my soul...

عاشق دیالوگ پدر ژپتوام که به پینوکیو میگفت: از چوب بمون، انسان ها از سنگند...

از یک جایی به بعد تنهایی است عزیز دلم، تنهایی را یاد بگیر! از یک جایی به بعد میفهمی که هیچکس را نداری، میفهمی با طناب لطف هیچکس نمیشود از دره ی اندوه بالا آمد و به نیمه ی راه نرسیده رها نشد و بیشتر از قبل نشکست و بیشتر از قبل آسیب ندید! از یک جایی به بعد خودت هستی و خودت! تنهایی را یاد بگیر و تنها بودن را بپذیر و تنها دوام آوردن را تمرین کن

آرزوها مثه لباس میمونند ، گاهی وقتی بهشون میرسی که دیگه اندازه‌ات نیستند.

من هم پر حرف ترین آدم دنیام؛ هم ساکت ترین. هم مهربون ترین آدم دنیام؛ هم بی اعتنا ترین. هم باحال ترین آدم دنیام؛ هم ضد حال ترین. هم خوشحال ترین آدم دنیام؛ هم غمگین ترین. هم حساس ترین آدم دنیام؛ هم بی احساس ترین. هم خوش برخورد ترین آدم دنیام؛ هم سرد ترین. و همه ی اینا بستگی داره که تو کی باشی.

زیادی خوب بودن؛ خوب نیست زیادی که خوب باشی دیده نمیشوی میشوی مثل شیشه ای تمیز؛ کسی شیشه تمیز را نمی‌بیند... همه به جای شیشه منظره بیرون را می‌بینند... سیمین بهبهانی

این منم، گاهی شادم گاهی غمگین، گاهی مضطرب، گاهی آرام، گاهی شتاب‌زده، گاهی صبور... این منم که گاهی از ساده‌ترین ناملایمتی‌ها به‌هم می‌ریزد و گاهی از سخت‌ترین ضربه‌ها و شکست‌ها و تلخی‌ها، خم به ابرو نمی‌آورد. گاهی قوی‌ترینم و گاهی شکننده‌ترین عنصر موجود در سیاره‌ی آدم‌ها. من دارم جهانِ طبیعیِ یک انسان را زیست می‌کنم و قرار نیست همیشه روی یک مدار و یک مسیر و یک احساس قدم بردارم، قرار نیست همیشه حالم خوب باشد یا نقاب یک انسانِ دائما شاد و آرام را بزنم؛ درحالی که طبیعتِ جهانم دائما در حال تغییر است و طبیعی‌ست که احساسات و نگرشم نسبت به اتفاقات و آدم‌ها تغییر کند و طبیعی‌ست که هر بار حال و روحیات متفاوتی را تجربه کنم، این منم! فرقی نمی‌کند که امروز خوشحالم یا غمگین، آرام یا خشمگین؛ مهم این است که احساسات طبیعی‌ام در مواجهه با هر موقعیتی را انکار نخواهم‌کرد، من در صلحم با خویش، حتی با آن بخش از وجودم که گاه‌گاهی تنهایی می‌طلبد و از جمع، فاصله می‌گیرد. حتی با آن بخش از وجودم که رنجیده یا زخمی‌ست و التیام می‌خواهد... حتی با آن بخش از وجودم که هنوز کودک مانده و نیاز دارد با او مهربان باشم و به او فرصت بدهم و از او مراقبت کنم... چه کسی می‌تواند ادعا کند که هیچ زخمی ندارد یا تماما بهبود یافته؟

زبانتان خوب میچرخد، ظاهرتان زیباست، ولی عمقی ندارید. صادق هدایت

کلمه"Overthinking" خیلی کلمه کوچیک و ناچیزیه در برابر کاری که من با مغزم میکنم ..

اگر یلدا طولانی ترین شب سال است؟ پس نام شب هایی که جان کندیم تا صبح شود چیست؟

بچه‌ها همه چی سخته. بزرگسالی، انسان بودن، زنده بودن، همه چی سخته.

سرتاسر زندگی خلاصه میشه تو دووم آوردن. دووم آوردن موقع راه رفتن های طولانی، دووم آوردن تو شب قبل امتحان، دووم آوردن تو دقایقی که چند بار زنگ زده ای به مامان و جواب نداده، دووم آوردن تو نگه داشتن رژیمت، دووم آوردن تا آخر ماه با حقوقت، دووم آوردن تو حفظ زندگی روزمره و زنده موندن.

شده تا حالا حس کنین یک چیزی درونتون بوده که دیگه نیست؟ یک موجود بالنده که ساکن شده، یک پرنده که دیگه نمیپره، یک صدا که دیگه شنیده نمیشه، یک ستاره که سوسو نمیزنه، یک نبض که هرچی میگیری پیدا نمیشه. حس میکنم درون من یک کودک بوده که از بس ندیدمش مرده.

انگار از یه سفر طولانی برگشتم و هیچکس به استقبالم نیومده، انگار خبر سرطانم رو دکتر مجبور شده به خودم بگه، انگار چند تا استخون جای بچم از جنگ برگشته باشه؛ همنقدر غمگینم.

اگه میتونستم میزان غم فعلی وجودم رو علامت بذارم براتون، مثلا بگم تا زانوم غم دارم، یا تا کمرم، یا تا گردنم، اگه میتونستم اینجوری علامت بذارم، یه خط میکشدم دو وجب بلندتر از قدم، و میگفتم تا اینجا غمگینم.

باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره. بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

راستش را بخواهی من به حیوانات بیش از آدمیزاد اعتماد دارم! چرا که آن ها دغل باز، هزار رنگ، ناجنس و نمک نشناس نیستند! وانمود نمی کنند، فقط همانند که هستند - نازنین صفرپور

تو شفاگر خودت بودی! خودت زخماتو بستی؛ دست کسی جز خودت رو شونه ت نبود؛ چی از این سخت تر؟ چی از این باشکوه تر؟ - لاادری