می‌خواهم زنده بمانم

اگه شجاع‌تر بودم، شاید الان از پشت پنجره‌ی ونم زل زده بودم به ماه و آسمونِ پرستاره و تو دامن طبیعیت، غرق در سکوت و تنهایی داشتم به مقصد بعدی سفرم فکر می‌کردم.

شاید بزرگ‌ترین اشتباه من این بوده که همیشه ترسیدم. آره؛ ترس همون چیزیه که خیلی وقت‌ها من رو مهار کرده. گاهی افسار زندگی‌ام دستش میفته‌ و نمی‌ذاره پا بذارم تو یک قصه‌ی جدید.

وقتی برام موزیک می‌فرستید قلبم پر از شوق می‌شه. :>

و شب بر آنان بخیر که اندوهناک سر بر بالین می‌گذارند.✨

قرار نیست همیشه همه دوست داشته باشن. و این هرگز به این معنی نیست که تو ارزشمند و دوست داشتنی نیستی.

برشی از زندگی

از حسِ تنهایی له شو ، اما برنگرد جایی که حس کردی بودنت ارزشی برای کسی نداره.

سلف لاو یعنی: شکست خوردی و هنوز خودت رو داری، ریجکت شدی و هنوز خودت رو داری، اشتباه کردی و هنوز خودت رو داری. ارزشمندی‌ت قرار نیست با هر اتفاقی بالا و پایین بره.

و برای خودم توانِ پذیرش آرزو می‌کنم، در برابر آنچه برایم اتفاق می‌افتد و قدرت تغییر آن از توانِ من خارج است.

انتظار کشیدن واقعا پروسه‌ی عجیب و فرساینده‌ایه. یهو به خودت میای می‌بینی، کلی از وقت و توانت رو گذاشتی، صرفا برای چیزی که مشخص نیست اتفاق بیفته یا نه‌. که اگه نیفته، هم چیزی که می‌خواستی رو از دست دادی، هم کلِ هزینه‌هایی که براش کرده بودی.

مرا دوست بدار عزیزم! مرا که دستِ سرنوشت گلِ لبخندهایم را خشکانده، و خورشیدِ روزهایم را ربوده. که ماه، سپهرم را ترک گفته و شب‌هایم بی‌ستاره است. مرا که شاهدِ به زنجیر کشیده‌ی تمامِ پرندگانِ مهاجرِ جهانم؛ که اندوه از خاکِ دلم می‌جوشد. مرا که تک درختِ بی‌ثمرِ این باغم، و چون گِلی تیره عشق‌ و امیدهایم زیر پای آدمیان لگدمال شده است‌. مرا که ذره ذره وجودم لا به لای شیارهای پر شیب زندگی مرده است. مرا گرم، امن و پرشور دوست بدار، که نورِ کم‌سویی‌ام در قلبِ گردباد.

[دست‌نویس‌های من، بامداد جمعه ۶ شهریور ۱۴۰۵]

گفتم: وقتی که داری مسیر رشد رو پیش می‌گیری، کم کم می‌خوای توانمندی‌های خودت رو که تازه بهشون واقف شدی به کار ببندی. اما می‌دونی توی این مسیر، آدم‌ها معمولا چون سختشونه، شروعِ این به کار گرفتن رو با آدم‌هایی که فکر می‌کنن از خودشون ضعیف‌تر هستن پیش می‌برن و اتفاقا احساس قدرت هم می‌کنن. اما این حس، کاذبه اتفاقا؛ چون تو داری خشمت رو از ظلمی که حسش کردی، سر یه آدمی که حتی توی اون خشم دخیل نبوده خالی می‌کنی‌. پس چه خوبه که حواسمون باشه کجا و چطوری داریم از توانمون برای مراقبت از خودمون استفاده می‌کنیم. هیچکس دوست نداره ظالم باشه، اما خیلی زیادن آدم‌هایی که وقتی حس قدرت سراغشون میاد و کسی هم بالاسرشون نیست، بدشون نمیاد پزش رو به خودشون، یا بقیه بدن‌.

ظاهرا آدم خوبی بودن، گاهی اشتباه فهمیده می‌شه؛ انگار باید همیشه ببخشی، همیشه بفهمی، همیشه کوتاه بیای، همیشه سکوت کنی. من خیلی وقته که دیگه برای اثبات اینکه آدم خوبی هستم، همه‌چیز رو تحمل نمی‌کنم.

ماه امشب زیادی دلرباست.✨🌕

من تا ابد دل‌باخته‌ی عطرِ یاس خشک‌شده، لای کتاب‌هامم‌.