پناهِ بی‌پناهྀི

ساکت و تنها، در گوشه‌ای از این جهانِ بی‌صدا نشسته‌ام؛ انگار همه‌چیز ایستاده تا شاید یک‌بار… فقط یک‌بار، نوری از میان این تاریکی‌ها راهش را به سمت من پیدا کند. من هنوز همان‌جا مانده‌ام؛ خاموش، اما امیدوار… انگار که دلِ بی‌پناهم بلد نیست دست از انتظار بردارد.

بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم_نادر ابراهیمی

حافظ

اوحدی

محمود درویش

فریدون مشیری

حالا که تنها قدم می‌زنم، در همین خیابان‌هایی که روزی صدای خنده‌هایمان را حفظ بودند، بی‌هوا شروع می‌کنم به تکرار روزهای خوش با تو بودن. انگار هر پیاده‌رو، هر سایه‌روشن غروب، ردّی از تو دارد؛ توی باد می‌پیچی، روی آسفالت می‌نشینی، و در سکوت شهر آرام زمزمه می‌کنی که «یادت هست؟» یادم هست… یادم هست چطور قدم می‌زدیم و زمان از کنارمان عقب می‌ماند. چطور انگار شهر با حضور تو مهربان‌تر می‌شد. حالا اما من مانده‌ام و خیابان‌هایی که هنوز فکر می‌کنند تو کنارمی. من حرف می‌زنم، آن‌ها سکوت می‌کنند، و خاطره‌ات از لابه‌لای هر کدامشان بلند می‌شود. می‌دانی؟ آدم بعضی خاطره‌ها را نه می‌تواند نگه دارد و نه می‌تواند رها کند. من فقط همین را بلد شده‌ام: تنهایی راه بروم و روزهای خوش با تو بودن را آرام‌آرام در دل این خیابان‌ها تکرار کنم، تا شاید دلتنگی‌ام کمی سبک‌تر شود

صادق هدایت

مایا آنجلو

_قول می‌دهی تا آخرین لحظه‌ی بودن‌مان، دل از دلِ هم نبُریم؟ +قول می‌دهم تا نفس در سینه‌ام هست، فقط تویی.

«دستم را بگیر، که در امتداد دستانت بندری‌ست برای آرامش»

شاهرخ مسکوب