و بالاخره متوجه می‌شیم، خیلی از مسائل در واقع اونقدری که توی ذهنمون بزرگشون کرده بودیم، اهمیتی نداشتن. یعنی صرفا توی زندگی تجربشون کردیم که یاد بگیریم گاهی باید بذاریم یه سری چیزها، بدون درگیر شدن، مرحله خودشون رو طی بکنن و تموم بشن اما من درگیر شدم و این مسائل هم تمام زورشون رو زدن، تا منو از پا در بیارن. همه‌ش هم تقصیر خودم بود، حالا می‌فهمم که چه عادتی رو از اول درون خودم رشد دادم، "زیادی اهمیت دادن" با این وجود، از سرزنش کردن خودم بابت چیزهایی که توی گذشته احساس کردم، پشیمون و خسته‌ام.

ورژن اصلی. ولی من کاور فخار رو یه جور دیگه دوست دارم :>