پناهِ بی‌پناهྀི

اوحدی

هر کجا که او بود بهشت عدن بود.

طبيبانم چه‌ می‌دانند؟ دردم دردِ تنهایی‌ست، تو نبضم را بگیری بی‌گمان آرام می‌گیرم.

«آن خند‌های کودکانه که داشتیم و زیور زندگی بی‌آرامِ ما بود...»

محمود درویش

_خسته نشدی؟ +کنار تو خستگی از پا می‌افته، من می‌تونم تا آخر دنیا باهات قدم بزنم.

دوست‌ترت دارم از هر چه دوست ای تو به من از خود من خویش‌تر

هاروکی موراکامی

تا آخرین دم، دل من برای تو می‌تپد.

کارم از تکیه گذشته، دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم.

آغوش من و عشق تو و لحظه ی دیدار رویای قشنگی‌ست و اما شدنی نیست

بگذر از ناز و برون آی ز پیراهن شرم که عجب تنگ در آغوش نیاز آمده‌ای