‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

ولی واقعیت زندگی این بود که تمام روزهای سختی که فکر می‌کرد نمی‌گذرد، گذشت. تمام تلخی‌هایی که گمون می‌کرد موندگاره، از یادش رفت. همه شب‌های سیاهی که طلوع خورشید براش آرزو بود، روز روشن رو بغل کردن. او از اتفاق‌های بد زیادی عبور کرده‌بود، آدم‌هایی که هم مسیرش نبودند را از دست داد و تیکه‌هایی از خودش را برایشان به جا گذاشت، زنده ماند و به زندگی ادامه داد و هنوز هم زمان برایش می‌گذرد، زنده می‌مونه و ادامه می‌ده.

محوش شده بود... زیبایی غم‌انگیزی داشت که تنهاترش می‌کرد. همچون ماه پیرامونش را روشن می‌کرد؛ اما هرگز بارانی بر سطح او نباریده بود. نیازمند محبتی بیرونی بود؛ گرمایی که پاسخ گرمایش را بدهد و حداقل یک بار هم که شده به او بفهماند که تنها نیست.

بیا برات بشمارم که چند بار به مو رسید و پاره هم شد ولی من چون تنها بودم مجبور بودم بلند شم و گره بزنم.